Γιώργος Αϋφαντής: Η πρακτική των ανδρείκελων βλάπτει σοβαρά το εθνικό συμφέρον

Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο

Ο εν ενεργεία διπλωμάτης Γιώργος Αϋφαντής, διπλωματικός σύμβουλος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, μιλά στον Δρόμο για τους στόχους της σχεδιαζόμενης επίθεσης στη Συρία, για την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι της προωθούμενης επέμβασης και τονίζει ότι η ανησυχία των ντόπιων και ξένων κέντρων –επειδή ακριβώς η στάση της μνημονιακής κυβέρνησης είναι δεδομένη- έγκειται στο αν θα συρθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επιλογές που επιχειρούν να επιβάλλουν οι σύμμαχοι-δανειστές.

Επίσης, αναφέρεται στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, όπως διαχρονικά έχουν διαμορφωθεί, το ρόλο και τα συμφέροντα της Τουρκίας, στο πλαίσιο της Συριακής κρίσης, αλλά και στην στρατηγική που πρέπει να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για τα κρίσιμα αυτά ζητήματα όταν θα γίνει κυβέρνηση.

Η επίθεση στη Συρία ήταν ν’ αρχίσει την Πέμπτη. Τελικά, πότε… κληρώνει;

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η επίθεση στη Συρία έχει ήδη εκδηλωθεί, στο επικοινωνιακό επίπεδο, από την Τρίτη 27 Αυγούστου, όταν το «θέμα» άρχισε ν’ ανεβαίνει στις προτεραιότητες των πρωινών τηλεοψιών και των ραδιοφώνων. Την ελληνική εμπλοκή εξήγγειλε πρωτοσέλιδα η επίσημη μνημονιακή Καθημερινή (26/8), πληροφορώντας με τον κεντρικό της τίτλο: ελληνική συνδρομή για τη Συρία. Στο κείμενο γινόταν λόγος για «διέλευση πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων και χρήση των στρατιωτικών βάσεων Σούδας και Καλαμάτας».

Η ώρα του απολογισμού

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ποια μηνύματα έστειλε το Συνέδριο και γιατί δεν χωράνε εύκολοι πανηγυρισμοί.

Οι προδιαγραφές του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέτοιες που δεν θα έδινε αυτά που μπορούσε και αυτά που έπρεπε να δώσει. Όσο κι αν αυτό μοιάζει τραβηγμένο ως συμπέρασμα, είναι η αλήθεια και το να την κρύψουμε δεν βοηθά σε τίποτα. Θα διατυπώσουμε, ευθύς εξαρχής, το συμπέρασμά μας: Το Συνέδριο δεν απευθύνθηκε στην κοινωνία, δεν απευθύνθηκε στην εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν περισσότερο ένα συνέδριο καταγραφής συσχετισμών και μηχανισμών. Στηρίχθηκε σε μια συστηματική υποτίμηση της βάσης του κόμματος και της πλατιάς επιρροής του και αναδείχθηκαν σε αυτό δευτερεύοντα προβλήματα -κυρίως οργανωτικής φύσης- κι όχι ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα προς την κοινωνία (πώς θα βάλουμε τέρμα στα μνημόνια και τι θα βάλουμε στη θέση τους), ούτε ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τα μέλη για το τι είδους κόμμα οικοδομούμε και αξίζει να επενδύσουμε σε αυτό. Ακόμα και τα υποδεέστερα μηνύματα που λογαριάζονταν να δοθούν προς την κοινή γνώμη («συμμάζεμα» του κόμματος, ξεπέρασμα μιας μικρής Βαβέλ κ.λπ.) δεν μπόρεσαν να αντιμετωπιστούν με ουσιαστικό τρόπο. Αντίθετα, το επικίνδυνο φαινόμενο του «κόμματος μέσα στο κόμμα» διευρύνθηκε, παγιώθηκε και οδηγεί σε ένα διχασμό μέχρι τη βάση. Άνοιξε, επίσης, ένα μέτωπο με τον Μανώλη Γλέζο που θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα, ο ανηλεής ανταγωνισμός ομάδων και μηχανισμών, «κούρεψε» καταστάσεις και ανοίγματα προς διάφορους χώρους που θα κοστίσουν στο μέλλον. Από όλα αυτά, αν ισχύουν, βγαίνει το συμπέρασμα ότι πρέπει να λείπουν οι εύκολοι πανηγυρισμοί. Ας συμφωνήσουμε στο σημείο ότι το Συνέδριο δεν έδωσε ό,τι μπορούσε και έπρεπε να δώσει, άρα και ο σχεδιασμός του και η υλοποίησή του είχαν αδυναμίες και προβλήματα. Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε πως στην απελθούσα Κ.Ε. υπήρξαν φωνές που είχαν έντονο προβληματισμό στο αν χρειαζόταν ένα συνέδριο με τέτοιες προδιαγραφές. Μικρά και ασφυκτικά χρονικά πλαίσια, συνεχή γεγονότα και κινητοποιήσεις (ΕΡΤ, νέα κυβέρνηση κ.λπ.), λειψή προετοιμασία και συζήτηση σε όλο το κόμμα. Μάλιστα, είχε αντιπροταθεί να πραγματοποιηθεί πρώτα ένα καταστατικό συνέδριο και μετά να γινόταν το ιδρυτικό.

Ο σφυγμός του κόμματος

Το γεγονός ότι ήταν ένα μαζικό συνέδριο και όχι ένα συνέδριο στελεχών, έδωσε την ευκαιρία να εκφραστεί ο «σφυγμός του κόμματος». Γιατί οι 3.500 αντιπρόσωποι δεν ανήκουν σε μηχανισμούς και ομάδες που ανταγωνίζονται. Γιατί οι 3.500 αντιπρόσωποι ήταν ένα ισχυρό δείγμα της διάθεσης, των ανησυχιών, των ουσιαστικών συσχετισμών μέσα στο κόμμα. Ίσως αυτό να ήταν και το θετικότερο σημείο της όλης συνεδριακής διαδικασίας. Η συμμετοχή του σώματος αυτού σε καίριες στιγμές, σε ομιλίες στελεχών ή απλών αντιπροσώπων έδινε τον τόνο, λειτουργούσε σαν «θερμόμετρο» για τις διαθέσεις του. Αυτό φάνηκε από την πρώτη μέρα, στην εναρκτήρια ομιλία του Τσίπρα, φάνηκε και στις κρίσιμες αποφάσεις για τον τρόπο εκλογής προέδρου και Κ.Ε., φάνηκε και στη συζήτηση για τις συνιστώσες, φάνηκε -εν μέρει- και στις ψηφοφορίες για το Καταστατικό και, τέλος, αποτυπώθηκε στα αποτελέσματα της κάλπης για τον πρόεδρο και για την Κ.Ε. Ο σφυγμός του κόμματος, στη συντριπτική του πλειοψηφία, συνδέεται με το «λαϊκό καημό» για απαλλαγή από τα μνημόνια και από το καθεστώς της τρόικας, από τον «καημό» για ριζοσπαστική πορεία και που ταυτόχρονα αναγνωρίζει τον Α. Τσίπρα ως ηγετική φυσιογνωμία που μπορεί να εκφράσει αυτήν την πολιτική - και αυτό φαινόταν σε όλες του τις παρεμβάσεις. Την ίδια στιγμή, έχει έρεισμα και διευρύνεται ο φόβος και η αμφιβολία για την καθήλωση, για την εμπλοκή του όλου εγχειρήματος, γεγονός που οδηγεί στη σκέψη να υπάρχει, καλού- κακού, ένας δομημένος συσχετισμός ως αριστερό αντίβαρο μέσα στο κόμμα. Αυτός ο φόβος συντηρείται από την ετερογένεια της λεγόμενης πλειοψηφίας και από την απουσία μιας μαχητικής επιχειρηματολογίας που να απαντά και να καλύπτει τις κριτικές της Αριστερής Πλατφόρμας. Αυτή η πλευρά υποτιμήθηκε εντελώς, αφέθηκε ανενόχλητη και αναπάντητη, ενώ όλη η επιχειρηματολογία συγκεντρώθηκε στην αντιμετώπιση των ζητημάτων που έθετε ο Μανώλης Γλέζος. Το σώμα, ο σφυγμός του κόμματος, ήθελε ενιαίο κόμμα, όχι «κόμμα μέσα στο κόμμα», όχι διαπάλη μηχανισμών. Αυτά δεν προβλήθηκαν, δεν υποστηρίχθηκαν, δεν αναδείχθηκαν ως σημαντικά ζητήματα. Τέλος, ο σφυγμός του κόμματος, αναδεικνύει το «δυσαρεστημένο μέλος», μια ποιοτική κατάσταση γενικής δυσφορίας και μη ικανοποίησης των μελών, σε όποια τάση ή γραμμή κι αν ανήκουν. Από τη μια η συσπείρωση σε μια σκληρή αντιπολίτευση και από την άλλη μια πλειοψηφική Βαβέλ, συν την έντονη διαπάλη μηχανισμών, δημιουργούν τους όρους για να συναντάμε παντού δυσαρεστημένα μέλη.

Ορισμένα πολιτικά ζητήματα

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι είναι «έτοιμος για τη διακυβέρνηση της χώρας». Η εικόνα του Συνέδριου πόσο βοήθησε αυτήν την πεποίθηση; Οι αμφιβολίες διαχέονται, η αμφισβήτηση μορφοποιείται. Από το χώρο της «πλειοψηφίας» εμφανίζεται μια γυναικεία υποψηφιότητα που αποσπά 4,69%. Η Αριστερή Πλατφόρμα, νομίζοντας πως βρίσκεται σε συνθήκες κόμματος του 4,5%, ψηφίζει για πρόεδρο «λευκό» (20%). Κάθε φίλος, κάθε ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ αυτά δεν τα καταλαβαίνει. Τα καταλαβαίνουν μόνο οι μηχανισμοί. Το «κόμμα μέσα στο κόμμα», όπου σταθεί και όπου βρεθεί, καταγγέλλει όλο το υπόλοιπο ως «δεξιόστροφο». Ακόμα και τη στιγμή που ψηφιζόταν το Καταστατικό τού υπό ίδρυση κόμματος, η Αριστερή Πλατφόρμα αποχωρεί για να δει τι θα κάνει στις εκλογές, αδιαφορώντας πλήρως για τις διαδικασίες του ενιαίου, δημοκρατικού, πολυτασικού αριστερού κόμματος. Όλα αυτά περνούν σαν «φυσιολογικές» καταστάσεις και εθίζεται το «δυσαρεστημένο μέλος» σε αυτές τις συνθήκες. Πολλοί φεύγουν τα βράδια, όταν λήγουν οι εργασίες, απογοητευμένοι. Τα αποτελέσματα των εκλογών για ανάδειξη της Κ.Ε. δείχνουν αύξηση της Αριστερής Πλατφόρμας (περίπου στο 30% από 25% που είχε στη Συνδιάσκεψη), μείωση της «πλειοψηφίας» και κυριαρχία του «όλου ΣΥΝ» που μόλις είχε αυτοδιαλυθεί μέσα και στις δύο «μεγάλες παρατάξεις». Αποτέλεσμα, το «κούρεμα» δυνάμεων και ιδιαίτερα του ΕΚΜ και των Ενεργών Πολιτών. Η Αριστερή Πλατφόρμα κινήθηκε με μεγαλύτερη σταθερότητα, υποστηρίζοντας, στοιχειωδώς, μια πολιτική πλατφόρμα. Έπεισε και μάζεψε όσους -από διάφορες αφετηρίες- δυσανασχετούν με τις επιλογές της ηγεσίας (διάφορες συνιστώσες, κάποιο κόσμο δυσαρεστημένο είτε για θέματα δημοκρατίας είτε πολιτικής γραμμής κ.λπ.), ενώ προέβαλε ιδιαίτερα ότι «πρέπει να μας στηρίξετε, γιατί το δεξιό κομμάτι θέλει να μας αποκλείσει οργανωτικά και να μας εξαφανίσει». Ο «λαϊκός καημός» δεν απαντιέται με το «ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνια», ούτε το «δυσαρεστημένο μέλος» με τη βουλιμία των μηχανισμών και το βάθεμα του χάσματος που διαμορφώνει το φαινόμενο του «κόμματος μέσα στο κόμμα». Ο «λαϊκός καημός» βλέπει έναν ΣΥΡΙΖΑ περίπου σαν τα άλλα κόμματα, όχι ως ξεχωριστή δύναμη και δεν επενδύει τώρα σε αυτόν. Είναι επιφυλακτικός και δύσπιστος, άσχετα με το τι θα κάνει όταν έρθει η στιγμή των εκλογών. Μέχρι τότε, όμως, μέχρι να έρθει η μέρα των εκλογών, η Ελλάδα καθημερινά διαλύεται, οι εργαζόμενοι απολύονται κατά χιλιάδες και η απελπισία γενικεύεται.

Αναγκαία η «ουσιαστική ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ»

Από την πλευρά εκπροσώπων -προερχόμενων από την ΚΟΕ- υποστηρίχθηκε η «ουσιαστική ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ». Τόσο με υποστήριξη και ανάδειξη στρατηγικών στόχων όσο και με την προβολή ενός συστήματος αξιών. Υποστηρίχτηκε, επίσης, ότι πρέπει να σταλούν μηνύματα προς την κοινωνία και προς τα μέλη του κόμματος που να δείχνουν έναν οργανισμό αποφασισμένο να προχωρήσει για τη λαϊκή υπόθεση με πρόγραμμα συγκεκριμένο και δεσμευτικό και με σαφή καθήκοντα για τα μέλη του και το κόμμα συνολικά, από την επόμενη κιόλας μέρα. Ένα κόμμα των μελών με λειτουργία και διαδικασίες. Όλα αυτά είχαν σημαντική απήχηση σε μεγάλο μέρος των συνέδρων, σε όποια «παράταξη» κι αν ανήκαν. Τέλος, αναδεικνύοντας το θέμα ενός πιο εγκάρσιου διαχωρισμού και ο οποίος αφορά το «ποιοι νοιάζονται πραγματικά για μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ποιοι νοιάζονται μόνο για τα πόστα τους». Και αυτός ο διαχωρισμός αγγίζει την καρδιά και το νου χιλιάδων ανθρώπων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που τον βλέπουν, το νιώθουν. Το αντιφατικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πεδίο άσκησης πολιτικής και επιρροής που πρέπει όμως να υπηρετεί την ωρίμανση και το σωστό του προσανατολισμό. Το πρόβλημα είναι κυρίως -για να μην πούμε αποκλειστικά- πολιτικό και ιδεολογικό και δευτερευόντως οργανωτικό. Το Συνέδριο ασχολήθηκε με τα δευτερεύοντα, βούλιαξε σε αυτά, κυριαρχήθηκε από αυτά. Η διάθεση, όμως, μεγάλης μερίδας ήταν διαφορετική. Τα υποκειμενικά στοιχεία για την έκφρασή της είναι ακόμα αδύναμα αλλά υπαρκτά. Τα μηνύματα του Συνεδρίου, πολιτικά και οργανωτικά, οφείλει να τα αξιολογήσει σωστά μια ηγεσία ώστε να χαράξει την πιο αποτελεσματική πολιτική για την αντιμετώπισή τους.

Μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Η ΚΟΕ, από τις βασικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη φάση διαμόρφωσής του, στήριξε και στηρίζει με ουσιαστικό τρόπο το εγχείρημα και την προσπάθειά του να αλλάξει την κατάσταση στην Αριστερά και στην κοινωνία. Οι αλλαγές που έγιναν στην ελληνική κοινωνία και στον πολιτικό συσχετισμό με την τροϊκανή επέλαση από το 2010, αλλά και την ανάπτυξη ενός πλατιού μαζικού λαϊκού κινήματος, έθεσαν μετά τις εκλογές του 2012 νέα καθήκοντα και ανάγκες για τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ. 

Η ΚΟΕ τάχθηκε, με συγκεκριμένες προτάσεις και τοποθετήσεις της, υπέρ του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα-κίνημα ικανό να ενωθεί με το λαό και να συμβάλει στη δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και του μνημονιακού καθεστώτος. Μετά την κοινή απόφαση στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη να προχωρήσουμε στην ίδρυση ενός ενιαίου φορέα, και παίρνοντας υπόψη πως θα υπάρξει μια νέα αφετηρία, επισφραγισμένη ήδη με τη θέληση της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και με τις αποφάσεις του ιδρυτικού Συνεδρίου, η ΚΟΕ αποφάσισε να προχωρήσει στην αναστολή της αυτοτελούς δημόσιας παρουσίας της σαν απαραίτητο βήμα ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ και της ενιαίας έκφρασής του. 

Η υπέρβαση του μοντέλου του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών είναι μια διαδικασία που στηρίζεται σε νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά, συμβαδίζει με την ωριμότητα και την ουσιαστική πολιτική στάση κάθε δύναμης, αλλά και με το αίτημα να ξεπεραστούν αρνητικά φαινόμενα, που όμως δεν συνδέονται μόνο με τις συνιστώσες. Εκείνο που σήμερα χρειάζεται να οικοδομήσουμε είναι ένα κόμμα των μελών του, χωρίς ειδικά προνόμια για κανέναν, με δημοκρατία και ουσιαστικές διαδικασίες πολιτικής συζήτησης, ζωντανό και μαχητικό, έτοιμο να συγκρουστεί με την τρόικα και το πολιτικό σύστημα και να νικήσει. Ένα κόμμα ανοιχτό στην κοινωνία που δοκιμάζεται, απαλλαγμένο από τις δικές του αδυναμίες, αλλά και από οτιδήποτε θυμίζει το παλιό και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Ανοίγοντας έτσι νέους δρόμους πραγματικής Δημοκρατίας και κοινωνικής χειραφέτησης, μέσα από μια ριζική μεταπολίτευση του λαού. Αυτό πρέπει να είναι και το μήνυμα του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, για τη συζήτηση και τις προτάσεις για τον ενιαίο φορέα

Η ΚΟΕ βρίσκεται σε διαδικασία συζήτησης και διαβούλευσης σχετικά με την κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ και τις προτάσεις που γίνονται εν όψει του Συνεδρίου. Προετοιμάζεται για την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο φορέα. Σε Πανελλαδική Σύσκεψη της οργάνωσης που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, έγινε μια πρώτη συζήτηση για αυτά τα θέματα.

Μιας και είμαστε ήδη στη φάση της προσυνεδριακής συζήτησης του ΣΥΡΙΖΑ, συνοψίζουμε παρακάτω τις βασικές ιδέες και σκέψεις μας όπως μέχρι στιγμής διαμορφώνονται, ώστε ανοικτά και καθαρά να είναι σε γνώση όσων ενδιαφέρονται.

Το συνέδριο ως ιδρυτικό σώμα και πολιτικό γεγονός θα πρέπει να μιλήσει και να στείλει μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία, προς το κίνημα και προς το εσωτερικό του.

Α. Προς την κοινωνία

Να αντιληφθεί και να δείξει ότι αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ το μήνυμα της κοινωνίας. Μέσα από ουσιαστικό πολιτικό λόγο και χωρίς κανένα ίχνος υπεροψίας.

Η κοινωνία δεν έχει πάει «στον καναπέ» όπως εύκολα πολλές φορές διατυπώνεται. Βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα που δημιουργούνται από τη σημερινή κατάσταση «ισορροπίας» και πολιτικής εμπλοκής. Στέκεται επιφυλακτικά και κριτικά απέναντι στα κόμματα και τις πολιτικές τους, νοιώθει ότι, ακόμα και οι πολιτικές δυνάμεις που δεν στέκονται απέναντί της, δεν ανταποκρίνονται πραγματικά στις αγωνίες και τις ανάγκες της. Στέλνει αίτημα διάσωσης και διεξόδου από τη σημερινή καταστροφική πορεία.

Η Ελλάδα κρατιέται στη ζωή από την πρωτοβουλία και την αθόρυβη ενεργοποίηση χιλιάδων ανθρώπων. Φαίνεται αυτό στην αλληλεγγύη, τα νοσοκομεία, την παιδεία, την υπευθυνοποίηση για τη διάσωση τομέων, για να κρατηθούν όρθιοι τομείς του κράτους, των υπηρεσιών και της παραγωγής. Είναι απαραίτητη η κοινωνικοπολιτική ανασυγκρότηση χώρων και κοινωνικών ομάδων, όπως η Παιδεία και οι καθηγητές, η Υγεία, η νεολαία, και ο συνδυασμός τους ως βάση για μια νέα κοινωνική αφετηρία σωτηρίας και ανόρθωσης.

Ατυχείς επικλήσεις ενός επιτυχούς παραδείγματος

Ας αφήσουμε τις ντουφεκιές στον αέρα κι ας συζητήσουμε ειλικρινά

του Ερρίκου Φινάλη*

Διάφοροι σύντροφοι (που έχουν μεταξύ τους πολύ διαφορετική αντίληψη για το τι είδους νέο κόμμα χρειάζεται) αναφέρθηκαν, σε διάφορες διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, στο παράδειγμα του πορτογαλικού Μπλόκου της Αριστεράς. Έτσι, οι υποστηρικτές του «απαράγραπτου» δικαιώματος ύπαρξης διαφορετικών λιστών στις εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες, επικαλούνται ότι αυτό ισχύει και στο Μπλόκο. Από την άλλη, οι υπέρμαχοι της αυτοδιάλυσης των συνιστωσών επικαλούνται το γεγονός ότι οι συνιστώσες που ίδρυσαν το Μπλόκο έχουν αυτοδιαλυθεί.

Δυστυχώς οι περισσότεροι, ηθελημένα ή όχι, βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Δεν έχουμε εδώ τη δυνατότητα να μπούμε στην ουσία της πολιτικής γραμμής του Μπλόκου, που οπωσδήποτε επηρεάζει το οργανωτικό μοντέλο. Επιπλέον, κρατάμε κατά νου ότι ακόμη και το πιο επιτυχές οργανωτικό μοντέλο δεν προσφέρεται για copy-paste από χώρα σε χώρα. Με αυτές τις απαραίτητες διευκρινίσεις, ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε το δάσος που χάνουν ορισμένοι σύντροφοι: πρόκειται για το γεγονός ότι υπήρξε μια ουσιαστική, ειλικρινής πολιτική συμφωνία διαφορετικών δυνάμεων, η οποία οδήγησε στη γέννηση του Μπλόκου ως ενιαίου κόμματος των μελών του. Από τη στιγμή που επιτεύχθηκε μια τέτοια συμφωνία, εύκολα βρέθηκαν λύσεις και στα υπόλοιπα.

Παρεμβάσεις για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ

• Δευτερολογία του Ρούντι Ρινάλντι, συντονιστή της Επιτροπής Καταστατικού, στη συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (18-19/5/2013) με θέμα: "Τι έδειξε η συζήτηση για το καταστατικό του νέου κόμματος και διάφορες αναφορές".
• ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Ανάγκη ουσιαστικού μετασχηματισμού, του Γιώργου Παπαΐωάννου, μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.
• Απάντηση του Γιώργου Παπαϊωάννου, μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σε ερωτήσεις του Π. Μιχόπουλου από την εφημερίδα Εποχή.

Συνέντευξη του Ρούντι Ρινάλντι στον ρ/σ ΣΚΑΪ

Ευρωπαϊκά σενάρια και εθνικές περιχαρακώσεις

Οι διαφορετικές οπτικές και οι πραγματικοί όροι της σύγκρουσης

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Είναι γνωστό ότι, με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, από χώρους της Αριστεράς επιδιώκεται μια ρελάνς κόντρα στο ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του. Σύμφωνα με αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατά και δεν λέει όλη την αλήθεια στο λαό, ενώ η μόνη γραμμή που σήμερα μπορεί να δώσει διέξοδο είναι η προβολή του συνθήματος για άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη ή την Ε.Ε.

Απέναντι σε αυτή την άποψη, έχει πυκνώσει τελευταία η αρθρογραφία σε έντυπα και διαδικτυακές σελίδες της Αριστεράς που προβάλλει ορισμένα επιχειρήματα. Σύμφωνα με αυτήν, οποιαδήποτε αλλαγή στην Ελλάδα περνάει μέσα από πανευρωπαϊκές εξελίξεις και ανατροπές. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι πεδίο κοινωνικής πάλης και αντιπαράθεσης. Κάθε πορεία που οδηγεί έξω από αυτούς είναι εθνική αναδίπλωση με αρνητικές για την κοινωνία συνέπειες. Μια έξοδος χώρας ή χωρών από την Eυρωζώνη θα τροφοδοτούσε εθνικισμούς και ένα νομισματικό πόλεμο. Η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών περνάει από την ταξική πάλη και τη σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης και όχι από αντιπαραθέσεις κρατών ή περιοχών (π.χ. Βορράς-Νότος), στις οποίες φαίνεται να μεταθέτει τα προβλήματα και τις λύσεις ένας παλαιομοδίτικος «αντιϊμπεριαλισμός».

Ερωτήματα και προβληματισμοί για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ριζοσπαστικοποίηση

Παραμένει ζητούμενο η σύνδεση με την κοινωνία και τα λαϊκά στρώματα

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Συνεχίζεται στο εσωτερικό και στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ο διάλογος για την πορεία και τον πολιτικό προσανατολισμό του φορέα. Στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. διατυπώθηκαν ξανά αρκετές απόψεις για την πολιτική και την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Ένα πρώτο ερώτημα θα αφορούσε τη σχέση που έχει αυτός ο διάλογος, η θεματολογία του και ο τρόπος που διεξάγεται, με τα πραγματικά ερωτήματα και τους προβληματισμούς μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας αλλά και της ίδιας της βάσης του φορέα. Ξεπερνώντας αυτό το ερώτημα, ας προχωρήσουμε σε ορισμένες απόψεις και την επιχειρηματολογία που εκτίθεται.

Διατυπώνεται η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μπροστά στον κίνδυνο μιας ενσωμάτωσης (ή και, σε πιο προχωρημένη εκδοχή, απέναντι σε μια ήδη συντελεσμένη ενσωμάτωση) χρειάζεται να προχωρήσει σε μια δεύτερη ριζοσπαστικοποίησή του. Ποια, ακριβώς, ήταν η πρώτη ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πώς συντελέστηκε, ποια ήταν η εξέλιξή της και γιατί εξαντλήθηκε; Ας ξεπεράσουμε και αυτό το ερώτημα.

Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος ενσωμάτωσης ή συστημικής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το αντίθετο, ότι δηλαδή καθόλου δεν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος; Εδώ, όμως, πρέπει να τεθεί ένα άλλο μεγάλο ερώτημα: Με τι θέλουμε να αναμετρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; Ποιες προκλήσεις έχει μπροστά του και ποιος πρέπει να είναι σήμερα ο πολιτικός του προσανατολισμός;

Ο Βασίλης Χατζηλάμπρου στο αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ και στη συνέλευση των εργαζομένων της ΕΘΕΛ

Στο αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ βρέθηκε σήμερα από τις 05:00 το πρωί ο Βασίλης Χατζηλάμπρου μαζί με άλλους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, προκειμένου να συζητήσουν με τους εργαζόμενους και να εκφράσουν ενεργητική συμπαράσταση στον αγώνα τους, ενώ το μεσημέρι παρακολούθησε τη μαζικότατη συνέλευση στην ΕΘΕΛ (λεωφορεία), όπου συμμετείχαν πάνω από 2.000 εργαζόμενοι.

Μετά το τέλος της συνέλευσης ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Με μια επιθετική κίνηση η κυβέρνηση αποφάσισε να επιτάξει τους απεργούς του ΜΕΤΡΟ. Οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ), συνολικά, με νηφάλιο τρόπο και παρά την αγανάκτησή τους, δίνουν σήμερα αγώνα όχι απλώς για να απαντήσουν στον κατασταλτικό τσαμπουκά της τρόικας εσωτερικού αλλά και για να υπερασπίσουν τη δουλειά τους. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ έχουν, ως κλάδος, παρακαταθήκη αγώνα, έχοντας δώσει μάχες επί μήνες και μήνες απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ξεπερνώντας ακόμα και τις συνδικαλιστικές διαθέσεις και προθέσεις, όπως αποδείχθηκε σήμερα κατά τη διάρκεια της συνέλευσης στην ΕΘΕΛ, έχουν ξεκάθαρη την αίσθηση ότι αν δεν πάρουν, με μαζικούς όρους και σε συντονισμό, στα χέρια τους την ευθύνη της σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνηση, τότε άμεσα το μέλλον θα είναι ζοφερό, με μισθούς πείνας των 300 ευρώ από το 2014 για όσους παραμείνουν στην εργασία.

Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές δεν έχουν τα μεγάλα πτυχία. Είναι άνθρωποι που καταξιώνονται μέσα από τη δουλειά τους. Είναι τεχνικοί, οδηγοί, σταθμάρχες. Δουλεύουν στην Αθήνα μέσα στο καυσαέριο, Σάββατα, Κυριακές, νύχτες, και ζητούν να μπορούν να ζήσουν τις οικογένειές τους από το μισθό τους.

Η ανάγκη συνολικοποίησης αυτού του αγώνα, που συνειδητοποιείται και κατακτιέται από τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, είναι απαραίτητη και πρέπει να πλαισιωθεί από σωματεία, πολιτικές κινήσεις αλλά και την ίδια την κοινωνία, ώστε η αυθαίρετη, αντισυνταγματική και αντιλαϊκή απόφαση της κυβέρνησης να επιτάξει τους απεργούς να μην περάσει.

Άνομη είναι η κυβέρνηση της τρόικας και όχι όποιος προσπαθεί να ζει από τη δουλειά και τον ιδρώτα του».

Καμπανάκι για τον ΣΥΡΙΖΑ

Ανάγκη κεντρικών πρωτοβουλιών, τολμηρού ανοίγματος και σχεδίου για τη διέξοδο της χώρας

του Δημήτρη Υφαντή

Πρέπει τώρα να αναγνωριστεί πως η ψεύτικη πραγματικότητα, που το κυβερνητικό κέντρο έχει χτίσει από την επομένη της υπογραφής του τρίτου Μνημονίου, καταγράφει ήδη ένα μίνι success story, ακριβώς εκεί, που εξαρχής είχε στοχεύσει. Στην εντελώς πραγματική υπόσταση των συνειδήσεων. Ο λαϊκός κόσμος υφίσταται όσα υφίσταται και άμεσα θα αντιμετωπίσει πρωτοφανείς καταστροφικές συνέπειες. Παρ’ όλα αυτά η απροκάλυπτη επικοινωνιακή παραχάραξη σημειώνει οριακή επιτυχία. Μετά την αναιμική κορύφωση του αγωνιστικού κλίματος για την απόκρουση του νέου πακέτου μέτρων, η κοινωνική νηνεμία αποτυπώνεται σε ορατές μετατοπίσεις υπέρ του μπλοκ του Μνημονίου στις μετρήσεις των δημοσκοπήσεων. Και τα δυσοίωνα προκύπτουν περισσότερο από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, παρά από την ανατροπή του εκλογικού συσχετισμού υπέρ της Ν.Δ. 

Ίσως, λοιπόν, ο τίτλος του σημειώματος να είναι επιεικής. Χτυπάει καμπάνα, όχι καμπανάκι. Ποιες επείγουσες πρωτοβουλίες θα καλύψουν τα κενά και τις καθυστερήσεις ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στο ρόλο του, εκεί που ο ίδιος ο λαός τον έχρισε, μέσα από τους αγώνες του και τη διπλή πολιτική μάχη του περασμένου Μάη και Ιούνη; Ανταποκρίνεται η ηγεσία του στην πρόκληση της ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό φορέα του ρεύματος ανατροπής και διεξόδου που πρέπει να συνεγείρει τη χώρα ολόκληρη για να μπει φρένο στον κατήφορο και να γυρίσει σελίδα στο μέλλον του τόπου;

Πόσο ενιαίος, πόσο νέος, πόσο μεγάλος φορέας ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και στο δρόμο για το ιδρυτικό Συνέδριο

του Ρούντι Ρινάλντι

Οι εργασίες έληξαν, οι προβληματισμοί συνεχίζονται. Αναμφισβήτητα ήταν ένα μεγάλο γεγονός στις διεργασίες, τις εξελίξεις και τη ζωή της Αριστεράς στη χώρα μας. Η κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ έχει τροποποιηθεί όπως και ο ρόλος του στις πολιτικές εξελίξεις και στα τεκταινόμενα στην Αριστερά, που έχει γίνει κομβικός-κεντρικός. Επομένως, η όποια προβληματική-κριτική, ο όποιος απολογισμός πρέπει να λάβει υπ’ όψιν τη σημερινή διάσταση του εγχειρήματος, που δεν επιδέχεται συγκρίσεις με προηγούμενες συνδιασκέψεις, για πολλούς λόγους.

Στις διαδικασίες για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη πήραν μέρος δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (30-35.000) εκλέχτηκαν 3.200 αντιπρόσωποι, τις εργασίες παρακολούθησαν γύρω στις 6.000 άνθρωποι και στις ψηφοφορίες πήραν μέρος περίπου 3.000 αντιπρόσωποι. Όλα αυτά δείχνουν τη νέα κλίμακα και την αλλαγή από τον ΣYΡΙΖΑ του χτες. Τώρα που ο κύκλος αυτός ολοκληρώθηκε, μέχρι να ανοίξει ο επόμενος που θα αφορά το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα, επιτρέπεται και είναι αναγκαίος ένας ουσιαστικός απολογισμός.

Τοποθέτηση της ΚΟΕ στην Πανελλαδική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Για τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος ικανού να υπηρετήσει τη μετάβαση σε ένα μετατροϊκανό τοπίο

Η ψήφιση του Μνημονίου 3, με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και η υπερψήφιση του προϋπολογισμού βάζουν τη χώρα πολύπλευρα σε μια νέα φάση.

Το επίσημο πολιτικό παιχνίδι θα καθοριστεί, προσωρινά, από τις συνέπειες της καθυστέρησης της εκταμίευσης της δόσης των 31,5 δισ., αλλά και της πιθανής δημιουργίας του λεγόμενου «δεσμευτικού λογαριασμού», που προβλέπει τη σταδιακή εκταμίευση και το συνεχή εκβιασμό για την εφαρμογή ή και την επιβολή νέων μέτρων. Πιο μόνιμος όμως παραμένει ο κίνδυνος, είτε σαν συνέπεια «απρόβλεπτων» γεγονότων είτε σαν αποτέλεσμα της συνέχισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του συνακόλουθου βαθέματος του ρήγματος μεταξύ Ε.Ε.-ΔΝΤ, να έχουμε εκτροχιασμό από τα «συμφωνηθέντα» και μια πιθανή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με απρόβλεπτες συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, με ελεγχόμενη ή άτακτη χρεοκοπία, με παραμονή ή καταναγκαστική έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, θα συνεχιστεί η ίδια οικονομική πολιτική και θα ενταθεί ο πολιτικός και οικονομικός έλεγχος της χώρας.

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει ανεξίτηλα τη νέα περίοδο είναι η πραγματική χρεοκοπία της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων και του λαού και οι αντιδράσεις που θα πυροδοτήσει η εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου 3 και των επόμενων.

Σε αυτή τη νέα περίοδο δυναμώνει το εναγώνιο ερώτημα σχετικά με τις αναγκαίες κατευθύνσεις και προσανατολισμούς της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ και τις πρωτοβουλίες για την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα για τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος σαν αναγκαίας προϋπόθεσης για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Δήλωση του Δημήτρη Κοδέλα, βουλευτή Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, από το ιστιοφόρο Estelle που κατευθύνεται στη Γάζα

Η αποδοχή της τιμητικής πρόσκλησης για συμμετοχή στην αποστολή του ιστιοφόρου Estelle, που επιχειρεί να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, αποτελεί μια ακόμη έκφραση της αλληλεγγύης της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας στην Ελλάδα, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, προς το μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης και το δίκαιο αγώνα του. Μαζί με άλλους συναδέλφους βουλευτές ανταποκρίθηκα θεωρώντας ότι, μέσω των διοργανωτών της νέας αποστολής αλληλεγγύης, μας προσκαλεί το ενάμιση εκατομμύριο αποκλεισμένων της Γάζας και όλοι οι Παλαιστίνιοι που επί δεκαετίες αγωνίζονται για το αυτονόητο δικαίωμα στην ελευθερία και στην αξιοπρέπεια. 

Δήλωση Β. Χατζηλάμπρου για την επίσκεψη Fuchtel στην Πάτρα

Η επίσκεψη του υφυπουργού Εργασίας της Γερμανίας, κ. Fuchtel, και εκπροσώπων γερμανικών επιχειρήσεων, στην Πάτρα, σηματοδοτεί -ειδικά αυτή την περίοδο- το άνοιγμα του δρόμου για τη μετατροπή της περιφέρειάς μας σε ζώνη ειδικού καθεστώτος.

Οι περίφημες «ειδικές επενδυτικές ζώνες», που οι εκπρόσωποι της γερμανικής πολιτικής προωθούν, αποτελούν περιοχές όπου δεν ισχύει κανένα κυριαρχικό δικαίωμα και κανένας νόμος του ελληνικού κράτους. Δεν ισχύει, δηλαδή, κανένα κεκτημένο εργασιακό δικαίωμα, ούτε περιβαλλοντική συνθήκη, καθώς το καθεστώς ορίζεται σε ειδικές συμβάσεις και υπαγορεύεται από εκείνους που εμφανίζονται ως επενδυτές. Με πρόσχημα την αύξηση της απασχόλησης, θα αφήσουν πίσω ερείπια.

Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες στην Αχαΐα δεν μπορεί να αντιμετωπίζουν τους εκπροσώπους της γερμανικής πολιτικής ως αρωγούς, αλλά ως δύναμη κατοχής στην περιοχή μας, οφείλοντας να αρνηθούν οποιεσδήποτε τέτοιου τύπου συμφωνίες.

Αντί να τους δεξιωθούν, να τους στείλουν το μήνυμα «να πάνε από κει που ‘ρθαν». Ανοίγοντας το δρόμο σε τέτοιου τύπου «επενδύσεις», μόνο η τοπική κοινωνία δεν θα βοηθηθεί. Με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να σταθούν οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες.

Έχουμε τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τη χώρα μας σε διαφορετική βάση, αν βγούμε από την πολιτική των μνημονίων, αν βγούμε από την πολιτική της επιρροής Μέρκελ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν η γερμανική αντιπροσωπεία ήρθε να μας διδάξει «τάξη και ηθική», να θυμούνται ότι η Siemens είναι η πρώτη στον κατάλογο της διαπλοκής.

Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε. Την επόμενη φορά που θα έρθουν, να μην ξεχάσουν να φέρουν και τις πολεμικές αποζημιώσεις.

Ομιλία Β. Χατζηλάμπρου στη Βουλή

Δείτε την ομιλία του Βασίλη Χατζηλάμπρου, βουλευτή Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στη Βουλή κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων, στις 7 Ιουλίου 2012.

Να κάνουμε το ΣΥΡΙΖΑ μια σύγχρονη, πλατιά, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς!

Εμπρός για το νέο ΣΥΡΙΖΑ, για το ΣΥΡΙΖΑ του λαού!

Μετά την τελευταία Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και τις αποφάσεις της, έχει έτσι κι αλλιώς ανοίξει μια νέα περίοδος για το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, που βρίσκεται μπροστά σε εντελώς νέα καθήκοντα, πολύ μεγαλύτερα από αυτά που είχε πριν τις 6 Μάη. Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο άνοιγμα των εργασιών της ΠΣΕ ορίζει ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο ύπαρξης, λειτουργίας και δράσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία και το λαό, ορίζει ένα μεγάλο ποιοτικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και όχι απλώς μια αύξηση των μελών του.

Σχετικά με τα νέα αυτά καθήκοντα θέλουμε να σημειώσουμε τα παρακάτω:

• Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που γνωρίζαμε μέχρι τις 6 Μάη, η κατάρρευση του δικομματικού συστήματος, η δυνατότητα να γκρεμιστεί ολοκληρωτικά το παλιό πολιτικό σύστημα, η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ από το 4,5% στο 27% και η ανάδειξή του σε αξιωματική αντιπολίτευση, όλα αυτά κάνουν εφικτό να γυρίσουμε σελίδα. Το αν θα γυρίσουμε τη σελίδα αυτή, αν θα προχωρήσουμε αποφασιστικά προς μια νέα μεταπολίτευση του λαού, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ. Εξαρτάται από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% θα μετασχηματιστεί γρήγορα, μέσα στους επόμενους μήνες, χωρίς τη δυσκινησία των χθεσινών συνηθειών, σε μια πλατιά, σύγχρονη, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς.

• Ο ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε με ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα δύο χρόνια, ένα μεγάλο ρεύμα αλλαγής, απαλλαγής από το μνημόνιο και την τρόικα, απόρριψης του παλιού πολιτικού συστήματος, ρεύμα δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε εκλογικά αυτό το ρεύμα γιατί ξεχώριζε από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και κυρίως γιατί, για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας Αλέξη Τσίπρα, βγήκε μπροστά και ανέλαβε την ευθύνη της κυβερνητικής εναλλακτικής λύσης. Το ρήγμα που έχει ανοίξει στο παλιό πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να κλείσει. Όμως το μεγάλο λαϊκό ρεύμα που στήριξε το ΣΥΡΙΖΑ και στηρίζει τις ελπίδες του σε αυτόν, είναι ακόμη εξαιρετικά ρευστό και νέο, και δεν θα είναι δεδομένο για πάντα, αν δεν αποκτηθούν οργανικοί δεσμοί μαζί του, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξανοιχτεί σε αυτόν τον κόσμο, αν ο κόσμος αυτός δεν κάνει το ΣΥΡΙΖΑ δική του υπόθεση, αν δεν εισβάλει ο λαός με κινηματικούς όρους μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.

• Αν οι δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το ρεύμα αυτό δεν σταθεροποιούνται, δεν αποκτούν στοιχεία οργανικής σύνδεσης, συμμετοχικότητας, αυτο-οργάνωσης, δημοκρατίας, έκφρασης, τότε, με τον ίδιο τρόπο που η πολιτική ρευστότητα έσπρωξε με ιλιγγιώδη ταχύτητα τον κόσμο προς το ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποκλείεται εξίσου γρήγορα να κάνουν την εμφάνισή τους άλλες «λύσεις» που θα είναι στα πλαίσια του συστήματος. Η τακτική του ώριμου φρούτου δεν έχει, έτσι κι αλλιώς, καμιά θέση απέναντι σε ένα λαό που υποφέρει, δεν έχει καμιά θέση στην πολιτική ενός ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται δίπλα στους αγώνες, την κοινωνική αλληλεγγύη, την οργάνωση του λαού. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Η οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ, η μαζικοποίησή του, το γενναίο άνοιγμά του στην κοινωνία που θέλει και μπορεί να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, είναι και αυτό τμήμα της οργάνωσης του λαού, είναι εγγύηση για την αποτελεσματική οργάνωση και αντίσταση του λαού. Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βασιστεί στην αυτοοργάνωση του λαϊκού παράγοντα.

• Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήσει κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει ούτε μια μέρα χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας. Ο χθεσινός ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την ανάγκη. Ακόμη και ένα αστικό κόμμα που τυχόν έπαιρνε μέχρι χθες 4,5%, θα ήταν δύσκολο να κυβερνήσει. Πόσο μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να γκρεμίσει το πολιτικό σύστημα και έχει απέναντί του τόσους εχθρούς. Όπως είναι αδύνατο να φέρει σε πέρας κάτι τέτοιο χωρίς να μετασχηματιστεί σε μια μεγάλη παράταξη της Αριστεράς, έτσι είναι εξίσου δύσκολο, χωρίς αυτό το μετασχηματισμό, να ανταποκριθεί ακόμη και στις ανάγκες και τα καθήκοντα μιας αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χωριό, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κοινωνικό χώρο, θα πρέπει να οργανωθεί και να υπάρξει ΣΥΡΙΖΑ. Οι μερικές χιλιάδες μέλη, ανένταχτοι και μέλη συνιστωσών που συναποτελούσαμε το χθεσινό ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σε λίγους μήνες να γίνουμε πολλές δεκάδες χιλιάδες μέλη του νέου ΣΥΡΙΖΑ, ένα δυναμικό πιο αντιπροσωπευτικό των 1.660.000 ανθρώπων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου φορέα, να είμαστε ένα μικρό μέρος ανάμεσα στο λαό που πρέπει να κατακλύσει το νέο ΣΥΡΙΖΑ από αύριο. Συνεπώς δεν μιλάμε για μια «συνήθη» καμπάνια οργανωτικής ένταξης που οι δέκα θα γίνουν δεκαπέντε, αλλά για την εισβολή μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ του ίδιου του λαού που τον στήριξε, των συνελεύσεων, των συγκεντρώσεων στις πλατείες, των πρωτοβουλιών κοινωνικής αλληλεγγύης, των δραστήριων ανθρώπων που κινητοποιήθηκαν δυο χρόνια τώρα, που ελπίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ και θα συμμετείχαν σε έναν ΣΥΡΙΖΑ - πλατιά παράταξη της Αριστεράς αλλά όχι στο ΣΥΡΙΖΑ του χθες.

• Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μέλη, ως μηχανισμός είναι σήμερα ανέτοιμος να κάνει αυτό το μεγάλο, αυτό το τεράστιο βήμα. Έχουμε μπροστά μας μια κρίσιμη αναμέτρηση με τον εαυτό μας και με τις δικές μας αδράνειες και αγκυλώσεις. Για να ανταποκριθούμε στα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, να αλλάξει η βάση του χθεσινού ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο οι ηγεσίες. Να αλλάξει ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται μέχρι σήμερα στον κόσμο, η έλλειψη πρακτικότητας στη λειτουργία, οι γραφειοκρατικές αντιλήψεις και η δυσκινησία, το είδος των πρωτοβουλιών, οι παλιές συνήθειες. Πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να συναντηθεί με το λαό, πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι έτοιμος να δεχτεί τις μεγάλες αλλαγές που σημαίνει η εισβολή του λαού. Η εισβολή αυτή θα συνδέσει περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ με τα πραγματικά προβλήματα, τις πολιτικές ανάγκες και τους προβληματισμούς του λαού και ταυτόχρονα η εισβολή αυτή σημαίνει αντικειμενικά μια πιο δημοκρατική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Από αυτή την άποψη, απορρίπτουμε κάθε φοβία ότι δήθεν θα αλλοιωθεί η φυσιογνωμία, η ταυτότητα, τα «κεκτημένα» του ΣΥΡΙΖΑ. Απορρίπτουμε κάθε σκέψη να τηρηθούν παλιές ισορροπίες που δεν έχουν καμία σχέση με τις σημερινές ανάγκες.

• Όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους δυο μήνες άλλαξαν τα πάντα. Πρέπει να αλλάξουμε και εμείς. Ο «ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών» είναι αντικειμενικά η προϊστορία του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να περάσουμε όχι απλώς στο ΣΥΡΙΖΑ των μελών αλλά στο ΣΥΡΙΖΑ του λαού. Άρα το ζήτημα δεν εξαντλείται στην έκδοση μιας κάρτας μέλους ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να δοθεί ο λόγος όχι απλώς στο μέλος αλλά στην πιο πανίσχυρη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, το λαό που τον στήριξε και ελπίζει σε αυτόν. Δεν πρόκειται για κόσμο κερδισμένο σε μια ξεκάθαρη πλατφόρμα, αλλά με διαρκή πόθο και ανάγκη την αλλαγή και ανατροπή των μνημονίων, την κατάκτηση της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας, το άνοιγμα μιας διαδικασίας παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η ταυτότητα του νέου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα βρίσκεται στην προέλευση, ούτε στην διαφοροποίηση από άλλες ταυτότητες αλλά στην εναλλακτική προοπτική που συσπειρώνει όλο αυτό τον κόσμο.

• Ζούμε ιστορικές στιγμές. Στη Λατινική Αμερική, μια δεκαετία πριν, ξεκίνησαν να ξεπηδούν αντι-εξουσίες και αριστερές κυβερνήσεις που εξέφραζαν μεγάλα λαϊκά ρεύματα αλλαγής και σύγκρουσης με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την κυριαρχία των ΗΠΑ. Στην Ευρώπη, σε μια πολύ διαφορετική ήπειρο, σε διαφορετικές συνθήκες, αναδύεται τώρα η δυνατότητα για κυβερνήσεις έξω από τις ράγες του νεοφιλελευθερισμού και των πολιτικών που επιβάλλουν δεκαετίες τώρα η ΕΕ της Γερμανίας και των αγορών και η Μέρκελ. Ο πιο αδύνατος κρίκος σήμερα είναι η Ελλάδα. Είναι αναγκαίο να σπάσει ο κρίκος, είναι αναγκαίο να μας διδάξει η δυνατότητα συγκρότησης μεγάλων λαϊκών κοινωνικών μπλοκ, ικανών να φτάσουν μέχρι τη διακυβέρνηση. Αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, έχει ευθύνη για αυτό το σύνολο της Αριστεράς και το σύνολο των προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αφορά όμως πρωτίστως το ΣΥΡΙΖΑ και τα καθήκοντα που του έχει βάλει η ιστορία.

Να ανταποκριθούμε στις ιστορικές στιγμές που ζούμε

Για μια Αριστερά του λαού, για το ΣΥΡΙΖΑ του λαού

Διακήρυξη της ΚΟΕ για τις εκλογές της 17ης Ιουνίου

Ούτε βήμα πίσω: Μνημόνια-τρόικα ΤΕΛΟΣ!

Ο λαός μπορεί τα πάντα!

Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ

Ένα ακόμα «ΟΥΣΤ», ένα ακόμα βήμα!

Στις 6 Μαΐου ο ελληνικός λαός μίλησε δυνατά και ξεκάθαρα: Γκρέμισε τον δικομματισμό, έτσι ώστε η εναλλαγή ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν λειτουργεί πια. Τιμώρησε τα μνημονιακά κόμματα: η ΝΔ από το στόχο της αυτοδυναμίας έπεσε στο 18%, το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στα ποσοστά του 1974, το ΛΑΟΣ έμεινε εκτός Βουλής μαζί με την υπερμνημονιακή Ντόρα. Άφησε το πολιτικό σύστημα σε πλήρη αμηχανία και χωρίς εύκολες εφεδρείες και διεξόδους. Ανέδειξε ένα πολιτικό ρεύμα που προσδοκά λύσεις εδώ και τώρα σε λαϊκή κατεύθυνση, και απαιτεί ρήξεις με τα μνημόνια και την τρόικα. Δημιούργησε μια τεράστια αναταραχή στα κέντρα ισχύος εντός της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, στερώντας τους τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο. Τα πράγματα, λοιπόν, άλλαξαν. Επιβλήθηκε ένας πιο ευνοϊκός συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στο λαό και τις δυνάμεις της αστικής τάξης και των ευρωκρατών, αλλά και άνοιξε η δυνατότητα για αλλαγές σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Βρισκόμαστε επομένως σε μια εντελώς καινούρια κατάσταση, όπου έχουν τροποποιηθεί συσχετισμοί και νέα καθήκοντα ξεπροβάλλουν.

Οι αγώνες των τελευταίων δύο χρόνων και το λαϊκό πολιτικό ρεύμα

Το χτύπημα που έδωσε ο ελληνικός λαός ήταν σφοδρότατο, σε συνέχεια των σημαντικών αγώνων που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια μνημονιακού και τροϊκανού ειδικού καθεστώτος. Οι γενικές απεργίες, οι μαζικές διαδηλώσεις, το κίνημα των πλατειών, το ηχηρό ΟΧΙ στις παρελάσεις, οι κινητοποιήσεις σε πόλεις και εργοστάσια: Όλα αυτά άλλαξαν τις συνειδήσεις, τον τρόπο που εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή τη χώρα ζούμε, σκεφτόμαστε, ενεργοποιούμαστε, αναζητούμε διέξοδο. Τρεισήμισι εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τα μνημονιακά κόμματα ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής. Το σάπιο πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή, τα σκάνδαλα, τις μίζες και τελευταία στο Μνημόνιο και την τρόικα, είναι σήμερα ετοιμόρροπο, απονομιμοποιημένο, ένοχο και καταδικασμένο να εξαφανιστεί. Το λαϊκό πολιτικό ρεύμα που έχει αναδειχθεί και δυναμώνει σε ολόκληρη την χώρα είναι ο νέος καθοριστικός παράγοντας που μπορεί να φέρει αλλαγές και ρήξεις. Είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Αυτόν φοβούνται, με αυτόν πρέπει να αναμετρηθούν όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις. Αυτόν πρέπει να ενισχύσει η Αριστερά, με αυτόν πρέπει να συνδεθούν όλες οι προοδευτικές δυνάμεις, ώστε να δώσουν αστείρευτη δύναμη στον αγωνιζόμενο λαό που αλλάζει τα πράγματα.

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει – Η νέα κατάσταση και η ασταθής ισορροπία

Η στιγμή που ζούμε είναι ιστορική. Είναι μια στιγμή μετάβασης και ανατροπής. Η ανατροπή του μέχρι σήμερα κυρίαρχου πολιτικού συστήματος είναι προ των πυλών, και πρέπει να ολοκληρωθεί. Η μετάβαση σε μια νέα ισορροπία, με κανόνες που θα εκφράζουν τους νέους συσχετισμούς, έχει ήδη αρχίσει. Είτε προς μια κατεύθυνση αποτίναξης του διεθνούς ελέγχου, της επιτροπείας και του μνημονιακού ζυγού, ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων, προχωρήματος της πραγματικής δημοκρατίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Είτε, από την άλλη μεριά, με μια σφοδρή αντεπίθεση της αστικής τάξης και των διεθνών προστατών της, για να συντριβεί το λαϊκό πολιτικό ρεύμα που έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα. Μια πολύ πυκνή και ιδιαίτερα οξυμένη «στιγμή», που δεν θα διαρκέσει για πολύ, αλλά που από την έκβασή και τα επεισόδιά της θα κριθούν πολλά για την αυριανή Ελλάδα και για την αυριανή Ευρώπη. Η χώρα μας παραμένει στο επίκεντρο των εξελίξεων και η διαπάλη για τον πολιτικό έλεγχο είναι το κρίσιμο στοιχείο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο βασικός εκφραστής ενός λαϊκού πολιτικού ρεύματος που ζητά πραγματική δημοκρατία, οικονομική ανακούφιση, ανεξαρτησία, άλλη θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται από τις δυνάμεις του κατεστημένου ως ο βασικός εχθρός αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος. Αυτή την ιδιαίτερη στιγμή, η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές αποκτά τεράστια σημασία.

Η πόλωση και τα ανταγωνιστικά μπλοκ

Στην ελληνική κοινωνία διαμορφώνονται όσο περνά ο καιρός δύο ανταγωνιστικά μπλοκ. Από τη μια το μπλοκ του αστισμού, που συντάσσεται με την εφαρμογή των μνημονίων και την πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, κι από την άλλη το μπλοκ του αγωνιζόμενου λαού, των τάξεων και των στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας που βίωσαν το πιο σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε ποτέ σε καιρό ειρήνης σε μια χώρα.

Από τη σύγκρουση αυτών των δύο μπλοκ τα τελευταία δύο χρόνια, το συστημικό μπλοκ έχει χάσει τεράστιες δυνάμεις και τη στήριξη που είχε, είναι απομονωμένο, νιώθει τον κίνδυνο από την ανάδειξη ενός βαθιού λαϊκού ριζοσπαστισμού. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο μπλοκ έχει αναδειχθεί μια αριστερή δύναμη που, χάρη στην ορμή και την πίεση του λαϊκού ρεύματος, προβάλλει ως βασικός διεκδικητής της πολιτικής εξουσίας και επιβάλλει νέους όρους άσκησης της πολιτικής, σε ρήξη με τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος μέχρι σήμερα. Είναι πολύ σημαντικό, είναι αυτό που σήμερα διακυβεύεται, το ζήτημα της πολιτικής διακυβέρνησης της χώρας. Την ίδια στιγμή, επειδή η ρήξη είναι πιο βαθιά, ή σπρώχνεται να γίνει πιο βαθιά, δεν κρίνεται μόνο αυτό αλλά θα τεθεί και το συνολικότερο ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, του «ποιος και πώς κάνει κουμάντο» σε αυτή τη χώρα.

Χτυπούν τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν να τσακίσουν το λαϊκό πολιτικό ρεύμα αλλαγής και ανατροπής

Η λύσσα με την οποία αντιμετωπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, οι συκοφαντίες, οι επιθέσεις, οι νουθεσίες, η ανακάλυψη αντιθέσεων και προβλημάτων στο εσωτερικό του, οι προσπάθειες να δημιουργηθούν ρήγματα κάθε είδους, δεν γίνονται απλώς για να ανακοπεί η δυναμική του. Θέλουν πάση θυσία να τσακίσουν το λαϊκό ρεύμα που έχει εμφανιστεί, αυτό που εκτινάσσει το ΣΥΡΙΖΑ και αποτελεί την πραγματική του δύναμη. Το αστικό μπλοκ και τα διεθνή του στηρίγματα, οι δανειστές και οι εσωτερικοί τους υπάλληλοι, το γνωρίζουν καλά: Η αποκατάσταση του παλιού καθεστώτος και των «πάρτι» που έστηνε, περνά απαραίτητα μέσα από το χτύπημα του λαϊκού ριζοσπαστισμού. Γι’ αυτό και θέλουν να «τελειώσουν» την Αριστερά συνολικά, και πιο ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού αυτός εκφράζει καλύτερα το λαϊκό ριζοσπαστισμό. Η αντιαριστερή σταυροφορία της Δεξιάς αντανακλά μια βαθύτερη ανάγκη για το σύστημα, και δεν είναι τυχαία. Επιδίωξή τους είναι να τσακιστεί το πολιτικό ρεύμα που έχει αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία, και η Αριστερά σαν εκφραστής του. Σε μια στιγμή όξυνσης όλων των γεωπολιτικών ζητημάτων, είναι για τους αστούς και ξένους δανειστές άμεση η ανάγκη αποκατάστασης του πολιτικού ελέγχου της χώρας από αυτούς. Στην Ελλάδα δεν οδεύουμε απλά σε μια «κεντροαριστερή-σοσιαλδημοκρατική διαχείριση» –βραχύβια ή πιο μακρόχρονης διάρκειας– αλλά σε μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική σύγκρουση.

Για την Πραγματική Δημοκρατία!

Για να ανοίξει σε αυτές τις συνθήκες ο δρόμος για μια άλλη πορεία, για τη νίκη και επικράτηση του λαϊκού ριζοσπαστικού ρεύματος, πρέπει να ξηλωθεί το πολιτικό σύστημα που στήθηκε χρόνια τώρα επί δικομματισμού, και πήρε εφιαλτικές διαστάσεις στη μνημονιακή και τροϊκανή περίοδο. Έτσι θα ανοίξει ο δρόμος προς μια μεταπολίτευση του λαού. Γι’ αυτό το λόγο, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτιστο καθήκον και θα συμβάλλει στο προχώρημα του λαϊκού πολιτικού ρεύματος που συσπειρώνεται γύρω του. Θα είναι ένα σημαντικό βήμα για την Πραγματική Δημοκρατία στη χώρα μας. Γι’ αυτό και στις συνθήκες αυτές είναι μεγάλες οι ευθύνες των δυνάμεων εκείνων (ιδιαίτερα της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ) που επιτίθενται στο ΣΥΡΙΖΑ, αθροιζόμενες δίπλα στις επιθέσεις του μνημονιακό μπλοκ. Στην πραγματικότητα δεν επιτίθενται μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά διαχωρίζουν τη θέση τους από το μεγάλο λαϊκό πολιτικό ρεύμα που θέλει την ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων και του πολιτικού συστήματος που τα στηρίζει.

Αναπόφευκτη η σύγκρουση – Ο λαός μπορεί να νικήσει!

Ανεξαρτησία και παραγωγική ανασυγκρότηση

Η νέα Ιερά Συμμαχία που δημιουργείται –παρά τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της– έχει κηρύξει πόλεμο στην ιδέα αλλά τη ρεαλιστική πια δυνατότητα ένας λαός και μια χώρα να μπορούν να καθορίσουν οι ίδιοι την τύχη τους. Ο πραγματικός εχθρός είναι οι τοκογλύφοι και οι ξένες δυνάμεις, οι οποίες επιχειρούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε προτεκτοράτο – αλλά, προκειμένου να τους αντιμετωπίσουμε, θα πρέπει πρώτα να τελειώνουμε με το ντόπιο προσωπικό τους. Γι’ αυτό η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές πρέπει να είναι μεγάλη, βαθιά, αποφασιστική και πολλαπλασιαστική, πυροδοτώντας διεργασίες και εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη υπέρ των λαών που αγωνίζονται ενάντια στο ζουρλομανδύα των Βρυξελών, της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης και του νεοφιλελευθερισμού. Για την ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, για νέους συσχετισμούς στην Ευρώπη και για ένα νέο διεθνισμό ανάμεσα στους λαούς. Να προετοιμαζόμαστε για έναν παρατεταμένο, δύσκολο και αντιφατικό αγώνα. Πλάι στις γνωστές και νέες μορφές έκφρασης και δράσης, ξεπηδά μια ακόμα δυνατότητα αλλά και καθήκον: Η στήριξη και ο έλεγχος μιας αριστερής, δημοκρατικής κυβέρνησης. Επειδή η σωτηρία και η διέξοδος της χώρας, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας και οι βαθιές αλλαγές, η αναγκαία και επιτακτική παραγωγική ανασυγκρότηση, θα είναι έργο όχι μόνο μιας διαφορετικής κυβέρνησης, αλλά του ίδιου του λαϊκού κινήματος. Θα είναι έργο όλων μας. Για να βγει η κοινωνία όρθια μέσα από την κρίση πρέπει να υπερβεί το σύστημα που τη γεννά και οδηγεί σε καταστροφές. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδος της χώρας είναι μια στιγμή αυτής της θετικής μετάβασης, είναι μια ρήξη προς αυτήν την κατεύθυνση!

Όλοι και όλες μαζί!

Να στηρίξουμε ενεργά την αλλαγή που έρχεται, να δώσουμε το ενεργητικό παρόν αγωνιζόμενοι για ν’ ανοίξει ένας δρόμος ελπίδας για το λαό και τη χώρα. Μέσα από τη μάχη των εκλογών της 17ης Ιουνίου αγωνιζόμαστε για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Πρωταγωνιστής είναι ο λαός, είμαστε όλοι εμείς.

Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ – Για μια μεγάλη νίκη στις εκλογές της 17ης Ιουνίου!

Ούτε βήμα πίσω: Μνημόνια-τρόικα ΤΕΛΟΣ!

Ο λαός μπορεί τα πάντα!

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

Για τη διεθνή κοινότητα των λαών

Για να βάλουμε φρένο στο γενοκτονικό οικονομικό και πολιτικό σύστημα

Για έναν κόσμο αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας και χειραφέτησης

Για μια μεγάλη στροφή στην ανθρώπινη ιστορία

Για την Αριστερά και το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα!

Με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις

Με διαστρεβλώσεις, συκοφαντίες και απροκάλυπτα ψέματα κλιμακώνουν την επίθεση τους στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ελληνικό λαό τα ισχυρά διεθνή κέντρα. Σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της υποτέλειας. Από το G8 μέχρι την καθιερωμένη πλέον καθημερινή παρέμβαση του Σόιμπλε, που συμπληρώθηκε από τις υποδείξεις του νέου Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Λ. Φαμπιούς, το μοτίβο είναι κοινό: «Εφαρμογή του Μνημονίου».

Ο ξένος παράγοντας προσπαθεί απεγνωσμένα να στηρίξει τα κόμματα του Μνημονίου, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Έτσι, ο Γάλλος Πρόεδρος Φ. Ολάντ έφθασε να αρνηθεί τη συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα -τάχα λόγω πρωτοκόλλου- αλλά πρόθυμα συναντήθηκε με τον Ευ. Βενιζέλο. Τι θυμίζει άραγε αυτή η διπλότητα;

Προς όλους αυτούς, το μήνυμα της 6ης Μάη ήταν ηχηρό. Κι ας κάνουν τους άνετους. Στην πραγματικότητα φοβούνται. Φοβούνται ότι πλησιάζει το γκρέμισμα του ειδικού καθεστώτος και της Τρόικα. Φοβούνται ότι από την Ελλάδα μπορεί να σταλεί ένα μήνυμα ελπίδας σε όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό και δεν τηρούν καν τα προσχήματα στο δημόσιο λόγο τους, καταρρακώνοντας κάθε έννοια Ανεξαρτησίας και Λαϊκής Κυριαρχίας της χώρας μας.

Οι Μνημονιακές δυνάμεις και όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλοι αυτοί που έμαθαν να ζουν στη δουλοπρέπεια και στην εξάρτηση, καλοδέχονται αυτές τις μεθοδεύσεις. Όχι όμως ο ελληνικός λαός που με το ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη γραμμή, μπαίνει σε μια νέα πορεία:

Αξιοπρέπεια, Αντίσταση, Πραγματική Δημοκρατία, Παραγωγική Ανασυγκρότηση.
Προχωράμε με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις.
Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

Οι επιθέσεις θα πέσουν στο κενό

Η ενορχηστρωμένη επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ από μνημονιακά κόμματα, τρόικα, τηλεαστέρες, μεγαλοεκδότες και άλλους παράγοντες θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα ήθελαν οι εμπνευστές της. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ σαν δύναμη «ανεύθυνη», «τυχοδιωκτική», σαν δύναμη που «δεν μπορεί να κυβερνήσει», που «δεν λέει την αλήθεια στο λαό» και τόσα άλλα που ακούγονται καθημερινά, θα πέσει στο κενό.

Ο μεγάλος τους φόβος είναι να συνεχιστεί αυτό που βλέπουμε να είναι σε εξέλιξη: Η μετατροπή, δηλαδή, του διάχυτου ριζοσπαστισμού που αναπτύσσεται στην ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, σε πολιτικό ρεύμα συνδεδεμένο με την Αριστερά. Σε πολιτικό ρεύμα που θα αποκτά, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, συνείδηση, οργάνωση και στόχους.

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται σήμερα σαν «αναντικατάστατοι» επειδή μόνο εκείνοι κατέχουν την …υψηλή τέχνη της διακυβέρνησης; Μα είναι οι ίδιοι που καταποντίστηκαν στις εκλογές ακριβώς επειδή κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας τη χώρα στη διάλυση! Γι’ αυτό οι εκβιασμοί, οι απειλές και η μαύρη προπαγάνδα, αντί να τρομοκρατήσουν, το μόνο το οποίο καταφέρνουν είναι να συσπειρώνουν το λαό απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να το βλέπει πλέον στα μάτια του. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, απλά δεν πήραν το μήνυμα της 6ης Μαΐου.