Αναγκαίοι οι πραγματικοί αγώνες και ο μαζικός ξεσηκωμός!

Διδάγματα από έναν αγώνα που εξαγγέλθηκε προτού προετοιμαστεί, ποινικοποιήθηκε προτού αποφασιστεί και αναστάλθηκε προτού οργανωθεί.

Με την προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών, η τρικομματική κυβέρνηση επιδίωξε να στείλει το πολιτικό μήνυμα ότι έχουμε περάσει σε μια νέου τύπου δικτατορία και όλοι οφείλουν να υποταχθούν ή να αφανιστούν. Οι εκπαιδευτικοί αποτέλεσαν τον κλάδο-πειραματόζωο στη συνεχιζόμενη απόπειρα να συντριβεί κάθε ίχνος συνδικαλιστικής ελευθερίας και να ενταφιαστεί το όπλο της απεργίας. Σε μια Ελλάδα των μνημονίων και του ξεπουλήματος της χώρας και των κατοίκων της στα σκλαβοπάζαρα δεν έχουν θέση ούτε οι απεργίες, ούτε η διεκδίκηση του δίκιου, ούτε ο συνδικαλισμός.

Οι πολλές χιλιάδες των εκπαιδευτικών, παρά την προληπτική επιστράτευση και την κυβερνητική τρομοκρατία, βρεθήκαμε με αγωνιστική διάθεση στις κινητοποιήσεις της Δευτέρας ανά την Ελλάδα και στις Γενικές Συνελεύσεις της Τρίτης. Για να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε συλλογικά και δημοκρατικά ενάντια σε μια κυβέρνηση που δρα ανοιχτά σε βάρος του λαού και της χώρας, που βρίσκεται πλέον εκτός ορίων συνταγματικής νομιμότητας. Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί με τη συμμετοχή τους στις Γενικές Συνελεύσεις και την έκφραση της αγωνιστικής τους στάσης έδωσαν ένα ηχηρό χτύπημα στην κυβέρνηση που νόμισε ότι θα κάμψει με την επιστράτευση το αγωνιστικό τους φρόνημα. Έδειξαν προς όλες τις πλευρές ότι υπάρχουν αγωνιστικές διαθέσεις στον κλάδο που όμως έπρεπε αλλιώς να οργανωθούν και να αξιοποιηθούν.

Γιατί η απαίτηση για Δημοκρατία χρωματίζει τους λαϊκούς αγώνες

Η συντριβή του πολιτικού συστήματος που καταστρέφει τη χώρα, αναγκαίος όρος για οποιαδήποτε θετική αλλαγή

του Τάσου Βαρούνη

Η συζήτηση για το πολιτικό σύστημα και τη Δημοκρατία είναι αναγκαία και επείγουσα, μα δυστυχώς σε αναντίστοιχα χαμηλή ιεράρχηση στους χώρους της Αριστεράς. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τα οικονομικά ζητήματα (νόμισμα, χρέος κ.λπ.), το θέμα του πολιτικού συστήματος αλλά και πιο συνολικά της Δημοκρατίας, συχνά υποτιμάται. Παρ’ όλο που το λεγόμενο τέλος της Μεταπολίτευσης -και των κοινωνικών συμβολαίων της- μάς εισάγει σε μια περίοδο συνεχούς πολιτικής αναμόρφωσης, με αναζήτηση νέων ισορροπιών, με νέες σχέσεις όσον αφορά τα κόμματα, το κράτος, την ίδια την πολιτική. 

Ο αντίπαλος προχωρά σε «κάψιμο» πολιτικών προσώπων, με άρωμα δήθεν κάθαρσης και η ατζέντα, ακόμα και συνταγματικών αλλαγών, είναι ανοιχτή. Το πολιτικό σύστημα που διαχειρίστηκε τη χώρα, την οδηγεί τώρα στην καταστροφή και η συντριβή του είναι αναγκαίος όρος για οποιαδήποτε θετική αλλαγή. Αν, λοιπόν, αγωνιζόμαστε για τη μετάβαση σε μια άλλη Ελλάδα που δεν θα εξαντλείται σε μια κυβερνητική εναλλαγή -όσο σημαντική κι αν είναι αυτή- οφείλουμε να διδαχτούμε και να ακολουθήσουμε το πραγματικό, λαϊκό κίνημα που εδώ και τρία χρόνια φωνάζει χωρίς καμιά συστολή: «Κλέφτες», «Ουστ», «Στο Γουδί». 

Η Ελλάδα σηκώνει τα μανίκια;

Άπνοια, αδιαφορία και επιφυλακτικότητα εν αναμονή του σπινθήρα 

του Γιάννη Τσούτσια

«Η Ελλάδα σηκώνει τα μανίκια», δήλωσε ο πρωθυπουργός με φόντο τα εργοτάξια των αυτοκινητοδρόμων στη σκανδαλώδη Ολυμπία Oδό, προκαλώντας ειρωνικά μειδιάματα σε μια παράξενη, αλληγορική και κατά σύμπτωση επετειακή υπενθύμιση των «επικαίρων» της Eπταετίας. Αλλά, τώρα, ποιος τους πιστεύει; Ποιος δίνει σημασία στο σχέδιο Βενιζέλου για τις δήθεν 700.000 θέσεις εργασίας; Ποιος παρακολουθεί τους νεολογισμούς της ΔΗΜΑΡ ή τους κακόφωνους διαπληκτισμούς των νέων αστέρων της τηλεόρασης;

Ζούμε τη φάση της μηδενιστικής αποκάλυψης. Της απόλυτης σαθρότητας, όχι μόνον του αποκαλυμμένου μνημονιακού ρεαλισμού, αλλά και των εναλλακτικών του, την προχειρότητα και την επιφανειακότητα των προτεινόμενων «λύσεων». Των παραπομπών στο πομπώδες με τις πολλές σκιές, τις αποκρύψεις, των ελάχιστα στοιχειοθετημένων απαντήσεων. Τελικά των αυταπατών. Η διαδικασία αυτή, που σωρεύτηκε προοδευτικά μετά τις περυσινές εκλογές και την ήττα του κινήματος των πλατειών, πήρε αποκαλυπτικές διαστάσεις μετά τα γεγονότα της Κύπρου. 

Όσα έγιναν αιφνιδιαστικά στο νησί, δεν φόβισαν τον κόσμο, όπως εκ πρώτης όψεως υποστηρίχτηκε. Αντίθετα, λειτούργησαν αφυπνιστικά και απενεργοποίησαν τη μονότονη επανάληψη κάποιων υπό κατάρρευση παραδοχών. Τώρα, ο πήχης των απαιτήσεων, ανέβηκε. Με αποτέλεσμα να μην αρκούν οι επαναλήψεις, το «μια από τα ίδια», να εκτίθενται οι κόκκινες γραμμές, τα plan b, έστω ενισχυμένα σε «αυθεντικότητα» και τραβηγμένα από τα μαλλιά προς τις πιο πιεστικές εκδοχές τους. Μοιραία, εκδηλώνεται καθολική η δυσπιστία απέναντι στους κομματικούς σχηματισμούς, στο ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα, που την ώρα που στοχοποιείται, μεταλλάσσεται και διαφεύγει νεκροζώντανο. Κι ας μην εστιάζουν στο κενό εκπροσώπησης οι δημοσκοπήσεις. Πουθενά δεν εντοπίζονται πολιτικές, άξιες υποστήριξης. Και κανείς δεν δίνει βαρύτητα σε κανέναν. Σιγά-σιγά, ούτε και στην Αριστερά και στις εξ αντανακλάσεως καθημερινές ανακοινώσεις της. Το χάσμα με την κοινωνία διαρκώς διευρύνεται.

Ο κόσμος πάλι, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν προχωράνε με τον τρόπο που θα ήθελε ή που θα μπορούσε, ότι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο και πως «έτσι» δεν βγαίνει, την ώρα που ούτε οι εναλλακτικές εμφανίζονται πειστικές. Και μπορεί οι ισορροπίες να μοιάζουν αναλλοίωτες, όπως περίπου πριν ένα χρόνο και να παραχωρείται προσωρινά κάποια συναίνεση, όμως αυτή είναι εύθραυστη και επιφανειακή και δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη. Από την άλλη, ελπιδοφόρο παραμένει το γεγονός πως η κοινωνία, πίσω από την απάθεια, παραμένει ανοιχτή σε αυτοπροσδιορισμούς και μετατοπίσεις. 

Δεκτική, με τις κεραίες τεντωμένες. Έτοιμη να αναθεωρήσει. Να εμπνευστεί, αλλά όχι με παραμύθια.

Το ζήτημα, λοιπόν, μιας διαφορετικής πολιτικής στάσης, ιδίως από την πλευρά της Αριστεράς, εκκρεμεί με τρόπο κραυγαλέο, υπερώριμο, όπως π.χ. φαίνεται και από ορισμένες ειδικότερες απόπειρες, κάθε προέλευσης, να καλυφθεί το «κενό» ή από τη συμπεριφορά μεμονωμένων παραγόντων, αναλόγως της δεκτικότητάς τους. Ωστόσο, οι όροι για την πραγματοποίηση της αναγκαίας στροφής, οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία -επιτέλους- ενός πολιτικού ρεύματος διεξόδου, αγνοούνται επιδεικτικά και παρακάμπτονται συστηματικά, ακόμη κι από εκείνους, που ενώ το διαπιστώνουν, αρκούνται να πρωταγωνιστούν στην διαχείριση της ακινησίας. 

Πώς, όμως, γεννιέται μια άλλη πολιτική; Καταρχήν, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες της. Την επιδείνωση της κοινωνικοπολιτικής διάστασης, ώστε να αξιολογηθεί η υποστροφή και να επιχειρηθούν οι αντίστοιχες παρεμβάσεις. Στη συνέχεια, αποφεύγοντας τις κεντρικές λογικές, τη χειριστικότητα και την αυτιστική αναπαραγωγή μηχανισμών ελέγχου (για τη συγκράτηση και την εγκόλπωση των υπολειμμάτων του ριζοσπαστισμού), με σκοπό όλα να ενταχθούν σε μια επικοινωνιακότητα που θα υπηρετεί την επικείμενη εκλογική μάχη. Θα χρειαζόταν ακόμη να αποφευχθούν οι βολικές ερμηνείες, οι υποχωρήσεις λόγω συγκυριακών αναγκών, να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο χειραφετημένο και όχι ευθυγραμμισμένο στην ευκολία. Και τέλος, το κυριότερο, να τεθούν υπό αμφισβήτηση μια σειρά από ταυτοτικά κλισέ και ερμηνείες που μεταθέτουν το πολυδιαπιστωμένο τέλος της μεταπολίτευσης. Μάλιστα, σ’ έναν κόσμο, που ιδίως γεωπολιτικά, μεταβάλλεται με ρυθμούς ταχύτατους, απειλητικούς και δυσερμήνευτους. 

Σήμερα, η προϊούσα πορεία των πραγμάτων, υποχρεώνει την Αριστερά σε συνθετότερες και πιο διασταλτικές προσεγγίσεις που θα περιλαμβάνουν φιλοσοφικές, θεωρητικές, αξιακές και στρατηγικές αναθεωρήσεις, ώστε αντίστοιχα και το πεδίο της σύγκρουσης να μετατεθεί και να υπερβεί το σημερινό ατελέσφορο πλαίσιο. Πίσω από την εξαπλούμενη μαζική κατάθλιψη, την αδιαφορία, την υποστολή της οργής και της λαϊκής διαθεσιμότητας, κρύβεται η αδυναμία και ταυτόχρονα η διαπίστωση, πως πρέπει κανείς πρώτα να θέσει τα πραγματικά επίδικα, να ξεφύγει από τις αντιθέσεις ενός σκηνικού εγκλωβιστικού και να δώσει τη μάχη «αλλού» και «αλλιώς». Αυτό το «αλλού» οφείλει να αναγνώσει και να περιγράψει η Αριστερά, χωρίς να διστάσει, δίνοντας νόημα, περιεχόμενο, διέξοδο και υπόσταση στην πραγματικά αναγκαία πολιτική σύγκρουση.

Νέα Μανωλάδα, όπως νέα Ελλάδα

Ο κυνισμός και η ανθρωποφαγία ανθούν πάνω στα κοινωνικά ερείπια του Μνημονίου

του Μιχάλη Σιάχου

Και ξαφνικά, για ακόμα μια φορά, όλοι έπεσαν απ’ τα σύννεφα. Οι εικόνες και οι πληροφορίες που έρχονται στο φως από τη Νέα Μανωλάδα παραπέμπουν ευθέως στη φεουδαρχία ή ακόμα χειρότερα σε συνθήκες δουλείας. Οι επιστάτες άνοιξαν πυρ εναντίον των Μπαγκλαντεσιανών εργατών γης που… τόλμησαν να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους, στέλνοντας 34 ανθρώπους στο νοσοκομείο.

Το μεταναστευτικό, η ανομία, τα κυκλώματα, η «μαφία της φράουλας» ήρθαν και πάλι ανάκατα στο προσκήνιο. Η κουβέντα άναψε. Θεσμικοί φορείς, υπουργοί και κυβερνητικοί παρατρεχάμενοι «εξεγέρθηκαν», καταδικάζοντας (απερίφραστα πάντα) το αποτρόπαιο γεγονός.

Περίσσεψαν οι αναλύσεις, οι καταγγελίες, οι αποκαλύψεις και οι «αποκαλύψεις». Πολλοί έγραψαν ότι έσπασε η ομερτά που επικρατεί στα φραουλοχώραφα. Το επιμέρους απ’ τη μια και η επιμελημένη γενίκευση και στοχοποίηση μιας ολόκληρης περιοχής και μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας από την άλλη, επιχειρούν για μια ακόμα φορά να εξαφανίσουν τον πυρήνα, τη μήτρα που γέννησε το τραγικό περιστατικό στη Νέα Μανωλάδα, τη μήτρα που μετατρέπει, ταχύτατα, ολόκληρη τη χώρα σε Νέα Μανωλάδα.

Βεβαίως και μπορεί κάποιος να σταθεί στο μεταναστευτικό, βεβαίως και μπορεί να αναδείξει τις μαφιόζικες πρακτικές του συγκεκριμένου αλεξιπτωτιστή μεγαλο-παραγωγού φράουλας που εκμεταλλεύεται 300 στρέμματα εξάγοντας το προϊόν κυρίως στη Ρωσία, αλλά και τα δύο αυτά ζητήματα, όπως και πολλά άλλα, αποτελούν πτυχές και επιμέρους εκφράσεις της συνολικής εικόνας που διαμορφώνεται και είναι άκρως τρομακτική.

Θα απαντήσουμε στα πραγματικά ερωτήματα;

Φοιτητικές εκλογές 2013: Ανάγκη για πιο ουσιαστικές εκτιμήσεις, απολογισμούς και αλλαγές

Η μεγάλη αποχή αποτελεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των φετινών, φοιτητικών εκλογών. Δεκάδες χιλιάδες συμφοιτητές μας –πάνω από τους μισούς ενεργούς φοιτητές- δε βρήκαν το λόγο να ψηφίσουν. Όταν η πολιτική έχει επιστρέψει στη γενιά μας, σαν αγωνία, προβληματισμός, αναζήτηση, ερωτήματα αλλά και συλλογική δράση, συμμετοχή και αγώνες, η αναντιστοιχία αυτή μαρτυρά ότι ο υπαρκτός «φοιτητικός συνδικαλισμός» και οι διαδικασίες του αποτελούν ένα παράλληλο σύμπαν. Αυτό είναι το και το πιο κεντρικό –και δυσεπίλυτο- ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει όσους βρίσκονται απ΄τη μεριά της ανατροπής.

Σε αυτό το μικρόκοσμο από πάρτι, ρουσφέτια, σημειώσεις, διευκολύνσεις και μπράβους, η ΔΑΠ κατέχει επάξια την πρωτιά. Ο «μηχανισμός ΔΑΠ» ξεφεύγει μέσα σε αυτό το περιβάλλον από το να χαρακτηριστεί σαν αυτό που πραγματικά είναι: Η φοιτητική παράταξη του δοσίλογου Σαμαρά, αρχηγού της τροϊκανής κυβέρνησης που διαλύει τη χώρα. Η ΠΑΣΠ, παρόλη την καθόλου αμελητέα φθορά που της κοστίζει τα τελευταία χρόνια η κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ, διατηρεί ακόμα σημαντικά ποσοστά, ειδικά σε μεγάλες σχολές. Μόνο εκεί όπου υπήρξαν αντιστάσεις και κινητοποιήσεις για το σχέδιο Αθηνά, φαίνεται να υπάρχει μια σημαντική ενίσχυση όσων συμμετείχαν και τις στήριξαν.

Όσο τα πραγματικά ερωτήματα που γυροφέρνουν στο μυαλό όλων των φοιτητών απουσιάζουν από την ατζέντα, τόσο το τοπίο και η «επόμενη μέρα» των φοιτητικών εκλογών θα παραμένουν ίδια. «Που πάει αυτή η χώρα»; «Υπάρχει διέξοδος»; «Πώς θα ζήσουμε»; «Τι θα κάνουμε τα πτυχία μας»; «Γιατί να μείνουμε στην Ελλάδα»; Όσο λείπουν οι αντίστοιχες μαζικές πρωτοβουλίες ζύμωσης, έκφρασης, συμμετοχής, αντίστασης, οικοδόμησης, τότε ακόμα και τα ελαφρώς αυξημένα ποσοστά της φοιτητικής Αριστεράς (ΠΚΣ και ΕΑΑΚ) θα χαροποιούν ολίγους, θα «επιβεβαιώνουν» ή «αυτοεπιβεβαιώνουν» για λίγο, μα δε θ' αλλάζουν τα πράγματα.

Η Αριστερή Ενότητα (ΑΡΕΝ) δεν κατάφερε να έχει ένα θετικό αποτέλεσμα. Ειδικά σε συνθήκες όπου η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ή τον βλέπει θετικά ή ελπίζει στη συνεισφορά του για να σωθεί και ν' αλλάξει η χώρα. Η ΑΡΕΝ οφείλει να ενωθεί μ' αυτό το δυναμικό, να το αφουγκραστεί, να ψάξει για ουσιαστικές απαντήσεις, να υπάρξει μ' έναν διαφορετικό τρόπο στις σχολές. Για να συμβάλλει σε ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής και μετάβασης της χώρας που δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη μαζική συμμετοχή των νέων ανθρώπων.