Το μνημονιακό κράτος χέρι-χέρι με το μνημονιακό παρακράτος

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Η άγρια δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι αλλάζει την κατάσταση και βάζει τις εξελίξεις σε μια νέα φάση. Ρίχνουν πιο αποφασιστικά τη φασιστική συμμορία στο στίβο της αντιπαράθεσης με τον αγωνιζόμενο κόσμο. Η δράση της Χ.Α. κλιμακώνεται και χρησιμοποιείται σαν μια σιδερογροθιά απέναντι στους αγώνες, το μαζικό λαϊκό κίνημα, την Αριστερά. Προσπαθούν να καλλιεργήσουν εντατικά τον φόβο. Να μην μπορούν οι άνθρωποι να μιλήσουν, να εμφανιστούν σε μια κινητοποίηση, να δράσουν στο χώρο τους, να δηλώσουν πολιτική τοποθέτηση. Επιχειρούν, έτσι, να κάμψουν το φρόνημα του λαού και τους αγώνες που ήδη αναπτύσσονται ή που είναι μπροστά μας. Μέσα σε λίγες μέρες, είχαμε την επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα, τις προκλήσεις στο Μελιγαλά και τώρα τη δολοφονία στο Κερατσίνι. Ο ρόλος της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής είναι φανερός. Το «αντισυστημικό» ή «αντιμνημονιακό» προφίλ είναι η μάσκα κάτω από την οποία προσπαθούν να κρύψουν το ρόλο του πιστού υπηρέτη του συστήματος.

Πάντα οι φασίστες ήταν στη χώρα μας το δολοφονικό χέρι των ξένων επικυρίαρχων και όσων τους υπηρετούν. Έτσι και σήμερα, οι αποκλειστικοί στόχοι των επιθέσεών τους είναι εργαζόμενοι, νέοι, μετανάστες, συνδικαλιστές, αριστεροί, αντιφασίστες και όχι φυσικά οι μνημονιακοί ή η τρόικα. Για να μη μιλήσουμε για τα πιο σάπια κομμάτια της επιχειρηματικής διαφθοράς που τους προσλαμβάνουν σαν μαντρόσκυλα και μπράβους.

Κατ’ αναλογία, όπως στη δεκαετία του 60 είχαμε τα ξενόδουλα ανάκτορα με το παρακράτος τους, έτσι και σήμερα έχουμε: Μνημονιακό κράτος – μνημονιακό παρακράτος. Σε αγαστή συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη.

Η Ν.Δ. κυνικά συνεχίζει και επιμένει στη θεωρία των «δύο άκρων» δίνοντας έτσι ουσιαστικά άλλοθι στη χρυσαυγίτικη συμμορία. Φανερώνεται ξεκάθαρα σαν υποκινητής και αυτουργός της φασιστικής εκτράχυνσης, ασυδοσίας και ατιμωρησίας. Οι θεωρίες, λοιπόν, των δύο άκρων και η ταύτιση των φασιστών με την Αριστερά, το χάιδεμα της Χ.Α. σε μια σειρά περιπτώσεις, η κατάσταση που υποθάλπεται στα σώματα ασφαλείας και κυρίως σε ειδικές μονάδες τους, οι δηλώσεις στελεχών της Ν.Δ. και μνημονιακών δημοσιογράφων (Λαζαρίδης, Πολύδωρας, Παπαδημητρίου κλπ) που φτάνουν να «απειλούν» με ενδεχόμενη συνεργασία Ν.Δ.-Χ.Α. απέναντι στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μερικά παραδείγματα.

Η στάση της Αριστεράς δεν μπορεί να καθορίζεται από το φόβο και τη συγκράτηση μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις. Δεν είναι καν «ρεαλιστική» μία στάση αποφυγής για να μη χρεωθεί γεγονότα και για να μην ανακοπεί μια ανοδική πορεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται σκέψη και προσοχή για το χειρισμό διάφορων καταστάσεων, ούτε ότι προσχωρούμε στη λογική μιας υποτιθέμενης άμεσης «απάντησης» χωρίς συνέχεια και αποτελεσματικότητα.

Απάντηση μπορεί να δώσει το μαζικό λαϊκό κίνημα. Αυτό μπορεί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις προκλήσεις και να ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους. Από τη μεριά της Αριστεράς χρειάζεται αποφασιστική στάση και κάλεσμα σε μαζική δημοκρατική εγρήγορση και πλατιά κινητοποίηση του λαού για να τσακιστούν οι εκτροπές, τα παρακρατικά χτυπήματα και η τρομοκράτηση. Σε αυτά τα πλαίσια η άμεση οργάνωση και προετοιμασία μιας μεγάλης πανελλαδικής μαζικής πανδημοκρατικής αντιφασιστικής μέρας δράσης θα μπορούσε να δώσει μια πρώτη απάντηση στις φασιστικές παρακρατικές προκλήσεις. Το ξεδίπλωμα των λαϊκών αγώνων για τη Δημοκρατία και τη διέξοδο της χώρας από την μνημονιακή καταστροφή μαζί με τη διαρκή επαγρύπνηση και περιφρούρησή τους από τους παρακρατικούς δολοφόνους, μπορεί να τρομοκρατήσει τους τρομοκράτες.

Καθοριστικό χτύπημα στις παραγωγικές υποδομές

Ποιους υπηρετεί και πώς μεθοδεύτηκε η διάλυση και το κλείσιμο των ΕΛΒΟ και ΕΑΣ

της Κατερίνας Παγουλάτου

Την «εκκαθάριση εν λειτουργία» της ΕΛΒΟ και τον «ξαφνικό θάνατο» των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) αποφάσισε η κυβέρνηση, ολοκληρώνοντας το από καιρού οργανωμένο έγκλημα με θύμα την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Η συγκεκριμένη εξέλιξη «έκλεισε» στις συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν στις 26 και 27 Αυγούστου στα υπουργεία Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας αντίστοιχα, πάντα με τις ευλογίες της τρόικας αλλά και τις δεσμεύσεις που οι τροϊκανοί εσωτερικού έχουν ψηφίσει ήδη στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.

Έτσι, για την μεν ΕΛΒΟ σχεδιάζεται, σύμφωνα με το άρθρο 14α του Ν. 3429/2005, ο διορισμός εκκαθαριστή από το υπουργείο Οικονομικών, ο οποίος θα εκποιήσει το ενεργητικό της εταιρίας, ενώ, όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι συμβάσεις εργασίας των εργαζόμενων λύονται αυτοδίκαια κατά το στάδιο της εκκαθάρισης.

Για τα δε ΕΑΣ ο σχεδιασμός προβλέπει την εφαρμογή του άρθρου 14β του Ν. 3429/2005, όπως τροποποιήθηκε πρόσφατα, ειδικά για την περίπτωση της ΕΡΤ! Πρακτικά, αυτό σημαίνει τη συρρίκνωση και σταδιακά το κλείσιμο της εταιρίας, την εκποίηση των περιουσιακών της στοιχείων, με τις θυγατρικές ΔΕΡΑΣΕΝ και Ηλεκτρομηχανική Κύμης να βρίσκονται ήδη πρώτες στη λίστα των «λουκέτων». Όσο για τους επί οκτώ μήνες απλήρωτους εργαζόμενους, το υπουργείο μηχανεύεται, πέρα από τις άμεσες απολύσεις, πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου, ώστε να τους μειώσει το αμέσως επόμενο διάστημα στο μισό, δηλαδή σε λιγότερους από 500.

Μαύρο στην ΕΡΤ, μαύρο στη χώρα

Θα τους εμποδίσουμε!

του Ρούντι Ρινάλντι

Μπορεί κανείς να αποσυνδέσει το μαύρο που με πραξικοπηματική απόφαση έπεσε στις οθόνες των τηλεοράσεων, από τη μνημονιακή πορεία της χώρας και την επιχείρηση καταστροφής της, μετά από ένα χρόνο τρικομματικής κυβέρνησης με επικεφαλής ένα ακροδεξιό επιτελείο;

Σωστά διαισθάνθηκαν οι πολίτες το φοβερό μήνυμα και φορτίο της απόφασης αυτής και τον κυνισμό που εμπεριείχε απέναντι σε ένα δημόσιο θεσμό και ταυτόχρονα φορέα πολιτισμού και ταυτότητας της χώρας.

Αν κάποιος σχεδιάσει ένα πραξικόπημα, σε πρώτο πλάνο έχει πάντα να βάλει στο χέρι τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Κανένα επιτυχημένο πραξικόπημα δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα. Όταν κάποιος κατακτά μια άλλη χώρα, το πρώτο που κάνει είναι να κατεβάζει τους διακόπτες επικοινωνίας και ενημέρωσης, μέχρι να στήσει τα δικά του κατοχικά φερέφωνα.

Σωστά ήρθαν αυτόματα στο νου και το στόμα χιλιάδων ανθρώπων στο άκουσμα της είδησης, οι λέξεις «φρίκη» και «χούντα». Αλλά και αστραπιαία κινήθηκαν προς το Ραδιομέγαρο για να φτιάξουν ένα ανθρώπινο τείχος προστασίας, να μην τολμήσουν οι Εφιάλτες να μπουν μέσα και το αλώσουν. Ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των μαχόμενων δημοσιογράφων: «Συμπαράσταση λαέ».

Μαύρο στην ΕΡΤ σημαίνει μαύρο στη χώρα. Πράξη άλωσης και κατάκτησης της χώρας από τις εσωτερικές δυνάμεις της τρόικας και των μνημονίων. Απόπειρα απάντησης στην κρίση που τους διαπερνά και την οικονομική αποτυχία των προγραμμάτων τους.

Ξεσηκωμός για πραγματική Δημοκρατία!

Δεν είναι ώρα για μεγάλα λόγια. Η κυβέρνηση του Σαμαρά και των συνεταίρων του πουλάει τη χώρα και εξοντώνει τη Δημοκρατία. Όλος ο λαός μιλάει για χούντα και έχει δίκιο. Τι άλλο είναι όταν μπαίνει λουκέτο στη δημόσια τηλεόραση μέσα σε μια μέρα, όταν με τα ΜΑΤ επιβάλλεται σιωπητήριο στην ενημέρωση, όταν γίνεται κουρελόχαρτο το Σύνταγμα, όταν στήνεται πάρτι πλιάτσικου σε βάρος της δημόσιας περιουσία, του πολιτισμού και της ιστορικής μνήμης αυτού του λαού, όταν κυβερνά με διατάγματα μια ακροδεξιά παρέα γύρω από τον πρωθυπουργό, όταν πετιούνται στην ανεργία χιλιάδες οικογένειες με μια υπογραφή, όταν πουλιέται η χώρα στους καναλάρχες; 

Το ρίξιμο του σήματος της δημόσιας τηλεόρασης, μετά τις αδιανόητες χτεσινές δηλώσεις Κεδίκογλου και πριν τις ακόμα πιο προκλητικές σημερινές δηλώσεις Σαμαρά ότι «προστατεύει το δημόσιο συμφέρον», είναι ευθεία βολή σε βάρος της χώρας και του λαού. Η κυβέρνηση Σαμαρά, κάτω από το βάρος των αποτυχιών της σε όλους τους τομείς, δεν διστάζει να προχωρήσει σε οποιονδήποτε τυχοδιωκτισμό νομίζοντας ότι έτσι θα τα καταφέρει να κρατηθεί στην εξουσία.

Πρέπει να διώξουμε τώρα τους αδίστακτους υπαλλήλους της τρόικας και των διαπλεκόμενων συμφερόντων γιατί το μόνο που μπορούν να εγγυηθούν είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας. Για να γίνει αυτό χρειάζεται ανένδοτος πολιτικός αγώνας για να πέσει η κυβέρνηση των αντιδημοκρατικών πραξικοπημάτων και εκτροπών. Τη στιγμή που το μνημονιακό καθεστώς ευτελίζει και παρακάμπτει το κοινοβούλιο, τον αποφασιστικό ρόλο για την ανατροπή του δεν μπορεί παρά να τον έχει η μαζική λαϊκή ενεργοποίηση, ο παλλαϊκός συναγερμός και ξεσηκωμός.

Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, δεν είναι μόνο οι χιλιάδες απολύσεις, δεν είναι μόνο ο νέος κύκλος φτωχοποίησης και εκτόξευσης της ανεργίας. Είναι η ίδια η σωτηρία της χώρας και της Δημοκρατίας. Αυτό είναι που κινητοποίησε αμέσως χτες δεκάδες χιλιάδες πολίτες στην Ελλάδα αλλά και ανάμεσα στους Έλληνες του εξωτερικού. Ο σημερινός αγώνας για πραγματική Δημοκρατία στην Ελλάδα συναντιέται με τους αγώνες των λαών για τη Δημοκρατία όλη την τελευταία περίοδο στη Μεσόγειο, τον ευρωπαϊκό Νότο, την Ευρώπη, τον Κόσμο.

Η μαζική απαίτηση για πραγματική Δημοκρατία, για να πάρει ο λαός το μέλλον στα δικά του χέρια ενάντια στις κλίκες της εκμετάλλευσης και της διαφθοράς είναι που θα ανοίξει νέους δρόμους για τη διέξοδο της χώρας και τη μεταπολίτευση του λαού. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, των μελών, των βουλευτών, των φίλων του σε όλη τη χώρα δεν μπορεί παρά να είναι αυτή την ώρα στην πρώτη γραμμή για να γίνει πράξη αυτή η απαίτηση, για να δοθεί ζωή σε ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής, αλλαγής και διεξόδου.

Μαύρο στην κυβέρνηση και όχι στην ΕΡΤ

Η κυβέρνηση με ένα ωμό πραξικόπημα ανακοίνωσε το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Με μια ακόμα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου επιχειρεί όχι μόνο ένα καθοριστικό χτύπημα στην ενημέρωση και στους εργαζόμενους, αλλά ένα τελειωτικό χτύπημα στην ίδια τη δημοκρατία, με κυνισμό που παραπέμπει ευθέως σε άλλες εποχές. Η χυδαία επίθεση Κεδίκογλου εναντίον των εργαζομένων έδειξε ακόμα και στους πιο καλοπροαίρετους, ακόμα και στους πιο ανυποψίαστους, ποιο ρόλο έχουν αναλάβει και μέχρι πού μπορούν να φτάσουν κουρελιάζοντας τη δημοκρατία και το Σύνταγμα.

Ό,τι δημόσιο έχει απομείνει ξεπουλιέται ή κλείνει για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα ημετέρων, και εν προκειμένω των διαπλεκόμενων εργολάβων της ενημέρωσης και των troika news, που προωθούν συστηματικά τη χειραγώγηση και τρομοκράτηση του ελληνικού λαού. Το κράτος παραχωρεί τη θέση του στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή χώρα χωρίς δημόσιο πυλώνα ενημέρωσης κόντρα στη μονοφωνία, κόντρα στην υποκουλτούρα και τον ευτελισμό. Η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι περιουσία του λαού και έχει να υπηρετήσει συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι προφανώς χαλάνε τους σχεδιασμούς της εθελόδουλης κυβέρνησης.

Και μόνο η ενημέρωση του απόδημου ελληνισμού, και μόνο η ανάδειξη όλων των θεμάτων που δεν αποτελούν είδηση για τα ιδιωτικά κανάλια της διαπλοκής, και μόνο η παρουσία του δημόσιου σήματος σε κάθε ξεχασμένη γωνιά της χώρας, επιτάσσουν να ορθώσει ο λαός αποφασιστικά το ανάστημά του.

Με δεδομένη την αλληλεγγύη στους χιλιάδες εργαζόμενους της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, ο λαός μπορεί να αποτρέψει το νέο πραξικόπημα. Μπορεί με τη μαζική παρουσία του στους δρόμους να ανατρέψει την εθελόδουλη κυβέρνηση. Μπορεί «να ρίξει μαύρο στην τρόικα εσωτερικού» προστατεύοντας το σήμα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης,προστατεύοντας την ίδια τη δημοκρατία.

Αναγκαίοι οι πραγματικοί αγώνες και ο μαζικός ξεσηκωμός!

Διδάγματα από έναν αγώνα που εξαγγέλθηκε προτού προετοιμαστεί, ποινικοποιήθηκε προτού αποφασιστεί και αναστάλθηκε προτού οργανωθεί.

Με την προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών, η τρικομματική κυβέρνηση επιδίωξε να στείλει το πολιτικό μήνυμα ότι έχουμε περάσει σε μια νέου τύπου δικτατορία και όλοι οφείλουν να υποταχθούν ή να αφανιστούν. Οι εκπαιδευτικοί αποτέλεσαν τον κλάδο-πειραματόζωο στη συνεχιζόμενη απόπειρα να συντριβεί κάθε ίχνος συνδικαλιστικής ελευθερίας και να ενταφιαστεί το όπλο της απεργίας. Σε μια Ελλάδα των μνημονίων και του ξεπουλήματος της χώρας και των κατοίκων της στα σκλαβοπάζαρα δεν έχουν θέση ούτε οι απεργίες, ούτε η διεκδίκηση του δίκιου, ούτε ο συνδικαλισμός.

Οι πολλές χιλιάδες των εκπαιδευτικών, παρά την προληπτική επιστράτευση και την κυβερνητική τρομοκρατία, βρεθήκαμε με αγωνιστική διάθεση στις κινητοποιήσεις της Δευτέρας ανά την Ελλάδα και στις Γενικές Συνελεύσεις της Τρίτης. Για να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε συλλογικά και δημοκρατικά ενάντια σε μια κυβέρνηση που δρα ανοιχτά σε βάρος του λαού και της χώρας, που βρίσκεται πλέον εκτός ορίων συνταγματικής νομιμότητας. Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί με τη συμμετοχή τους στις Γενικές Συνελεύσεις και την έκφραση της αγωνιστικής τους στάσης έδωσαν ένα ηχηρό χτύπημα στην κυβέρνηση που νόμισε ότι θα κάμψει με την επιστράτευση το αγωνιστικό τους φρόνημα. Έδειξαν προς όλες τις πλευρές ότι υπάρχουν αγωνιστικές διαθέσεις στον κλάδο που όμως έπρεπε αλλιώς να οργανωθούν και να αξιοποιηθούν.

Η Ελλάδα σηκώνει τα μανίκια;

Άπνοια, αδιαφορία και επιφυλακτικότητα εν αναμονή του σπινθήρα 

του Γιάννη Τσούτσια

«Η Ελλάδα σηκώνει τα μανίκια», δήλωσε ο πρωθυπουργός με φόντο τα εργοτάξια των αυτοκινητοδρόμων στη σκανδαλώδη Ολυμπία Oδό, προκαλώντας ειρωνικά μειδιάματα σε μια παράξενη, αλληγορική και κατά σύμπτωση επετειακή υπενθύμιση των «επικαίρων» της Eπταετίας. Αλλά, τώρα, ποιος τους πιστεύει; Ποιος δίνει σημασία στο σχέδιο Βενιζέλου για τις δήθεν 700.000 θέσεις εργασίας; Ποιος παρακολουθεί τους νεολογισμούς της ΔΗΜΑΡ ή τους κακόφωνους διαπληκτισμούς των νέων αστέρων της τηλεόρασης;

Ζούμε τη φάση της μηδενιστικής αποκάλυψης. Της απόλυτης σαθρότητας, όχι μόνον του αποκαλυμμένου μνημονιακού ρεαλισμού, αλλά και των εναλλακτικών του, την προχειρότητα και την επιφανειακότητα των προτεινόμενων «λύσεων». Των παραπομπών στο πομπώδες με τις πολλές σκιές, τις αποκρύψεις, των ελάχιστα στοιχειοθετημένων απαντήσεων. Τελικά των αυταπατών. Η διαδικασία αυτή, που σωρεύτηκε προοδευτικά μετά τις περυσινές εκλογές και την ήττα του κινήματος των πλατειών, πήρε αποκαλυπτικές διαστάσεις μετά τα γεγονότα της Κύπρου. 

Όσα έγιναν αιφνιδιαστικά στο νησί, δεν φόβισαν τον κόσμο, όπως εκ πρώτης όψεως υποστηρίχτηκε. Αντίθετα, λειτούργησαν αφυπνιστικά και απενεργοποίησαν τη μονότονη επανάληψη κάποιων υπό κατάρρευση παραδοχών. Τώρα, ο πήχης των απαιτήσεων, ανέβηκε. Με αποτέλεσμα να μην αρκούν οι επαναλήψεις, το «μια από τα ίδια», να εκτίθενται οι κόκκινες γραμμές, τα plan b, έστω ενισχυμένα σε «αυθεντικότητα» και τραβηγμένα από τα μαλλιά προς τις πιο πιεστικές εκδοχές τους. Μοιραία, εκδηλώνεται καθολική η δυσπιστία απέναντι στους κομματικούς σχηματισμούς, στο ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα, που την ώρα που στοχοποιείται, μεταλλάσσεται και διαφεύγει νεκροζώντανο. Κι ας μην εστιάζουν στο κενό εκπροσώπησης οι δημοσκοπήσεις. Πουθενά δεν εντοπίζονται πολιτικές, άξιες υποστήριξης. Και κανείς δεν δίνει βαρύτητα σε κανέναν. Σιγά-σιγά, ούτε και στην Αριστερά και στις εξ αντανακλάσεως καθημερινές ανακοινώσεις της. Το χάσμα με την κοινωνία διαρκώς διευρύνεται.

Ο κόσμος πάλι, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν προχωράνε με τον τρόπο που θα ήθελε ή που θα μπορούσε, ότι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο και πως «έτσι» δεν βγαίνει, την ώρα που ούτε οι εναλλακτικές εμφανίζονται πειστικές. Και μπορεί οι ισορροπίες να μοιάζουν αναλλοίωτες, όπως περίπου πριν ένα χρόνο και να παραχωρείται προσωρινά κάποια συναίνεση, όμως αυτή είναι εύθραυστη και επιφανειακή και δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη. Από την άλλη, ελπιδοφόρο παραμένει το γεγονός πως η κοινωνία, πίσω από την απάθεια, παραμένει ανοιχτή σε αυτοπροσδιορισμούς και μετατοπίσεις. 

Δεκτική, με τις κεραίες τεντωμένες. Έτοιμη να αναθεωρήσει. Να εμπνευστεί, αλλά όχι με παραμύθια.

Το ζήτημα, λοιπόν, μιας διαφορετικής πολιτικής στάσης, ιδίως από την πλευρά της Αριστεράς, εκκρεμεί με τρόπο κραυγαλέο, υπερώριμο, όπως π.χ. φαίνεται και από ορισμένες ειδικότερες απόπειρες, κάθε προέλευσης, να καλυφθεί το «κενό» ή από τη συμπεριφορά μεμονωμένων παραγόντων, αναλόγως της δεκτικότητάς τους. Ωστόσο, οι όροι για την πραγματοποίηση της αναγκαίας στροφής, οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία -επιτέλους- ενός πολιτικού ρεύματος διεξόδου, αγνοούνται επιδεικτικά και παρακάμπτονται συστηματικά, ακόμη κι από εκείνους, που ενώ το διαπιστώνουν, αρκούνται να πρωταγωνιστούν στην διαχείριση της ακινησίας. 

Πώς, όμως, γεννιέται μια άλλη πολιτική; Καταρχήν, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες της. Την επιδείνωση της κοινωνικοπολιτικής διάστασης, ώστε να αξιολογηθεί η υποστροφή και να επιχειρηθούν οι αντίστοιχες παρεμβάσεις. Στη συνέχεια, αποφεύγοντας τις κεντρικές λογικές, τη χειριστικότητα και την αυτιστική αναπαραγωγή μηχανισμών ελέγχου (για τη συγκράτηση και την εγκόλπωση των υπολειμμάτων του ριζοσπαστισμού), με σκοπό όλα να ενταχθούν σε μια επικοινωνιακότητα που θα υπηρετεί την επικείμενη εκλογική μάχη. Θα χρειαζόταν ακόμη να αποφευχθούν οι βολικές ερμηνείες, οι υποχωρήσεις λόγω συγκυριακών αναγκών, να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο χειραφετημένο και όχι ευθυγραμμισμένο στην ευκολία. Και τέλος, το κυριότερο, να τεθούν υπό αμφισβήτηση μια σειρά από ταυτοτικά κλισέ και ερμηνείες που μεταθέτουν το πολυδιαπιστωμένο τέλος της μεταπολίτευσης. Μάλιστα, σ’ έναν κόσμο, που ιδίως γεωπολιτικά, μεταβάλλεται με ρυθμούς ταχύτατους, απειλητικούς και δυσερμήνευτους. 

Σήμερα, η προϊούσα πορεία των πραγμάτων, υποχρεώνει την Αριστερά σε συνθετότερες και πιο διασταλτικές προσεγγίσεις που θα περιλαμβάνουν φιλοσοφικές, θεωρητικές, αξιακές και στρατηγικές αναθεωρήσεις, ώστε αντίστοιχα και το πεδίο της σύγκρουσης να μετατεθεί και να υπερβεί το σημερινό ατελέσφορο πλαίσιο. Πίσω από την εξαπλούμενη μαζική κατάθλιψη, την αδιαφορία, την υποστολή της οργής και της λαϊκής διαθεσιμότητας, κρύβεται η αδυναμία και ταυτόχρονα η διαπίστωση, πως πρέπει κανείς πρώτα να θέσει τα πραγματικά επίδικα, να ξεφύγει από τις αντιθέσεις ενός σκηνικού εγκλωβιστικού και να δώσει τη μάχη «αλλού» και «αλλιώς». Αυτό το «αλλού» οφείλει να αναγνώσει και να περιγράψει η Αριστερά, χωρίς να διστάσει, δίνοντας νόημα, περιεχόμενο, διέξοδο και υπόσταση στην πραγματικά αναγκαία πολιτική σύγκρουση.

Νέα Μανωλάδα, όπως νέα Ελλάδα

Ο κυνισμός και η ανθρωποφαγία ανθούν πάνω στα κοινωνικά ερείπια του Μνημονίου

του Μιχάλη Σιάχου

Και ξαφνικά, για ακόμα μια φορά, όλοι έπεσαν απ’ τα σύννεφα. Οι εικόνες και οι πληροφορίες που έρχονται στο φως από τη Νέα Μανωλάδα παραπέμπουν ευθέως στη φεουδαρχία ή ακόμα χειρότερα σε συνθήκες δουλείας. Οι επιστάτες άνοιξαν πυρ εναντίον των Μπαγκλαντεσιανών εργατών γης που… τόλμησαν να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους, στέλνοντας 34 ανθρώπους στο νοσοκομείο.

Το μεταναστευτικό, η ανομία, τα κυκλώματα, η «μαφία της φράουλας» ήρθαν και πάλι ανάκατα στο προσκήνιο. Η κουβέντα άναψε. Θεσμικοί φορείς, υπουργοί και κυβερνητικοί παρατρεχάμενοι «εξεγέρθηκαν», καταδικάζοντας (απερίφραστα πάντα) το αποτρόπαιο γεγονός.

Περίσσεψαν οι αναλύσεις, οι καταγγελίες, οι αποκαλύψεις και οι «αποκαλύψεις». Πολλοί έγραψαν ότι έσπασε η ομερτά που επικρατεί στα φραουλοχώραφα. Το επιμέρους απ’ τη μια και η επιμελημένη γενίκευση και στοχοποίηση μιας ολόκληρης περιοχής και μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας από την άλλη, επιχειρούν για μια ακόμα φορά να εξαφανίσουν τον πυρήνα, τη μήτρα που γέννησε το τραγικό περιστατικό στη Νέα Μανωλάδα, τη μήτρα που μετατρέπει, ταχύτατα, ολόκληρη τη χώρα σε Νέα Μανωλάδα.

Βεβαίως και μπορεί κάποιος να σταθεί στο μεταναστευτικό, βεβαίως και μπορεί να αναδείξει τις μαφιόζικες πρακτικές του συγκεκριμένου αλεξιπτωτιστή μεγαλο-παραγωγού φράουλας που εκμεταλλεύεται 300 στρέμματα εξάγοντας το προϊόν κυρίως στη Ρωσία, αλλά και τα δύο αυτά ζητήματα, όπως και πολλά άλλα, αποτελούν πτυχές και επιμέρους εκφράσεις της συνολικής εικόνας που διαμορφώνεται και είναι άκρως τρομακτική.

Ευρωπαϊκά σενάρια και εθνικές περιχαρακώσεις

Οι διαφορετικές οπτικές και οι πραγματικοί όροι της σύγκρουσης

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Είναι γνωστό ότι, με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, από χώρους της Αριστεράς επιδιώκεται μια ρελάνς κόντρα στο ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του. Σύμφωνα με αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατά και δεν λέει όλη την αλήθεια στο λαό, ενώ η μόνη γραμμή που σήμερα μπορεί να δώσει διέξοδο είναι η προβολή του συνθήματος για άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη ή την Ε.Ε.

Απέναντι σε αυτή την άποψη, έχει πυκνώσει τελευταία η αρθρογραφία σε έντυπα και διαδικτυακές σελίδες της Αριστεράς που προβάλλει ορισμένα επιχειρήματα. Σύμφωνα με αυτήν, οποιαδήποτε αλλαγή στην Ελλάδα περνάει μέσα από πανευρωπαϊκές εξελίξεις και ανατροπές. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι πεδίο κοινωνικής πάλης και αντιπαράθεσης. Κάθε πορεία που οδηγεί έξω από αυτούς είναι εθνική αναδίπλωση με αρνητικές για την κοινωνία συνέπειες. Μια έξοδος χώρας ή χωρών από την Eυρωζώνη θα τροφοδοτούσε εθνικισμούς και ένα νομισματικό πόλεμο. Η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών περνάει από την ταξική πάλη και τη σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης και όχι από αντιπαραθέσεις κρατών ή περιοχών (π.χ. Βορράς-Νότος), στις οποίες φαίνεται να μεταθέτει τα προβλήματα και τις λύσεις ένας παλαιομοδίτικος «αντιϊμπεριαλισμός».

Η κρίση και ορισμένα γεωπολιτικά συμφραζόμενά της

Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε σήμερα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τετράδια" πριν ένα περίπου χρόνο, την άνοιξη του 2012. Σε μια περίοδο που η Αριστερά στην πλειοψηφία της δεν ιεραρχούσε ως σημαντικά τα γεωπολιτικά ζητήματα και την ανάγκη προσανατολισμού σε σχέση με αυτά. Θεωρούμε ότι οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν το τελικό συμπέρασμα του άρθρου αλλά και τα βασικά σημεία της ανάλυσης που προηγείται. Η προσπάθεια προσανατολισμού σε αυτά τα ζητήματα είναι σήμερα επιβεβλημένη καθώς, όπως σημειώνεται και στο άρθρο, "σήμερα το επίκεντρο από την οικονομία περνά στην πολιτική και διαμέσου αυτής στο γεωστρατηγικό". Αυτό είναι σήμερα φανερό και θα γίνεται περισσότερο φανερό αύριο στην Κύπρο, την Ελλάδα, την Ευρώπη.

Για τις εξελίξεις στην Ιταλία και την Ευρώπη

Η Ευρώπη που στενάζει μίλησε ξανά

Μετά την Ελλάδα η Ιταλία. Μπορεί το πολιτικό σκηνικό εκεί να μην ανατράπηκε στο βαθμό που συνέβη αυτό εδώ, με τη συντριβή του δικομματισμού και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, αλλά το μήνυμα είναι εξίσου ξεκάθαρο με το μήνυμα των τελευταίων εκλογών στην Ελλάδα: ο ιταλικός λαός καταδικάζει απερίφραστα την πολιτική που εφαρμόζεται, απορρίπτει τις πολιτικές που επιβάλλει η Γερμανία στον ευρωπαϊκό Νότο. Τα κόμματα που υπεράσπισαν ανοιχτά τις πολιτικές αυτές τιμωρούνται: τόσο η Κεντροαριστερά, που περίμενε μια εύκολη νίκη η οποία δεν ήρθε ποτέ, όσο και ο μερκελιστής Μόντι, που καταποντίστηκε. Αντίθετα, τα κόμματα που εμφανίστηκαν να εναντιώνονται σε αυτές τις πολιτικές, κερδίζουν: ο Μπέπε Γκρίλο εκτινάσσεται και ο μεταμφιεσμένος Μπερλουσκόνι νεκρανασταίνεται. Η Αριστερά επιχειρεί μια «ενωτική» αλλά άχρωμη και άοσμη εκλογική κάθοδο και, αφού ουσιαστικά επιλέγει να μην παρέμβει σε αυτή την αντιπαράθεση, απλώς εξαφανίζεται… 

Αποχαιρετώντας τον Κίμωνα

To απόγευμα της Τετάρτης αποχαιρετήσαμε με οδύνη τον σύντροφο Κίμωνα Καρολίδη. Ο Κίμωνας, ένας από μας, έβαλε τέρμα στο ταξίδι της ζωής του. Προστέθηκε στους 3-4 χιλιάδες συνανθρώπους μας που έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία τρία χρόνια στη χώρα μας.

Όσοι τον γνώριζαν δεν μπορούν παρά να γεμίσουν με πίκρα και πόνο όταν ένας νέος άνθρωπος, σαν τον Κίμωνα, με συμμετοχή και προσφορά στο κίνημα, χρήσιμος στην κοινωνία και με αρκετές δυνάμεις για να συνεισφέρει στον αγώνα του λαού μάς κάνει την επιλογή να φύγει από κοντά μας.

Η απώλεια του Κίμωνα μας αναγκάζει να σκεφτούμε πολλά. Δεν αντιδράμε όλοι με τον ίδιο τρόπο στα ίδια ερεθίσματα. Ούτε όλοι μας είμαστε εκτεθειμένοι με τον ίδιο τρόπο, λόγω των διαφορετικών εμπειριών, καταστάσεων, προβλημάτων. Φεύγουν οι πιο ευαίσθητοι, οι πιο πονεμένοι, οι πιο μόνοι.

Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι, οργανωμένοι και ανένταχτοι, στους ίδιους κινδύνους και μέσα στις επιλογές, φαίνεται να «παίζει» και η «αναχώρηση». Φαίνεται πώς η απελπισία και τα αδιέξοδα εισχωρούν στη σκέψη, στους συλλογισμούς των ανθρώπων – ακόμα κι όταν αυτό δεν ομολογείται.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε μια περίοδο που όλα είναι δύσκολα, που η κούραση είναι μεγάλη. Που δεν υπάρχουν μεγάλα οράματα να ζεσταίνουν την καρδιά και να ανάβουν την ελπίδα. Ξέρουμε πως τα συλλογικά υποκείμενα της Αριστεράς αρκετές φορές ξαστοχούν και αναπαράγουν την αλλοτρίωση. Πως ορισμένες στιγμές νιώθουμε μόνοι μας, ακόμα και όταν συμμετέχουμε σε μια συλλογικότητα. Την ίδια στιγμή ξέρουμε ότι δεν είμαστε ακριβώς μόνοι μας και ότι εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας βιώνουν πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα και αδιέξοδα.

Ξέρουμε επίσης ότι επιβάλλεται να αγωνιστούμε, όλοι μαζί, για να βάλουμε ένα τέλος σε ένα καθεστώς και ένα σύστημα που προσπαθεί να μας νεκρώνει κάθε μέρα και να χειροτερεύει τη ζωή (κάθε μορφής) φτάνει να δυναμώνει η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία, η αλλοτρίωση. Ότι επιβάλλεται να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο όπου θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια οι γύρω μας, τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας.

Θα θυμόμαστε τον Κίμωνα, ένα σπάνιο άνθρωπο, καλό, ευγενικό, πρόθυμο, αγωνιστικό και ευαίσθητο. Και θα σκεφτούμε σοβαρά για την ίδια την ύπαρξη και την ποιότητα των συλλογικών υποκειμένων της Αριστεράς, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε νόημα στη ζωή και θα αγωνιστούμε για τη ζωή. Είναι επιβεβλημένο να δώσουμε θετικό περιεχόμενο στη ζωή.

Θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε πιο ουσιαστικά χωρίς να ξεχνάμε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους που οδηγήθηκαν στις «αναχωρήσεις» μη αντέχοντας άλλο.

Θα θυμόμαστε τον Κίμωνα, έναν από μας, και δεσμευόμαστε απέναντί του ότι θα πούμε στον δίπλα μας, μη φεύγεις. Κάτσε εδώ και γίνε χρήσιμος περισσότερο. Μη φεύγεις, μείνε μαζί μας. Χέρι-χέρι, πιασμένοι, όλοι μαζί, πρέπει να μείνουμε, να αντέξουμε, να τα καταφέρουμε.

Η ζωή θα νικήσει!

Ποιος ήταν ο Κίμωνας

Ο Κίμωνας ήταν 28 χρονών. Γεννήθηκε στη Νάουσα το 1985 και ήταν μέλος μονογονεϊκής οικογένειας. Ήταν απόφοιτος του τμήματος τοπογράφων των ΤΕΙ Αθήνας.

Ήταν μέλος της ΚΟΕ από το Σεπτέμβρη του 2006 μέχρι το Γενάρη του 2012. Κατόπιν εντάχτηκε στην Παρέμβαση. Χωρίς ίχνος υπερβολής έδινε πάντα το παρών σε κάθε αγώνα, μικρό και μεγάλο, της νεολαίας και του λαού μας. Όπου συμμετείχε πάντα διακρινόταν για το ήθος του, την αγωνιστικότητα του, το τσαγανό του και τη διάθεση του να προσφέρει.

Ένα από τα μεράκια του Κίμωνα ήταν και η φωτογραφία. Είχε ιδιαίτερο ταλέντο χωρίς ποτέ όμως να το επιδεικνύει. Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι δικές του, δύο από τις πολλές καλές φωτογραφίες του...

Ποιοι και πώς μαγείρεψαν το έλλειμμα

Οι διώξεις και οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος για την παράδοση της χώρας στα Μνημόνια

του Χρήστου Καραμάνου

Η δίωξη που ασκήθηκε εναντίον του επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής μετά το 2009, κ. Γεωργίου, διατηρεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό την επικαιρότητα του πώς η χώρα μας οδηγήθηκε στο καθεστώς των μνημονίων και της τρόικας. Ζήτημα για το οποίο το πολιτικό σύστημα κάνει συνεχή προσπάθεια να το απωθήσει στο περιθώριο. Είναι γνωστή η προεκλογική δέσμευση Σαμαρά για «μία και μόνη Εξεταστική Επιτροπή», αυτή που θα εξετάσει τις ευθύνες για το πώς η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο. Δέσμευση που έγινε κουρελόχαρτο, όπως και η άλλη, η πιο κεντρική, η δέσμευση για «επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου». Και έκανε κουρελόχαρτο και αυτήν τη δέσμευση ο κ. Σαμαράς, όταν στη συγκεκριμένη πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το ζήτημα αυτό, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και συζητήθηκε το Νοέμβριο, η Ν.Δ. μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, ψήφισαν κατά και ταυτίστηκαν με το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, του κ. Παπανδρέου και του κ. Παπακωνσταντίνου.

Κεντρική ευθύνη Σαμαρά

Το ΠΑΣΟΚ φέρει προφανώς την κύρια ευθύνη για την πορεία τη χώρας στα μνημόνια και την καταστροφή. Αλλά αν αυτή είναι η βασική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, τότε η ευθύνη που επωμίζονται Σαμαράς και Κουβέλης είναι ακριβώς η συγκάλυψη των ευθυνών του ΠΑΣΟΚ και των ηγετικών στελεχών του, προκειμένου να προχωρήσει η μνημονιακή πορεία της χώρας. Η συγκάλυψη αυτή συνυφαίνεται με τη συγκάλυψη των ευθυνών για τη λίστα Λαγκάρντ, με την παραπομπή μόνο του Παπακωνσταντίνου και μάλιστα μόνο για ένα δευτερεύον αδίκημα, πράγμα που φέρνει πιο κοντά την αθώωσή του. Ανακάλυψαν ότι ο Παπακωνσταντίνου έσβησε τρία ονόματα από τη λίστα και «παρέβλεψαν», Σαμαράς και Κουβέλης, ότι τόσο ο Παπακωνσταντίνου όσο και ο Βενιζέλος κρατούσαν… σβησμένα 2.059 ονόματα!

Να σταματήσουμε τις διώξεις κατά των αγωνιζόμενων φοιτητών

Κάτω τα χέρια από τους 12 φοιτητές του Πανεπιστημίου Κρήτης!

Κάτω τα χέρια από τους 28 φοιτητές του Πανεπιστημίου Κέρκυρας!

Δεν μας φοβίζουν – Μας ενώνουν – Μας δυναμώνουν!

Προκύρηξη της νεολαίας ΚΟΕ

Ζούμε τον δυσκολότερο χειμώνα των τελευταίων δεκαετιών. Η τρόικα εσωτερικού – εξωτερικού μετατρέπει τη χώρα σε προτεκτοράτο και στοχοποιεί τη νέα γενιά σπρώχνοντας την στην απόγνωση, τη μετανάστευση, την κατάθλιψη. Η κυβέρνηση Σαμαρά, γνωρίζοντας τις συνέπειες που δημιουργεί η γενοκτονική της πολιτική, κουρελιάζει το Σύνταγμα, καταστέλλει τους αγώνες, ποινικοποιεί όποιον σηκώνει κεφάλι, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα κάμψει το φρόνημα του ελληνικού λαού.

Την ίδια στιγμή που γίνεται ευρείας κλίμακας προσπάθεια να σωθεί το σύστημα της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας, την ίδια στιγμή που στήνεται στο εκτελεστικό απόσπασμα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι κοινωνικές αντιστάσεις από τα ΜΜΕ της σήψης και των αμέτρητων οικονομικών σκανδάλων, την ίδια στιγμή που ο υπουργός Δένδιας αφήνει ατιμώρητους τους πολιτικούς υπεύθυνους των ρατσιστικών δολοφονιών και τις παρακρατικές ακροδεξιές ομάδες που σπέρνουν το φόβο και το μίσος, η νέα γενιά στήνεται στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Η περίπτωση των 12 φοιτητών, μελών του Συλλόγου Φοιτητών Φυσικού του Πανεπιστήμιου Κρήτης, είναι χαρακτηριστική. Προσπάθησαν πέρυσι το Σεπτέμβρη να μη χάσουν την εξεταστική περίοδο οι φοιτητές μετά από τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις ενάντια στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Μια μερίδα καθηγητών του τμήματος προσπάθησαν αρχικά να τους τιμωρήσουν κόβοντάς τους άδικα σε σειρά εξεταστικών. Στη συνέχεια συγκάλεσαν πειθαρχικό συμβούλιο για να τιμωρηθούν με αναστολή εξαμήνου. Τώρα έφτασαν στο σημείο να ασκήσουν ποινική δίωξη σε βάρους τους με συνέπεια να παραπέμπονται σε ανακριτή τη Δευτέρα 28/1.

Μια βδομάδα πριν, στο πανεπιστήμιο της Κέρκυρας (της πατρίδας του υπουργού Δένδια!), με εντολή της Πρυτάνεως Αναστασίας Σαλή (υποψήφιας στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ στις τελευταίες εκλογές!) τα ΜΑΤ εισέβαλαν μέσα στο χώρο της Πρυτανείας, πήραν σηκωτούς και έβαλαν στην κλούβα 28 φοιτητές. Το έγκλημά τους ήταν ότι βρίσκονταν στο χώρο ζητώντας μια συνάντηση για αιτήματά τους με τις πρυτανικές αρχές. Για να τους απαγγελθούν στη συνέχεια κατηγορίες για διατάραξη οικιακής ειρήνης!

Σε μια περίοδο που το νέο επιστημονικό δυναμικό του τόπου θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε μια μεγάλη πολιτική και οικονομική αλλαγή, με κυρίαρχο ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ξεκάθαρο γιατί το ποινικοποιούν. Θέλουν να μεταναστεύσει, θέλουν να το παροπλίσουν, θέλουν να το τρομοκρατήσουν. Αντιλαμβάνονται ότι οι νέοι δεν θα αργήσουν να γίνουν τμήμα ενός ευρύτερου πολιτικού ρεύματος που θα γκρεμίσει τα μνημόνια, τους «ρεαλισμούς» και τα αδιέξοδα. Θα νοηματοδοτήσουν ξανά το δικαίωμα στη μόρφωση, τη δουλειά, τον πολιτισμό.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους πανελλαδικά να σταθούν στο πλευρό των αγωνιζόμενων φοιτητών του Φυσικού Κρήτης και των φοιτητών του τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας Κέρκυρας. Καλούμε τον κόσμο των γραμμάτων και της διανόησης να απομονώσει μια μερίδα καθηγητών πλήρως εναρμονισμένη με τη μνημονιακή πολιτική της βαρβαρότητας που διαλύει τη νέα γενιά και συντάσσεται με τα σχέδια της τρόικας για την ισοπέδωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ.

• Να αποσυρθούν άμεσα όλες οι κατηγορίες σε βάρος των αγωνιζόμενων φοιτητών.
• Να σταματήσουν τώρα οι προσπάθειες εκφοβισμού και τρομοκράτησης.
• Να αναζητηθούν οι ευθύνες των συγκεκριμένων καθηγητών που πρωταγωνιστούν σε κατασταλτικές, αντιδεοντολογικές, αντιακαδημαικές, εκδικητικές ενέργειες.

Εκδήλωση της ΚΟΕ, Δευτέρα 26/11, Αθήνα

Για την Πραγματική Δημοκρατία - Για τη Μεταπολίτευση του Λαού

Όλοι στην πορεία του Πολυτεχνείου 

το Σάββατο 17/11, στις 18:00 στο Παράρτημα

Το Πολυτεχνείο του '73 επηρέασε τις εξελίξεις με τρόπο καθοριστικό: την πολιτική ζωή, αλλά και την κοινωνία σε κάθε της πλευρά. Το "αναπάντεχο" της εξέγερσης κατέρριψε τις θεωρίες που προσδοκούσαν ομαλές εναλλαγές και φιλελευθεροποίηση της Χούντας. Σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά. Πρόταξε οράματα και στόχους. Έφτιαξε συνειδήσεις και πρότυπα. Και όσο κι αν εκφυλίστηκε σε "εορτασμό", αυτή η "στιγμή" αντέχει ακόμα στο μυαλό και την καρδιά χιλιάδων ανθρώπων. Σε μια τέτοια περίοδο ζούμε και τώρα. Και τέτοιες "στιγμές" πρέπει να χτίσουμε πολλές ακόμα. Σήμερα, ένα ειδικό καθεστώς -τροϊκανό και γερμανόπνευστο- ξεζουμίζει τη χώρα και τους ανθρώπους της. Μα όπως και τότε, η ιστορία άρχισε να γράφεται ξανά από τον μόνο που μπορεί να τη γράψει αληθινά: από όλους εμάς, από τον ελληνικό λαό. Όχι το λαό που επικαλούνται κάποιοι για να τον σώσουν, ούτε το λαό που πρέπει ν' ακολουθήσει οδηγίες για να βρει το σωστό δρόμο. Αλλά τον λαό που εδώ και δυο χρόνια αντιστέκεται, αναζητά και χειραφετείται μέσα από τους πόθους, τους αγώνες, και τις εξεγέρσεις του. Κι αυτό φοβάται περισσότερο απ' όλα το σύγχρονο, νεοκατοχικό καθεστώς.

Η χώρα βρίσκεται σε μετάβαση. Όλα αλλάζουν. Μαζί και οι συνειδήσεις, οι ανάγκες, οι άνθρωποι, όλοι αλλάζουμε. Ανάμεσα στην καταστροφή και σ' ένα μετατροϊκανό ξέφωτο, σε μια Ελλάδα χρεοκοπημένη και μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χτισμένη σε νέα θεμέλια, η σύγκρουση έχει ήδη ξεκινήσει. Δεν υπάρχουν περιθώρια για ομαλές και ήσυχες εξελίξεις.

Όσο αυξάνεται η φτώχεια και η καταπίεση, τόσο η κοινωνία θα εξεγείρεται. Οι εξεγέρσεις είναι το πραγματικό "άκρο" που θέλει το σύστημα να καταστείλει. Μα είναι και η φωνή της κοινωνίας που αντιδρά και δεν παραδίνεται. Και όσο η αγανάκτηση θα συναντά έναν εναλλακτικό πολιτικό δρόμο, όσο η Αριστερά θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες, μετατρέποντας το αδιέξοδο σε ελπίδα, τόσο θα αγριεύει η επίθεση και οι εκβιασμοί. Τότε, το περιβόητο "νόημα του Πολυτεχνείου" εκφυλίστηκε σε μια μεταπολίτευση που ξεμπέρδεψε με ό,τι ζωντανό και ριζοσπαστικό έθεσε στο προσκήνιο η αντιιμπεριαλιστική και αντιφασιστική διάθεση και πάλη του λαού. Η δημοκρατία είχε πια ''αποκατασταθεί'' υπό τον Κ.Καραμανλή και το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε την κατασπατάληση και την ενσωμάτωση οραμάτων και στόχων. Στήθηκε ένα κοινωνικό συμβόλαιο και απαιτήθηκε η αποδοχή άνευ όρων. Μπήκαν οι βάσεις γα το σάπιο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, της διαπλοκής, της τραπεζοκρατίας και του χρηματιστηρίου, της εξουσίας των ΜΜΕ. Του πολιτικού συστήματος που εκτελεί σήμερα το συμβόλαιο εξόντωσης της χώρας. Η τότε επίσημη Αριστερά δεν συναντήθηκε με το λαϊκό κίνημα, παρά μόνο για να αποδεχτεί το "πλαίσιο" και να γίνει κομμάτι του. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπήκε στο μουσείο και η Αριστερά ανέχτηκε το πελατειακό κράτος, το γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, τους επίσημους θεσμούς της μεταπολίτευσης. Αν τότε η Αριστερά έδειξε υπευθυνότητα και "σεβασμό" απέναντι στο σύστημα, τώρα θα κριθεί για το εάν θα σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

Καμιά θετική διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει στη χώρα δίχως την ολόπλευρη συμμετοχή του λαού. Δεν αρκούν τα προγράμματα και οι διακηρύξεις, όσο σωστά κι αν είναι. Χρειάζεται η πρωτοβουλία, η δημιουργικότητα, το μυαλό, οι ικανότητες και η αφοσίωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για ν' αλλάξουν τα πράγματα. Απαιτούνται μαζικά κινήματα σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, που θα περιγράφουν και θα υλοποιούν έναν διαφορετικό δρόμο. Όχι μόνο κινήματα διαμαρτυρίας ή διεκδίκησης, αλλά και συνολικές, στρατηγικές στοχεύσεις για το παρόν και το μέλλον. Χρειαζόμαστε ένα μαζικό, πολιτικό ρεύμα αντίστασης και αγώνα, οικοδόμησης και αναγέννησης, χειραφέτησης και προοπτικής που θα καταγράφει διαρκώς την παρουσία του στη ζωή της χώρας. Αυτό θα κρίνει το βάθος των αλλαγών, αυτό θα επιβάλλει προχωρήματα και ανατροπές, και όχι οι καθαρές πλατφόρμες. Σε αντίθεση με τη Μεταπολίτευση του '74, η χώρα μπορεί να κυβερνηθεί διαφορετικά, αλλά μόνο με το λαό στο προσκήνιο.

Πέρασαν 39 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη. Αγωνιζόμαστε για Πραγματική Δημοκρατία. Αγωνιζόμαστε για μια χώρα ανεξάρτητη. Μια χώρα που θα στηθεί στα πόδια της. Μια χώρα που θα μπορεί να ζει τους ανθρώπους της. Μια χώρα που από πειραματόζωο της Ευρώπης θα μετατραπεί σε παράδειγμα για τους λαούς όλου του κόσμου.

39 χρόνια μετά, ο αγώνας πράγματι συνεχίζεται...

Για την ισραηλινή επίθεση στη Γάζα

Το Ισραήλ βομβαρδίζει και πάλι από αέρα και θάλασσα τη Γάζα – αυτή τη μικρή, μαρτυρική Λωρίδα γης με το μισό εκατομμύριο κατοίκων την οποία εξακολουθεί να κρατάει σε αποκλεισμό. Η κυβέρνηση Νετανιάχου επέλεξε για άλλη μια φορά την άκρατη βία για να καταδείξει την αδιαφορία της για οποιαδήποτε έννοια δικαίου. Λίγο καιρό πριν τις ισραηλινές εκλογές, όπου ο Νετανιάχου ετοιμάζεται να συμμετάσχει έχοντας στο πλάι του τον διακηρυγμένα ακροδεξιό Αβιγκόρ Λίμπερμαν, προφανώς θεωρεί ότι μια τέτοια επίθεση θα αυξήσει τη δημοτικότητα της πολεμόχαρης συνεργασίας. 

Η κυβέρνηση Νετανιάχου όχι μόνο δολοφόνησε τον επικεφαλής του στρατιωτικού τμήματος της Χαμάς λίγες ώρες μετά τη σύναψη εκεχειρίας με την οργάνωση (δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που κουρελιάζει συμφωνίες), αλλά και διακήρυξε ότι θα κλιμακώσει την επιχείρηση με «χερσαία επέμβαση μέχρι το τέλος», δηλαδή την υποταγή στην κατοχή και τον αποκλεισμό. Ήδη οι νεκροί της ισραηλινής επιχείρησης που ονομάστηκε «Πυλώνας Άμυνας» είναι κυρίως άμαχοι, ανάμεσά τους και παιδιά. Αυτό το επαναλαμβανόμενο έγκλημα είναι ο ορισμός της καταστροφής της ζωής και της ασφάλειας για τους κατοίκους της κατεχόμενης Παλαιστίνης και ολόκληρης της περιοχής.

• Να σταματήσει το νέο έγκλημα, η κατοχή και ο αποκλεισμός! 
• Να διακοπεί η στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ, που νομιμοποιεί και υποβοηθά τα ισραηλινά εγκλήματα, εμπλέκει την Ελλάδα στα σχέδια των σιωνιστών και δυναμιτίζει τη φιλία μεταξύ των λαών Ελλάδας, Παλαιστίνης και αραβικού κόσμου.

Τοποθέτηση της ΚΟΕ στην Πανελλαδική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Για τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος ικανού να υπηρετήσει τη μετάβαση σε ένα μετατροϊκανό τοπίο

Η ψήφιση του Μνημονίου 3, με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και η υπερψήφιση του προϋπολογισμού βάζουν τη χώρα πολύπλευρα σε μια νέα φάση.

Το επίσημο πολιτικό παιχνίδι θα καθοριστεί, προσωρινά, από τις συνέπειες της καθυστέρησης της εκταμίευσης της δόσης των 31,5 δισ., αλλά και της πιθανής δημιουργίας του λεγόμενου «δεσμευτικού λογαριασμού», που προβλέπει τη σταδιακή εκταμίευση και το συνεχή εκβιασμό για την εφαρμογή ή και την επιβολή νέων μέτρων. Πιο μόνιμος όμως παραμένει ο κίνδυνος, είτε σαν συνέπεια «απρόβλεπτων» γεγονότων είτε σαν αποτέλεσμα της συνέχισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του συνακόλουθου βαθέματος του ρήγματος μεταξύ Ε.Ε.-ΔΝΤ, να έχουμε εκτροχιασμό από τα «συμφωνηθέντα» και μια πιθανή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με απρόβλεπτες συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, με ελεγχόμενη ή άτακτη χρεοκοπία, με παραμονή ή καταναγκαστική έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, θα συνεχιστεί η ίδια οικονομική πολιτική και θα ενταθεί ο πολιτικός και οικονομικός έλεγχος της χώρας.

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει ανεξίτηλα τη νέα περίοδο είναι η πραγματική χρεοκοπία της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων και του λαού και οι αντιδράσεις που θα πυροδοτήσει η εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου 3 και των επόμενων.

Σε αυτή τη νέα περίοδο δυναμώνει το εναγώνιο ερώτημα σχετικά με τις αναγκαίες κατευθύνσεις και προσανατολισμούς της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ και τις πρωτοβουλίες για την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα για τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος σαν αναγκαίας προϋπόθεσης για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Δηλώσεις Διαμαντόπουλου και Κοδέλα, μέλη της αποστολής "Ένα καράβι για τη Γάζα"

Ακούστε τις δηλώσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Βαγγέλη Διαμαντόπουλου και Δημήτρη Κοδέλα, μέλη της αποστολής "Ένα καράβι για τη Γάζα" κατά την άφιξή τους στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος.

Πειρατική επίθεση του Ισραήλ στο Estelle

Πριν λίγη ώρα, το ιστιοφόρο Estelle που κατευθύνεται προς τη Γάζα, δέχτηκε επίθεση από ταχύπλοα του ισραηλινού ναυτικού. Μασκοφόροι Ισραηλινοί στρατιώτες ανέβηκαν στο πλοίο που μεταφέρει αλληλεγγύη και ανθρωπιστική βοήθεια στο μαρτυρικό λαό της Γάζας και συνέλαβαν τα μέλη της αποστολής. Το Estelle την ώρα της επίθεσης βρισκόταν σε διεθνή ύδατα. Πρόκειται για μια πειρατική επίθεση. Το κράτος του Ισραήλ συμπεριφέρεται για μια ακόμα φορά ως διεθνής τρομοκράτης, παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Στο Estelle βρίσκονταν και πέντε Έλληνες πολίτες. Πρόκειται για τους δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, Β. Διαμαντόπουλο και Δ. Κοδέλα και τους Β. Πισσία, Μ. Τικτόπουλο, Λ.Σταμέλο. Όλοι είναι αυτή τη στιγμή δέσμιοι των Ισραηλινών πειρατών και το Estelle οδηγείται σε λιμάνι του Ισραήλ. 

Καταγγέλλουμε την τρομοκρατική επίθεση του Ισραήλ. Καλούμε την κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών να σταματήσουν επιτέλους να καλύπτουν τους διεθνείς χωροφύλακες. Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς που δοκιμάζονται σήμερα από τους ισχυρούς των όπλων και του πλούτου, ανάμεσα στον ελληνικό και τον παλαιστινιακό λαό. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε όσους συμμετέχουν στην αποστολή. Είμαστε αυτές τις ώρες δίπλα τους.