Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ενσυνείδητοι ψευδολόγοι , εφημερίδα "ΔΡΟΜΟΣ" 8ο τεύχος

Πώς ετοιμάζονται να αρπάξουν και το ψωμί από τις επόμενες γενιές.
Της Αριάδνης Αλαβάνου.

Μέσα στη γενική θυμηδία που προκαλεί η γελοιότητα των επικεφαλής του κράτους, ένα πράγμα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε: όταν είναι να δώσουν εξετάσεις, εργάζονται εντατικά και είναι αποτελεσματικοί. Έτσι, ενόψει των «πανελληνίων» τους της 15ης Μαΐου –στην Ε.Ε. για το νέο πακέτο μέτρων (περικοπές, φορολογικά κ.λπ.) που θα μειώσει άλλα 10 δισ. ευρώ ή 4% το έλλειμμα το 2011- έχουν ανασκουμπωθεί και καταστρώνουν νέα σχέδια μείωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Ήδη έχουν δεσμευτεί, μέχρι τις 15 Απριλίου, να καταλήξουν στο νέο φορολογικό σύστημα και στις αλλαγές του ασφαλιστικού, ώστε να ψηφιστούν οι αντίστοιχοι νόμοι.

Έπεται το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και βεβαίως οι αποκρατικοποιήσεις. Η κυβέρνηση αναζητά, όπως γράφουν φιλικές της εφημερίδες, μια μέγιστη «διαρθρωτική αλλαγή» που θα προκαλέσει «ισχυρό σοκ» διεθνώς και στην Ελλάδα. Δηλαδή, θα συγκινήσει τους «επενδυτές». Με τι συγκινούνται αυτοί οι κόρακες; Με φρέσκια σάρκα, κατά προτίμηση δημοσίου υπαλλήλου, συνταξιούχου ή γενικώς εργαζόμενου.

Οι εικασίες είναι πολλές και όλες έχουν βάση. Λέγεται, λοιπόν, ότι μπορεί να είναι ένα νέο μοντέλο συντάξεων όπου θα υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές όλου του εργασιακού βίου ή της τελευταίας δεκαετίας και το οποίο θα ισχύσει από το 2011 και όχι από το 2013. Στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων σίγουρα, όπως λέγεται, θα πουληθεί η ΔΕΗ. Σημειωτέον ότι είναι με νόμο κατοχυρωμένη η δημόσια ιδιοκτησία στο 51% των μετοχών της κάτι που θεωρείται βέβαιο ότι θα αλλάξει. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (με τα 4,5 δισ. ευρώ καταθέσεις) θα είναι ένα από τα έπαθλα που θα αρπάξουν οι τράπεζες.

Η Eurobank, η οποία ήδη κατέχει ένα μικρό ποσοστό των μετοχών, ακονίζει τα δόντια της. Και στη σειρά είναι ο ΟΣΕ, η ΕΥΔΑΠ και άλλες δημόσιες υδρευτικές υπηρεσίες κ.ά. Ο Ευ. Βενιζέλος το είπε ευθαρσώς ή θρασύτατα -ποιος τους έβαλε δερβέναγες στη δημόσια περιουσία;- στο Δελτίο του Mega (8/4), ότι η κρατική περιουσία είναι αξίας αντίστοιχης με το δημόσιο χρέος και πρέπει να την «αξιοποιήσουμε».

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όλα αυτά γίνονται, κυρίως, για να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού. Προφανώς όχι. Οι ίδιες εφημερίδες που ωρύονται για το «σοκ» και το «σήμα» που θα δώσει στις αγορές, στις πίσω σελίδες γράφουν ότι η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού επηρεάζεται από πολύ πιο ισχυρές οικονομικές δυνάμεις, πέραν της ψυχολογίας, όπως π.χ. από το γεγονός ότι η κρίση δημόσιου χρέους παγκοσμίως οδηγεί σε ζήτηση δανεικών της τάξης των 5 τρισ. δολαρίων το τρέχον έτος και ως γνωστόν ο διαγκωνισμός για δανεικά, αλλά και η αναιμική ανάκαμψη, οδηγεί σε άνοδο των επιτοκίων, ιδίως για τις αδύναμες οικονομίες.

Το σχέδιο που υλοποιείται από την Ε.Ε. και την κυβέρνηση, με την ομόθυμη στήριξη της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ, είναι μια ακόμη πιο ριζική μεταφορά πλούτου από τις φτωχότερες προς τις πλουσιότερες χώρες μέσα στην Ε.Ε. και από τα πιο φτωχά τμήματα του πληθυσμού στα πιο πλούσια μέσα στις χώρες. Ήδη από το 1982 μέχρι το 2008 το ποσοστό της εργασίας στο ΑΕΠ είχε μειωθεί από 58 σε 42%. Με μοχλό την Ε.Ε., η Ευρώπη επιστρέφει στην παλιά καλή εποχή του πλούσιου κέντρου και της φτωχής ημι-αποικιακής περιφέρειας, με φθηνό εργατικό κόστος και υποβαθμισμένες υπηρεσίες, με το δημόσιο πλούτο (επιχειρήσεις, κτίρια, γη, υπέδαφος κ.λπ.) στον «πάγκο του κρεοπώλη», ένας δοκιμασμένος μηχανισμός απόσπασης πόρων και πλούτου από τη σημερινή και τις επόμενες γενιές, σωτήριος για την εξασφάλιση της τεράστιας κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Τι σημαίνει στάση πληρωμών και γιατί είναι αναγκαία , Δημήτρης Καζάκης

Δημήτρης Καζάκης
Οικονομολόγος Αναλυτής


Πηγή: ΠΡΙΝ 11-4-2010

Η σύγχυση που βασιλεύει στην αριστερά σήμερα είναι τέτοια, που ακόμη συζητά αν η χρεωκοπία της χώρας είναι αληθινή ή ένα απλό πρόσχημα για να επιβληθούν τα ήδη προαποφασισμένα μέτρα. Την ίδια ώρα που οι προετοιμασίες για την επίσημη είσοδο του ΔΝΤ υπό την πολιτική εποπτεία της ΕΕ βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Η κατάσταση θυμίζει κάποιες άλλες εποχές που η αριστερά διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα, τις ημέρες που η χούντα είχε τεθεί σε κίνηση. Όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος και τον χαρακτήρα του προβλήματος και επομένως εύκολα εικάζουν ότι το όλο ζήτημα δεν είναι παρά μια μπλόφα, δεν αγνοούν απλώς –σκοπίμως ή μη, αδιάφορο– τα πραγματικά δεδομένα του δημόσιου χρέους. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αυτό που εμφανίζεται ως δημοσιονομική χρεωκοπία, συνιστά την χρεωκοπία ολόκληρου του τρόπου εξαρτημένης καπιταλιστικής ανάπτυξης της χώρας.


Ολόκληρος ο ελληνικός καπιταλισμός συνθλίβεται κάτω από το βάρος των δικών του εσωτερικών αδιεξόδων, αλλά και των αντιθέσεων που έχει αναδείξει η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο φόβος που εμπνέει σε ορισμένους η ιστορική καμπή στην οποία βρισκόμαστε και τα επιτακτικά καθήκοντα που αντικειμενικά απορρέουν απ’ αυτήν, είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από τις θεωρίες περί χρεωκοπίας-μπλόφα. Γι’ αυτό και κάνει εντύπωση ότι δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του συστήματος να αυτορρυθμίζεται και να ξεπερνά τις κρίσεις του, ακόμη κι από τους πιο επίσημους εκπροσώπους του. Αυτή η τυπική πολιτική ουράς και συνθηκολόγησης μπροστά στα δύσκολα, εμφανίζεται σήμερα από κάποιους ως ακραιφνώς «αριστερή» και μάλιστα «ταξική» πολιτική.



Οι εργαζόμενοι δεν έχουν απλά να αντιμετωπίσουν μια άγρια επίθεση εναντίον τους, αλλά την χρεοκοπία ενός ολόκληρου συστήματος που καταρρέει και απειλεί να συμπαρασύρει μαζί του τη χώρα και το λαό της. Η ντόπια ολιγαρχία έχει εναποθέσει την ανασυγκρότηση του χρεοκοπημένου συστήματος στους γνωστούς μηχανισμούς του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό το νόημα έχει η μετατροπή της χώρας σε πραγματική αποικία των διεθνών αγορών, τραπεζών και κερδοσκόπων υπό την εποπτεία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ότι καμμιά χώρα δεν βγήκε από μια τέτοια ανασυγκρότηση αλώβητη ή ακέραια.


Αυτό σημαίνει ότι η μάχη που καλούνται να δώσουν οι εργαζόμενοι σήμερα συνδέεται στενότερα παρά ποτέ με την συνολική κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας. Κι αυτό το καταλαβαίνουν πρώτοι απ’ όλους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γι’ αυτό και δεν είναι διατεθειμένοι να αναλωθούν σε μάχες οπισθοφυλακής εντοπισμένες μόνο στην απόκρουση των μέτρων της κυβέρνησης. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι λογαριασμοί που ανοίγουν σήμερα δεν μπορούν να κλείσουν με διαμαρτυρίες ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Αναζητούν εναγωνίως την πολιτική ηγεσία που θα τους εμπνεύσει και θα θέσει ως άμεση προτεραιότητα τη διάσωση της χώρας από την ελεγχόμενη πτώχευση και την αποικιοκρατική ανασυγκρότηση υπό το ΔΝΤ και την ΕΕ. Μόνο έτσι μπορεί σήμερα να τεθεί στις πιο πλατιές μάζες η ανάγκη της πάλης για την ανατροπή του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας.


Ενδιαφέρει την αριστερά και μάλιστα εκείνη που αυτοπροσδιορίζεται ως ταξική, η μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου; Την ενδιαφέρει η επιβολή καθεστώτος δημοσιονομικής κατοχής από τους δανειστές της χώρας, την ΕΕ και το ΔΝΤ; Ή της αρκεί απλά να καταγγέλλει τον καπιταλισμό; Αν δεν της αρκεί, τότε θα πρέπει να απαντήσει συγκεκριμένα στο τι πρέπει να γίνει με το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει αναδειχθεί σε βασικό μοχλό όχι μόνο της επιβολής των αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων, αλλά και της συνολικής εκποίησης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους.


Το βασικό πρόβλημα με το δημόσιο χρέος δεν είναι τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, όπως ισχυρίζεται η επίσημη προπαγάνδα, αλλά η αδυναμία εξυπηρέτησής του. Για να πάρουμε μια ιδέα αρκεί να πούμε τούτο: ενώ το ελληνικό δημόσιο δαπάνησε για το 2009 συνολικά 59,1 δις ευρώ σε αποδοχές και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων, σε ασφάλιση, περίθαλψη, κοινωνική προστασία, λειτουργικές δαπάνες, κοκ, για εξυπηρέτηση του χρέους δαπάνησε συνολικά 41,4 σε τοκοχρεολύσια και 42,7 σε δαπάνες για βραχυπρόθεσμους τίτλους του δημοσίου, ειδικές εκδόσεις ομολόγων και βραχυπρόθεσμη ταμειακή διευκόλυνση. Σύνολο εξυπηρέτησης 84,1 δις ευρώ, δηλαδή 142% των πρωτογενών δαπανών του δημοσίου ή 35% του ΑΕΠ!


Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η επιβάρυνση και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου 450 δις ευρώ. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία κατά 155 δις ευρώ! Και μιλάμε για μια περίοδο όπου το ύψος των επιτοκίων με το οποίο δανειζόταν το ελληνικό δημόσιο ήταν το ίδιο με αυτό της Γερμανίας. Επομένως το ζήτημα δεν είναι να βρεθούν με κάποιο τρόπο νέα χαμηλότοκα δάνεια. Κάθε νέο δάνειο που συνάπτει το ελληνικό δημόσιο αποτελεί ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ελληνικής οικονομίας. Ακόμη κι αν κατορθώσει να αποσπάσει ξανά επιτόκιο του επιπέδου της Γερμανίας.


Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με όπλο το ευρώ και την συνεπικουρία της ΕΕ. Όσο λοιπόν η αριστερά θεωρεί ότι το όλο ζήτημα της χρεωκοπίας είναι ένα παραμύθι που σκαρφίστηκαν ο δικομματισμός και οι αγορές για να επιβάλουν τις πολιτικές που θέλουν, τόσο περισσότερο θα αιχμαλωτίζεται από την κυρίαρχη πολιτική. Όσο κι αν στο ερώτημα των «άδειων ταμείων» που θέτει κάθε τόσο η κυβέρνηση, η αριστερά απαντά με το πάρτε τα από το μεγάλο κεφάλαιο. Με άλλα λόγια, ζητά να τα πάρουν από το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και να τα δώσουν όχι στους εργαζόμενους, αλλά στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που δανείζει το ελληνικό δημόσιο. Κι αυτό αποκαλείται από ορισμένους αντικαπιταλιστική πολιτική. Η μόνη αυθεντικά αριστερή και ταυτόχρονα ταξική απάντηση που μπορεί να δοθεί εδώ και τώρα είναι μία: Άμεση στάση πληρωμών ώστε να διασώσουμε τους πόρους που ιδιοποιούνται σήμερα οι διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι προκειμένου να δρομολογήσουμε μια άλλου τύπου ανάπτυξη της χώρας.


Όταν μιλάμε για άμεση μονομερή στάση ή παύση πληρωμών δεν εννοούμε μια μεθόδευση αναστολής της αποπληρωμής των δανείων, μέσα από αναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές ή την αναδιάρθρωση του χρέους. Το λέμε αυτό γιατί όσο πιο πολύ πλησιάζει η στιγμή της εγκαθίδρυσης του καθεστώτος ελεγχόμενης πτώχευσης από την ΕΕ και το ΔΝΤ, τόσο περισσότερο θα ακούγονται απόψεις που θα συγχέουν την άμεση παύση πληρωμών με διάφορα σχήματα αναδιαπραγμάτευσης ή αναδιάρθωσης του χρέους εξασφαλίζοντας μια προσωρινή μερική ή ολική αναστολή των πληρωμών. Οι απόψεις αυτές συγχέουν την μονομερή παύση πληρωμών με την πτώχευση της χώρας, επιτρέποντας στο ΔΝΤ να εμφανιστεί ως αναγκαία και συμφέρουσα λύση από τη στιγμή που έρχεται να επιβάλλει μια αρχική αναστολή των πληρωμών με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους. Μια τέτοια αναστολή των πληρωμών όχι μόνο δεν συμφέρει το λαό και τον τόπο, αλλά θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε μεγαλύτερη όξυνση το πρόβλημα της υπερχρέωσης, ενώ θα εκθέσει τη χώρα στους εκβιασμούς των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς που ειδικεύονται στην εκμετάλλευση χρεοκοπημένων κρατών.


Δεν είναι λοιπόν μια οποιαδήποτε στάση ή αναστολή των πληρωμών που απαντά στο πρόβλημα του χρέους από τη σκοπιά και το συμφέρον των εργαζομένων, αλλά μόνο εκείνη η μονομερής παύση πληρωμών που αντιτίθεται σε κάθε προσπάθεια πτώχευσης της χώρας και επιβολής καθεστώτος κηδεμονίας από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη μονομερή παύση πληρωμών και στην αναστολή των πληρωμών μέσα από μια διαδικασία πτώχευσης; Το γεγονός ότι με την πρώτη αρνείται επίσημα η χώρα να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές της, αρνείται να αναγνωρίσει κάθε δικαίωμα ή απαίτηση των δανειστών, ενώ με τη δεύτερη όχι μόνο δεν αρνείται τα δικαιώματα των δανειστών πάνω της, αλλά δηλώνει αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών της και τίθεται στη διάθεση των δανειστών της.


Η πρώτη επιλογή συνδέεται με την πάλη του λαού για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αυτοδιάθεσή του, για τη διάσωση της χώρας του από τις άρπαγες του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ενώ η δεύτερη επιλογή αποτελεί τη βάση όλων των πολιτικών του ΔΝΤ. Αυτός είναι ο λόγος που η μονομερής παύση πληρωμών που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα στους δανειστές, που αρνείται να θέσει τη χώρα υπό καθεστώς πτώχευσης και κηδεμονίας, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αιτήματα όλων των λαϊκών επαναστατικών και απελευθερωτικών κινημάτων, από την εποχή που οι μπολσεβίκοι αρνήθηκαν μονομερώς να πληρώσουν τα τσαρικά χρέη και η διπλωματία τους πρωτοστάτησε να ενσωματωθεί στη διεθνή νομολογία η ρήτρα για το απεχθές χρέος (odious debt). Μια ρήτρα που προβλέπει ότι μια χώρα έχει κάθε δικαίωμα να αρνηθεί την αποπληρωμή των χρεών της όταν αυτά αποτελούν προϊόν διαφθοράς, ρεμούλας και κερδοσκοπίας.


Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές. Όμως για να γίνει αυτό δεν αρκεί η παύση πληρωμών. Αντίθετα, η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Δεν έχει κανένα νόημα αν δεν συνοδευτεί άμεσα με την επιβολή δραστικών ελέγχων στην κίνηση του κεφαλαίου, με την εθνικοποίηση των κύριων τραπεζών, με την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ και με μια γενναία αναδιανομή πλούτου προς όφελος των εργαζομένων όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά ως βασική προϋπόθεση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σε νέα κοινωνική, ταξική και οικονομική βάση. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειαστεί το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.

Morgan Stanley: Η Ελλάδα απλώς κέρδισε χρόνο

Το πακέτο στήριξης που προσφέρθηκε στην Ελλάδα από την Ε.Ε. απλά “αγοράζει λίγο χρόνο στη χώρα” καθώς είναι αντιμέτωπη με ένα τεράστιο κύμα οικονομικών αναδιαρθρώσεων υποστηρίζει ο επικεφαλής της Morgan Stanley στην Ασίας, Στίβεν Ρόατς, όπως μεταδίδει το Bloomberg. “Mειώνει την πιθανότητα χρεοκοπίας στο άμεσο μέλλον” ανέφερε ο Ρόατς, σε τηλεφωνική συνέντευξη από την Κίνα, αλλά πρόσθεσε ότι το ερώτημα είναι πώς η Ελλάδα θα καταφέρει να κάνει τις αναδιαρθρώσεις που χρειάζεται και να μαζέψει χρήματα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

“Η οικονομία είναι ακόμα σε ύφεση και μπορεί να πάει μόνο σε πιο βαθία ύφεση” ανέφερε καταλήγοντας ότι "το πακέτο απλώς αγοράζει χρόνο, αυτό κάνει".

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 12/4/10

Πανωλεθρία ο «θρίαμβος» των Βρυξελλών , απο την εφημερίδα "Δρόμος" , 7ο τεύχος

Στο ύψος τους επιτόκια και κερδοσκόποι, στον πάτο ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης από τορπίλη του ΔΝΤ - Οι θυσίες δεν έπιασαν τόπο, ετοιμαστείτε και για άλλες...



Αν δώσεις το ένα χέρι στις αγορές, θα σου ζητήσουν και το άλλο», είναι η παροιμιώδης, πλέον, φράση της υπουργού Οικονομίας, Λούκας Κατσέλη. Το ερώτημα είναι αν η ελληνική οικονομία διαθέτει έστω και ένα από τα πάνω ή κάτω άκρα της μετά τον τελευταίο «ακρωτηριασμό» της στην έκδοση των επταετών ομολόγων της περασμένης Δευτέρας.

Το επόμενο ερώτημα είναι τι έχει απομείνει από τη θριαμβολογία για τα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής και την κατευναστική επίδραση που υποτίθεται ότι θα είχαν στις αγορές. Η απάντηση είναι προφανής: Τίποτα! Η εξημέρωση του θηρίου απέτυχε παταγωδώς. Η δημοπρασία της Δευτέρας για δανεισμό ύψους 5 δισ. ευρώ αποτέλεσε εκκωφαντική αποτυχία για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το επιτόκιο έπιασε το 6% (κατά τι υψηλότερο από την προηγούμενη έκδοση επταετών ομολόγων). Και δεύτερον, γιατί η ζήτηση ήταν ισχνή. Για τα 5 δισ. κρατικού χρέους που πούλησε η κυβέρνηση έγιναν προσφορές μόλις 7 δισ., από τις οποίες πραγματικές ήταν περίπου 5 δισ. Αν απ’ αυτά αφαιρεθούν τα 2 δισ. ευρώ που πήραν οι (προφανώς «μιλημένες») ελληνικές τράπεζες, η πραγματική προσφορά περιορίζεται μόλις στα 3 δισ. Κοινώς, ακόμη και οι κερδοσκόποι «έφτυσαν» την κυβέρνηση που περίμενε έστω και μικρή μείωση του επιτοκίου για να τεκμηριώσει το θρίαμβο των Βρυξελλών.

Την ίδια ακριβώς συμπεριφορά είχαν και τα spreads των ελληνικών ομολόγων που, έπειτα από μια ελαφρά μείωση τα πρώτα 24ωρα μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας στην περίπτωση «ανεπάρκειας δανεισμού», εκτοξεύτηκαν στις 338 μονάδες βάσης (μια και μάθαμε πια τι σημαίνουν κι αυτές). Πέρα από την εκκωφαντική διάψευση των κυβερνητικών προσδοκιών από τις αγορές, η θριαμβολογία για «ελληνική νίκη στις Βρυξέλλες» στραπατσαρίστηκε και από αναλύσεις τραπεζικών κύκλων, αλλά και δημόσιες τοποθετήσεις αξιωματούχων, ευρωπαίων και μη, που αποδομούν την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τον περίφημο μηχανισμό στήριξης. Κορωνίδα ήταν η δήλωση του διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος-Καν (και υποτιθέμενου «μεταρρυθμιστή» του κακόφημου διεθνούς οργανισμού), ότι «ενδεχόμενη εμπλοκή του ΔΝΤ σε δανεισμό της Ελλάδας θα γίνει με τους όρους που θα επιβάλει αυτό». Κι αυτό, σε πείσμα των διαβεβαιώσεων Τρισέ, Γιουνκέρ και άλλων εκπροσώπων της ευρωκρατίας, ότι τους όρους θα θέσουν οι Ευρωπαίοι.

Το περιστατικό αυτό, πέρα από το γεγονός ότι αποκαλύπτει πως ο «συμβιβασμός των Βρυξελλών» κάθε άλλο παρά εξάλειψε τις παραλυτικές αντιθέσεις στην Ε.Ε., επιβεβαιώνει πως το ΔΝΤ παραμένει στην εικόνα. Επίσης διαψεύδει εκκωφαντικά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ θεωρούν «υπερεπαρκή τα μέτρα που έχει ήδη λάβει η κυβέρνηση» και επιβεβαιώνει ότι σε περίπτωση προσφυγής σε δανεισμό ο παγκόσμιος «απορρυθμιστής» των εθνικών οικονομικών θα συμπεριφερθεί ως ολετήρας δικαιωμάτων. Πώς αντιδρά η κυβέρνηση; Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη, προανήγγειλε καταιγίδα «διαρθρωτικών» (για την ακρίβεια εξαρθρωτικών) μεταρρυθμίσεων μέχρι τις 15 Μαΐου, οπότε αναμένονται οι κοινοτικοί επιτηρητές για έλεγχο της εφαρμογής του Προγράμματος Σταθερότητας. Συμπέρασμα, «οι θυσίες δεν πιάσαν τόπο» και έρχονται οι επόμενες: ιδιωτικοποιήσεις, ασφαλιστικό, απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, Καλλικράτης κι ένα αιωρούμενο ερωτηματικό για την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας από το όριο απολύσεων και τις συλλογικές συμβάσεις. Η κυβέρνηση προσπαθεί να επιδείξει ψυχραιμία μετά την ψυχρολουσία του ακριβού δανεισμού, μεταθέτοντας τις ελπίδες για μείωση των επιτοκίων στις επόμενες εξόδους της στις αγορές. Τίποτε δε δείχνει ότι αυτό πρόκειται να συμβεί στα τέλη Απριλίου ή το Μάιο, οπότε αναμένεται να αναζητήσει περίπου 20 δισ. Ούτε οι «αδίστακτοι κερδοσκόποι», ούτε οι «εγκρατείς» θεσμικοί επενδυτές πρόκειται να αντισταθούν στον πειρασμό να κρατήσουν υψηλά τα επιτόκια και να αντλήσουν τα μέγιστα δυνατά κέρδη από το ελληνικό χρέος, όταν γνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα ζητιανέψει συνολικά 66 δισ. ευρώ φέτος και άλλα 135 δισ. μέχρι το 2012.

Το «κάρφωσε» ευθαρσώς και από τηλεοράσεως ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), Πέτρος Χριστοδούλου, ρίχνοντας τροχιοδεικτικά πυρά για τους κερδοσκόπους.

Οι οποίοι έχουν ακόμη περισσότερους λόγους να ανεβάσουν το κόστος του ελληνικού δανεισμού τον Απρίλιο και το Μάιο, περίοδο κατά την οποία βγαίνουν στις αγορές με ομόλογά τους πολλές χώρες της Ε.Ε. Συνολικά οι 27 της Ε.Ε. θα αναζητήσουν φέτος δάνεια ύψους 1,5 τρισ., ανάμεσά τους και τα «θηρία» της Ευρώπης, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Βρετανία. Κι όταν χορεύουν οι ελέφαντες είναι γνωστό τι παθαίνουν τα μυρμήγκια...

Γ.Κ.