Το ΟΧΙ της Κύπρου ΕΛΠΙΔΑ για τους λαούς

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας χαιρετίζει το ΟΧΙ Αξιοπρέπειας της Κύπρου απέναντι στη γερμανοκρατία και τη «διεθνή» των τοκογλύφων δανειστών, το Eurogroup και το ΔΝΤ. Το νέο κυπριακό ΟΧΙ, μετά από αυτό στο σχέδιο Ανάν, είναι μια περήφανη απάντηση απέναντι στα σχέδια για οικονομική καταρράκωση, προτεκτορατοποίηση και κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Ο μαρτυρικός κυπριακός λαός, που έχει χύσει αίμα για να κερδίσει την Ανεξαρτησία του, που γνωρίζει από εισβολή και κατοχή, ορθώνει για μία ακόμη φορά το ανάστημα του και στέλνει μήνυμα Αντίστασης, Αξιοπρέπειας και Ελπίδας σε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Είναι στην Κύπρο που για πρώτη φορά απορρίπτεται το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία», είναι στην Κύπρο που δέχεται ένα βαρύτατο πλήγμα η τάχα πανίσχυρη Μερκελική πολιτική και οι τάχα παντοδύναμες αγορές. 

Ταυτόχρονα οι εξελίξεις αποτελούν στραπάτσο για την τρικομματική συγκυβέρνηση Σαμαρά. Όχι μόνο για την κατάπτυστη στάση που κράτησε στο Eurogroup δια του κ. Στουρνάρα. Όχι μόνο γιατί τσαλαπάτησε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Αλλά κυρίως γιατί αποδεικνύεται περίτρανα ότι υπάρχει άλλος δρόμος, δρόμος άρνησης των Μνημονίων και ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, αντί της πειθήνιας και δουλοπρεπούς στάσης που κρατά η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στη Μέρκελ. 

Είναι αναμενόμενο στο προσεχές διάστημα να κορυφωθεί η επιθετικότητα της Τρόικα και της Μέρκελ. Γι’ αυτό η Αριστερά οφείλει να πάρει άμεσες πρωτοβουλίες συντονισμού όλων των προοδευτικών, αντισυστημικών και λαϊκών δυνάμεων στις χώρες του Νότου, με επίκεντρο την αλληλεγγύη και την εξάπλωση του κυπριακού ΟΧΙ. 

Όμως, περισσότερο από ποτέ είναι σήμερα η ώρα της αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης ανάμεσα στον ελληνικό και τον κυπριακό λαό. Είναι η ώρα να ανοίξει μια νέα εποχή συμπόρευσης. Για να «αντέξει» το Κυπριακό ΟΧΙ. Για να νικήσει η Κύπρος την Τρόικα και την Μέρκελ. Για να ανοίξει μια στέρεη προοπτική, χωρίς Μνημόνια αλλά με λαϊκή κυριαρχία, πραγματική δημοκρατία και κοινωνική προκοπή. Για μια άλλη Ελλάδα, για μια άλλη Κύπρο σε μια άλλη Ευρώπη. 

Είναι η ώρα να αντλήσουμε δύναμη από το παράδειγμα του κυπριακού λαού. Όλοι οι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου αλλά πρώτα και κύρια εμείς. Η Αριστερά οφείλει να συντονιστεί με το λαϊκό αίτημα για συμπόρευση Ελλάδας -Κύπρου, σε αντιμνημονιακή και ανορθωτική κατεύθυνση. 

Οι παρελάσεις στις 25 Μάρτη μπορούν να στείλουν πολλαπλό μήνυμα: αλληλεγγύη στον κυπριακό λαό, αλλά και ανάταση του φρονήματος του ελληνικού λαού και ένταση του αγώνα για να απαλλαγούμε από τρόικες και μνημόνια.

Οι έμποροι των εθνών βάζουν στο στόχαστρο την Κύπρο

Η ΚΟΕ καταγγέλλει τον κυνικό εκβιασμό της Γερμανικής Ε.Ε. απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό λαό. Ο Μερκελισμός δοκιμάζει στην Κύπρο μια αναβάθμιση των «εργαλείων» που μέχρι σήμερα έχει χρησιμοποιήσει, αποσκοπώντας τόσο στη διάλυση της οικονομικής υπόστασης της Κύπρου όσο και στον πολιτικό έλεγχο αυτού του εξαιρετικής γεωπολιτικής και γεωοικονομικής σημασίας τόπου.

Η ΚΟΕ καταδικάζει τη «Διεθνή» των ευρωπαίων τοκογλύφων δανειστών, το Eurogroup, που με τη μνημονιακή θηλιά επιχειρεί να στραγγαλίσει την κυπριακή ανεξαρτησία. Καταγγέλλει την εθελόδουλη και συνένοχη τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, που έχει το θράσος να δηλώνει ότι «συμπαραστέκεται στον αδελφό κυπριακό λαό» ενώ υπερψήφισε πειθήνια τις καταστροφικές αποφάσεις του Eurogroup. Όσο για τον κύριο Αναστασιάδη, που ορκιζόταν πως δεν υπάρχει θέμα «κουρέματος» των καταθέσεων ιδιωτών και λίγες μέρες μετά ακολούθησε το δρόμο υποταγής που πρώτος άνοιξε ο ομοϊδεάτης του Σαμαράς, δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν την εγκληματική πολιτική του.

Η ΚΟΕ διαδηλώνει την ολόψυχη αλληλεγγύη της στον αγώνα του κυπριακού λαού ενάντια στους Αμερικανούς και Ευρωπαίους, που χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό το τραπεζικό πρόβλημα για να επιβάλουν την προτεκτορατοποίηση της Κύπρου, την οποία δεν πέτυχαν με το σχέδιο Ανάν. Οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ποτέ δεν συγχώρησαν το ιστορικό ΟΧΙ του κυπριακού λαού σ' αυτό το διχοτομικό και αποικιοκρατικό σχέδιο, και σήμερα επανέρχονται με εκδικητική μανία ενάντια στην κυπριακή εθνική κυριαρχία.

Ο δοκιμαζόμενος και ευρισκόμενος -και αυτός- μπροστά στο φάσμα της κοινωνικής και εθνικής διάλυσης λαός της Ελλάδας, σε πλήρη αντίθεση με τις Τρόικες εξωτερικού και εσωτερικού που τον κυβερνούν, στέκεται στο πλάι του κυπριακού λαού. Με αλληλεγγύη, με πόνο ψυχής, αλλά και με ελπίδα. Όταν, σε μια περιοχή-επίκεντρο της όξυνσης των ανταγωνισμών μεταξύ των ισχυρών, η Ελλάδα γίνεται αποικία χρέους υπό καταστροφή, και την ίδια στιγμή διακυβεύεται πλέον η ίδια η υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι βαθιά μας πεποίθηση ότι ο ξεσηκωμός των λαών του ευρωπαϊκού Νότου και της Μεσογείου είναι κοινή ανάγκη και κοινή μοίρα. 

• Εθνική Κυριαρχία - όχι χρεοκρατία και γερμανοκρατία
• Εδαφική Ακεραιότητα - όχι προτεκτορατοποίηση και διάλυση
• Κοινωνική Σωτηρία - όχι διάσωση της τραπεζοκρατίας
• Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης – όχι πεδίο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμου
• Για μια άλλη Ευρώπη, των λαών και της Πραγματικής Δημοκρατίας

Μετανάστης; Όχι, ευχαριστώ...

Γιατί αξίζει να μείνει στη χώρα η νεολαία μας, κόντρα στην απελπισία που διαχέουν οι κυβερνητικοί υπηρέτες των τροϊκανών

των Ισμήνης Αναγνωστάκη, Έλενας Κατσαρού *

Στην Ελλάδα του 2013, μια ευρωπαϊκή χώρα σε ανθρωπιστική κρίση, οι νέοι είμαστε η πρώτη μεταπολεμική γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Και το γνωρίζουμε καλά. Γνωρίζουμε όμως ακόμα ότι πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν υπάρχει η δυνατότητα μιας τόσο μεγάλης αλλαγής προς όφελος των πολλών. Δεν είναι τυχαίο που η ματιά των αγωνιζόμενων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη στρέφεται συχνά στη χώρα μας. Ένα λαός, μονάχα λίγα εκατομμύρια, αναγκάζει υπερεθνικές εξουσίες να φοβούνται. Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι μια χώρα σε μετάβαση κι έχουμε αρκετούς λόγους για να ελπίζουμε.

Τα τρία τελευταία χρόνια δεν αυξήθηκαν μονάχα η φτώχεια, η ανεργία, οι αυτοκτονίες. Στα τρία αυτά χρόνια, κατακτήσαμε τις πλατείες, παρελάσαμε κόντρα στους επισήμους, απαντήσαμε με αλληλεγγύη και συλλογικότητα στην καταστροφή, ξέφυγε η σκέψη μας σε πράγματα που θεωρούσαμε κάποτε αδιανόητα. «Απαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης». Στην Ελλάδα συνυπάρχουν και παλεύουν δύο κόσμοι. Στην καθημερινότητά μας, στις στιγμές της σύγκρουσης, στην πολιτική. Οι νέοι είμαστε στον ένα από τους δύο.  

Βέβαια, αν κάποιος έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να κλαίει τη μοίρα του εδώ ή να φύγει έξω για μια δουλειά, θα κάνει μάλλον το δεύτερο - κι αυτό δεν είναι παράλογο. Δεν μένουμε εδώ για να είμαστε άνεργοι, για να θυσιαστούμε ηρωικά για μια πατρίδα που κυβερνούν οι δωσίλογοι. Αλλά και τι σημαίνει να ζεις και να εργάζεσαι στο εξωτερικό; Να ξημεροβραδιάζεσαι στη δουλειά; Να θεωρείς ανύπαρκτα τα δικαιώματα; Να μη σου περισσεύει τίποτα για να ζήσεις, πέρα από μια στοιχειώδη επιβίωση; Εντελώς πεζά: Αν ο στόχος είναι μια ζωή με αξιοπρέπεια, τότε ευκολότερα θα τα καταφέρουμε στην Ελλάδα παρά αλλού. Απλά, δεν θα μας έρθει στο πιάτο. Μονόδρομοι υπάρχουν όταν ο καθένας από εμάς πορεύεται μονάχος του. Είτε εντός, είτε εκτός Ελλάδας. Όταν η ζωή νοείται ως «ευκαιρίες προς επιλογή», ως «ατομική προκοπή». Εμείς λέμε «εγώ θα μείνω», για να μείνουμε τελικά πάρα πολλοί, όλοι. 70 χρόνια μετά την ίδρυση της ΕΠΟΝ, να δημιουργήσουμε ένα αριστερό, πολιτικό ρεύμα νέων, ένα ρεύμα δράσης και αντίστασης, συμμετοχής και προσφοράς, ιδεών και πολιτισμού, οικοδόμησης και πρωτοβουλιών.

Το «εγώ θα μείνω», σύνθημα επιβίωσης και προοπτικής

Κι αν φύγουμε; Κι αν η χώρα συνεχίσει ν’ αδειάζει από τους νέους; Τότε ποιοι θα ανατρέψουν το «παλιό» και το «σάπιο»; Ποιοι θα βάλουν πλάτες για μια νέα Ελλάδα; Ποιος θα αντέξει τα χτυπήματα; Ποια νέα γνώση και πώς θα παραχθεί, λειτουργώντας για το συμφέρον των πολλών; Ποιος θα δουλέψει για την παραγωγική ανασυγκρότηση; Ποια νέα κουλτούρα θα υπερκεράσει το μεταμοντέρνο παρασιτισμό μιας προηγούμενης γενιάς; Πώς αυτή η πατρίδα θα συνεχίσει να υπάρχει ως υπόσταση; Πώς αυτός ο λαός θα συνεχίσει τη μακρά παράδοση αντίστασης στους ισχυρούς; Πώς η παγκοσμιοποίηση δεν θα καταργήσει κάθε εθνική ιδιαιτερότητα; Πώς τα μηνύματα του πλανήτη θα συνεγείρουν τη μεσογειακή γωνιά μας; Ποιοι θα γεμίσουν ξανά τις πλατείες; Ποια ορμή θα βάλει φρένο στην προσαρμογή, την ενσωμάτωση, τη γραφειοκρατία; Ποια νέα, ριζοσπαστική Αριστερά θα γεννηθεί μέσα στους αγώνες; 

Το «εγώ θα μείνω», λοιπόν, δεν είναι ένα απλό σύνθημα. Είναι ένας στόχος για να κρατηθεί ζωντανή η χώρα. Δεν μπορεί παρά να είναι στον πυρήνα όποιας πολιτικής θέλει ν’ ανατρέψει αυτή την κατάσταση, αλλά και να ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο. Μια απόλυτη προϋπόθεση και βασικός πυλώνας για να υπάρξει ένα πολιτικό ρεύμα διεξόδου, μια σύγκρουση με πιθανότητες επιτυχίας, μια καλύτερη «επόμενη μέρα» για τη χώρα. 

Γιατί αν και αυτή η μάχη δεν δοθεί, αν δεν δίνεται καθημερινά και με κάθε τρόπο, τότε πολλά απ’ όσα οραματιζόμαστε θα μείνουν στα χαρτιά. Για όλους όσοι αγωνίζονται, λοιπόν, σε κάθε μικρή αντίσταση και κάθε μεγάλο κίνημα, σε κάθε χώρο, το σύνθημα «εγώ θα μείνω» πρέπει ν’ ακουστεί δυνατά. 

«Δεν φεύγω, θα συνεχίσω να αγωνίζομαι»

Εξομολόγηση από την Αργεντινή της χρεοκοπίας

«Για μένα αναδύθηκε μια νέα ελπίδα μετά τις 19 και 20 Δεκέμβρη (σημ. αναφέρεται στο Argentinazo του 2001). Αν και η κατάσταση ήταν ήδη οικονομικά δύσκολη, δεν είχα αυτή την ελπίδα παλιότερα. Όλα όσα πίστευα ήταν γελοία. Δεν μου άρεσε να αισθάνομαι ότι το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να φροντίσω για την πάρτη μου. Σκεφτόμουν πράγματα του τύπου: τι θα γίνει με την καριέρα μου, αν χρειαστεί να φύγω από τη χώρα, ή αν δεν φύγω από την χώρα πώς θα βρω δουλειά; Ένιωθα σαν να ήταν ο εαυτός μου, οι φίλοι μου και η πιθανότητα να κάνω οικογένεια, τα μόνα πράγματα που μου είχαν απομείνει. Ήθελα να θέσω τη δύναμή μου στην υπηρεσία κάποιου σκοπού και δεν μπορούσα να βρω αυτόν το σκοπό.

Τώρα θέλω να μείνω στη χώρα μου. Δύο χρόνια πριν, σκεφτόμουν μήπως γινόμουν ερευνήτρια σε κάποιο ευρωπαϊκό ή αμερικανικό πανεπιστήμιο, γιατί πίστευα ότι θα μου άρεσε να διαβάζω και να ερευνώ σ’ έναν άλλο τόπο. Τώρα θέλω να μείνω εδώ, το οποίο είναι σημαντικό. Ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να φύγουν, που μπορούν να επιλέξουν έναν άλλο τρόπο ζωής στο εξωτερικό και να έχουν καλύτερη τύχη οικονομικά. Αν αυτή η χώρα δεν μου πρόσφερε τίποτα, τότε μπορούσα να ασχοληθώ με τη μελέτη και την έρευνα γιατί σε τελευταία ανάλυση πρόκειται για πράγματα που αξίζουν. Δεδομένου ότι δεν μπορούσα όμως να τα κάνω εδώ, σε ποιο μέρος του κόσμου θα έπρεπε να βρεθώ; Αυτή ήταν η ερώτηση. Ένιωθα περίεργα όταν σκεφτόμουν αυτή την ερώτηση, ένα αίσθημα λύπης για το ότι πρέπει να φύγω. Αλλά γιατί; Είναι φυσιολογικό πράγμα να πεις ότι θα πας να ζήσεις την εμπειρία μιας άλλης χώρας και μετά θα επιστρέψεις. Αυτή η ιδέα ήταν πάντα το τελευταίο καταφύγιό μου, αλλά ένιωθα σαν κατά κάποιο τρόπο η χώρα μου να με έδιωχνε μακριά, ότι δηλαδή η κοινωνική κατάσταση με πέταγε έξω και ότι δεν μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη κάτω από αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορούσα να βρω τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να εκπληρώσω τις επιθυμίες μου. Τώρα νιώθω πως αυτός εδώ είναι ο τόπος για να μείνω και να δουλέψω. Σε πείσμα όλων των προβλημάτων, όχι μόνο των οικονομικών αλλά και οποιουδήποτε άλλου τύπου. Εξαιτίας της παλιάς πολιτικής που ασκείται ακόμη στην Αργεντινή, πάντα θα υπάρχει ανισότητα και πάντα θα υπάρχουν προβλήματα. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, η Αργεντινή είναι ο τόπος που θέλω να μείνω και να συνεχίσω να αγωνίζομαι». 

Carina, αργεντίνικη οργανωτική επιτροπή του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ
(Από το βιβλίο Οριζοντιότητα, φωνές λαϊκής εξέγερσης στην Αργεντινή 

Εκδ. «Για την κυκλοφορία των αγώνων»)

Λαϊκά παραμύθια των Παλαιστινίων - Ένα νέο βιβλίο των εκδόσεων Α/συνεχεια

Λαϊκά Παραμύθια των Παλαιστινίων 

επιμέλεια – επιλογή: Δημήτρης Προύσαλης 

σειρά: παραμύθια των αγωνιζόμενων λαών

Οι εκδόσεις Α/συνεχεια με το νέο τους τίτλο Λαϊκά Παραμύθια των Παλαιστινίων, εγκαινιάζουν τη νέα τους σειρά «παραμύθια των αγωνιζόμενων λαών», που επιμελείται και παρουσιάζει ο ερευνητής και «παραμυθάς» Δημήτρης Β. Προύσαλης. 

Τα λαϊκά παραμύθια αποτελούν κοινή ανάσα και πατρίδα των λαών του κόσμου, που δεν γνωρίζουν σύνορα, μήτε βολεύονται μέσα στα όριά τους. Αποτελούν ένα σταυροδρόμι συνάντησης αλλά ταυτόχρονα κι ένα χαρμάνι αλληλεπίδρασης και ταυτότητας. 

Ποια αλήθεια ξεστομίζει ένα πράσινο πουλί; Ποιες είναι οι τρεις συμβουλές που σε βοηθούνε να πορεύεσαι στη ζωή; Η δικαιοσύνη των δικαστών άραγε πάντα καθρεφτίζεται στο δίκιο; Πώς μοιράζουν δυο αδέρφια το μερτικό απ’ τη σοδειά τους; Υπάρχει άνθρωπος που να μη φοβάται τα δαιμονικά Γκουλ; Τι όνειρο ακολούθησε ένας γεωρ-γός και πού τον οδήγησε; Ποια είναι η ιστορία του πατέρα με τους επτά γιους; Τι πα-ράπονα μπορεί να έχει μια καμήλα; Ποιος είναι ο δυνατότερος στη ζωή; Τι μήνυμα μπορεί να κρύβει μια μαύρη κατσίκα; Υπάρχει σωστή απάντηση σε κάθε ερώτηση ή όχι; Πόσο μπορεί να αξίζουν οι φίλοι και πόσο ο παράς; Ποιες περιπέτειες «έζησε» ο άτυχος μικρός καμπούρης; Πόσα ψέματα μπορεί να κρύβει μια ιστορία; Ποια είναι η Ατάμπα κι ο Ζαρίφ Ετούλ; 

Στην παρούσα συλλογή απαγκιάζουν 44 ιστορίες από την προφορική λαϊκή λογοτεχνία των Παλαιστινίων, που κυκλοφορούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και φέρνουν μια ανάσα λευτεριάς, συνέχειας αλλά και πνοής από το χτες που μπολιάζει λοξοκοιτάζοντας με ελπίδα το αύριο.

Για πληροφορίες, παραγγελίες: 

τηλ. 210-3845870, φαξ. 210-3473561, email: info@asynechia.gr / http://asynechia.gr