Ερωτήματα και προβληματισμοί για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ριζοσπαστικοποίηση

Παραμένει ζητούμενο η σύνδεση με την κοινωνία και τα λαϊκά στρώματα

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Συνεχίζεται στο εσωτερικό και στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ο διάλογος για την πορεία και τον πολιτικό προσανατολισμό του φορέα. Στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. διατυπώθηκαν ξανά αρκετές απόψεις για την πολιτική και την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Ένα πρώτο ερώτημα θα αφορούσε τη σχέση που έχει αυτός ο διάλογος, η θεματολογία του και ο τρόπος που διεξάγεται, με τα πραγματικά ερωτήματα και τους προβληματισμούς μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας αλλά και της ίδιας της βάσης του φορέα. Ξεπερνώντας αυτό το ερώτημα, ας προχωρήσουμε σε ορισμένες απόψεις και την επιχειρηματολογία που εκτίθεται.

Διατυπώνεται η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μπροστά στον κίνδυνο μιας ενσωμάτωσης (ή και, σε πιο προχωρημένη εκδοχή, απέναντι σε μια ήδη συντελεσμένη ενσωμάτωση) χρειάζεται να προχωρήσει σε μια δεύτερη ριζοσπαστικοποίησή του. Ποια, ακριβώς, ήταν η πρώτη ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πώς συντελέστηκε, ποια ήταν η εξέλιξή της και γιατί εξαντλήθηκε; Ας ξεπεράσουμε και αυτό το ερώτημα.

Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος ενσωμάτωσης ή συστημικής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το αντίθετο, ότι δηλαδή καθόλου δεν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος; Εδώ, όμως, πρέπει να τεθεί ένα άλλο μεγάλο ερώτημα: Με τι θέλουμε να αναμετρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; Ποιες προκλήσεις έχει μπροστά του και ποιος πρέπει να είναι σήμερα ο πολιτικός του προσανατολισμός;

Αποχαιρετώντας τον Κίμωνα

To απόγευμα της Τετάρτης αποχαιρετήσαμε με οδύνη τον σύντροφο Κίμωνα Καρολίδη. Ο Κίμωνας, ένας από μας, έβαλε τέρμα στο ταξίδι της ζωής του. Προστέθηκε στους 3-4 χιλιάδες συνανθρώπους μας που έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία τρία χρόνια στη χώρα μας.

Όσοι τον γνώριζαν δεν μπορούν παρά να γεμίσουν με πίκρα και πόνο όταν ένας νέος άνθρωπος, σαν τον Κίμωνα, με συμμετοχή και προσφορά στο κίνημα, χρήσιμος στην κοινωνία και με αρκετές δυνάμεις για να συνεισφέρει στον αγώνα του λαού μάς κάνει την επιλογή να φύγει από κοντά μας.

Η απώλεια του Κίμωνα μας αναγκάζει να σκεφτούμε πολλά. Δεν αντιδράμε όλοι με τον ίδιο τρόπο στα ίδια ερεθίσματα. Ούτε όλοι μας είμαστε εκτεθειμένοι με τον ίδιο τρόπο, λόγω των διαφορετικών εμπειριών, καταστάσεων, προβλημάτων. Φεύγουν οι πιο ευαίσθητοι, οι πιο πονεμένοι, οι πιο μόνοι.

Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι, οργανωμένοι και ανένταχτοι, στους ίδιους κινδύνους και μέσα στις επιλογές, φαίνεται να «παίζει» και η «αναχώρηση». Φαίνεται πώς η απελπισία και τα αδιέξοδα εισχωρούν στη σκέψη, στους συλλογισμούς των ανθρώπων – ακόμα κι όταν αυτό δεν ομολογείται.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε μια περίοδο που όλα είναι δύσκολα, που η κούραση είναι μεγάλη. Που δεν υπάρχουν μεγάλα οράματα να ζεσταίνουν την καρδιά και να ανάβουν την ελπίδα. Ξέρουμε πως τα συλλογικά υποκείμενα της Αριστεράς αρκετές φορές ξαστοχούν και αναπαράγουν την αλλοτρίωση. Πως ορισμένες στιγμές νιώθουμε μόνοι μας, ακόμα και όταν συμμετέχουμε σε μια συλλογικότητα. Την ίδια στιγμή ξέρουμε ότι δεν είμαστε ακριβώς μόνοι μας και ότι εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας βιώνουν πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα και αδιέξοδα.

Ξέρουμε επίσης ότι επιβάλλεται να αγωνιστούμε, όλοι μαζί, για να βάλουμε ένα τέλος σε ένα καθεστώς και ένα σύστημα που προσπαθεί να μας νεκρώνει κάθε μέρα και να χειροτερεύει τη ζωή (κάθε μορφής) φτάνει να δυναμώνει η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία, η αλλοτρίωση. Ότι επιβάλλεται να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο όπου θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια οι γύρω μας, τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας.

Θα θυμόμαστε τον Κίμωνα, ένα σπάνιο άνθρωπο, καλό, ευγενικό, πρόθυμο, αγωνιστικό και ευαίσθητο. Και θα σκεφτούμε σοβαρά για την ίδια την ύπαρξη και την ποιότητα των συλλογικών υποκειμένων της Αριστεράς, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε νόημα στη ζωή και θα αγωνιστούμε για τη ζωή. Είναι επιβεβλημένο να δώσουμε θετικό περιεχόμενο στη ζωή.

Θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε πιο ουσιαστικά χωρίς να ξεχνάμε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους που οδηγήθηκαν στις «αναχωρήσεις» μη αντέχοντας άλλο.

Θα θυμόμαστε τον Κίμωνα, έναν από μας, και δεσμευόμαστε απέναντί του ότι θα πούμε στον δίπλα μας, μη φεύγεις. Κάτσε εδώ και γίνε χρήσιμος περισσότερο. Μη φεύγεις, μείνε μαζί μας. Χέρι-χέρι, πιασμένοι, όλοι μαζί, πρέπει να μείνουμε, να αντέξουμε, να τα καταφέρουμε.

Η ζωή θα νικήσει!

Ποιος ήταν ο Κίμωνας

Ο Κίμωνας ήταν 28 χρονών. Γεννήθηκε στη Νάουσα το 1985 και ήταν μέλος μονογονεϊκής οικογένειας. Ήταν απόφοιτος του τμήματος τοπογράφων των ΤΕΙ Αθήνας.

Ήταν μέλος της ΚΟΕ από το Σεπτέμβρη του 2006 μέχρι το Γενάρη του 2012. Κατόπιν εντάχτηκε στην Παρέμβαση. Χωρίς ίχνος υπερβολής έδινε πάντα το παρών σε κάθε αγώνα, μικρό και μεγάλο, της νεολαίας και του λαού μας. Όπου συμμετείχε πάντα διακρινόταν για το ήθος του, την αγωνιστικότητα του, το τσαγανό του και τη διάθεση του να προσφέρει.

Ένα από τα μεράκια του Κίμωνα ήταν και η φωτογραφία. Είχε ιδιαίτερο ταλέντο χωρίς ποτέ όμως να το επιδεικνύει. Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι δικές του, δύο από τις πολλές καλές φωτογραφίες του...

Ακροδεξιό αμόκ της κυβέρνησης

Η «δημοκρατία» των εργολάβων επιτέθηκε άγρια στους πολίτες της Πιερίας

Χτες, εκατοντάδες πολίτες, εκπρόσωποι φορέων και η δημοτική αρχή του Δήμου Πύδνας – Κολινδρού Πιερίας συγκεντρώθηκαν και άνοιξαν τις μπάρες στα διόδια Αιγινίου προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην έναρξη λειτουργίας ενός ακόμα σταθμού στο νομό τους. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, δέχτηκαν άγρια επίθεση από τα ΜΑΤ και απωθήθηκαν με τη χρήση χημικών και βίας. Στην επιχείρηση της αστυνομίας συνελήφθησαν έντεκα πολίτες οι οποίοι οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο.

Η κυβέρνηση, υπηρέτης των μεγαλοεργολάβων και των πολυεθνικών, δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο απέναντι στο λαό ακολουθώντας τη στρατηγική της έντασης, της επίθεσης στην κοινωνία που αντιστέκεται, της φασιστικοποίησης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Την ίδια στιγμή σκύβει δουλικά μπροστά στους μεγαλοεργολάβους, μη εφαρμόζοντας ακόμα και τις λεόντειες σε βάρος του δημοσίου Συμβάσεις Παραχώρησης των εθνικών οδών.

Οι πολίτες διεκδικούν το αυτονόητο: Τη μη λειτουργία ενός ακόμα σταθμού διοδίων, ο οποίος θα αποτελέσει ταφόπλακα για την Πιερία. Έχουν το δίκιο με το μέρος τους και ασκούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα, με τον αγώνα τους για την επιβίωση της περιοχής τους και ενάντια στο ξεπούλημα της Ελλάδας στις πολυεθνικές και τους εγχώριους υπεργολάβους.

Να απαλλαγεί το δημόσιο και ο λαός από τα δεσμά των μεγαλοεργολάβων

Δε θα περάσει το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλλει η τρικομματική κυβέρνηση

Ποιοι και πώς μαγείρεψαν το έλλειμμα

Οι διώξεις και οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος για την παράδοση της χώρας στα Μνημόνια

του Χρήστου Καραμάνου

Η δίωξη που ασκήθηκε εναντίον του επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής μετά το 2009, κ. Γεωργίου, διατηρεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό την επικαιρότητα του πώς η χώρα μας οδηγήθηκε στο καθεστώς των μνημονίων και της τρόικας. Ζήτημα για το οποίο το πολιτικό σύστημα κάνει συνεχή προσπάθεια να το απωθήσει στο περιθώριο. Είναι γνωστή η προεκλογική δέσμευση Σαμαρά για «μία και μόνη Εξεταστική Επιτροπή», αυτή που θα εξετάσει τις ευθύνες για το πώς η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο. Δέσμευση που έγινε κουρελόχαρτο, όπως και η άλλη, η πιο κεντρική, η δέσμευση για «επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου». Και έκανε κουρελόχαρτο και αυτήν τη δέσμευση ο κ. Σαμαράς, όταν στη συγκεκριμένη πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το ζήτημα αυτό, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και συζητήθηκε το Νοέμβριο, η Ν.Δ. μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, ψήφισαν κατά και ταυτίστηκαν με το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, του κ. Παπανδρέου και του κ. Παπακωνσταντίνου.

Κεντρική ευθύνη Σαμαρά

Το ΠΑΣΟΚ φέρει προφανώς την κύρια ευθύνη για την πορεία τη χώρας στα μνημόνια και την καταστροφή. Αλλά αν αυτή είναι η βασική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, τότε η ευθύνη που επωμίζονται Σαμαράς και Κουβέλης είναι ακριβώς η συγκάλυψη των ευθυνών του ΠΑΣΟΚ και των ηγετικών στελεχών του, προκειμένου να προχωρήσει η μνημονιακή πορεία της χώρας. Η συγκάλυψη αυτή συνυφαίνεται με τη συγκάλυψη των ευθυνών για τη λίστα Λαγκάρντ, με την παραπομπή μόνο του Παπακωνσταντίνου και μάλιστα μόνο για ένα δευτερεύον αδίκημα, πράγμα που φέρνει πιο κοντά την αθώωσή του. Ανακάλυψαν ότι ο Παπακωνσταντίνου έσβησε τρία ονόματα από τη λίστα και «παρέβλεψαν», Σαμαράς και Κουβέλης, ότι τόσο ο Παπακωνσταντίνου όσο και ο Βενιζέλος κρατούσαν… σβησμένα 2.059 ονόματα!

Να διώξουμε τη συντεχνία κυβέρνησης - τρόικας - μνημονίων

Ο απεργιακός αγώνας στα μέσα μεταφοράς, κάλεσμα παλλαϊκού αγώνα για τη διέξοδο από την καταστροφή

Η τρικομματική συγκυβέρνηση, η τρόικα, τα μνημόνια τους: Αυτή είναι η μόνη συντεχνία που όχι απλά «ταλαιπωρεί» αλλά εξαθλιώνει όλους τους εργαζόμενους, υποδουλώνει το λαό, διαλύει και καταστρέφει τη χώρα. Τρία χρόνια μνημονιακής πολιτικής και τώρα η ολοκλήρωση της καταστροφής από την κυβέρνηση Σαμαρά. Ο λαός στενάζει και δεν αντέχει άλλο. Εκατομμύρια τα θύματα, οι άνεργοι, οι απλήρωτοι, τα κλειστά μαγαζιά, τα κατεστραμμένα και καταχρεωμένα σπίτια. Η Ελλάδα πλέον στη δίνη μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Όλα αυτά ταυτόχρονα με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Με τα πάρτι των μεγαλοαπατεώνων, των διαπλεκόμενων της λίστας Λαγκάρντ, της Siemens, των κλεφτών και μιζαδόρων υπουργών, όλης δηλαδή της μικρής μειοψηφίας, της συντεχνίας του σάπιου μνημονιακού κόσμου.

Καμιά διέξοδο δεν μπορούν να δώσουν από τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν, από την καταστροφή για την οποία δούλεψαν. Τα μόνα όπλα που τους έχουν μείνει είναι το ψέμα, η συκοφαντία, η τρομοκρατία, η καταστολή. Σκύψιμο της μέσης απέναντι στην τρόικα εξωτερικού, πολιτική «πυγμής» απέναντι στο δοκιμαζόμενο λαό, απέναντι σε όποιον αγωνίζεται για τα στοιχειώδη, για την επιβίωση, για την αξιοπρέπεια. Η επιστράτευση των απεργών του Μετρό, μια ακόμα πράξη αντιδημοκρατικής εκτροπής δίπλα στα συνταγματικά πραξικοπήματα και την καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου για να εφαρμοστούν τα μνημόνια και να επιβληθεί ο νόμος της τρόικας στη χώρα.

Δεν είναι το ζητούμενο απλά η «αλληλεγγύη απέναντι σε έναν κλάδο που αγωνίζεται». Είναι επιτακτική η ανάγκη να περάσουμε σε ένα νέο κύκλο μαζικών ενωτικών λαϊκών αγώνων. Μόνη λύση να ενωθούν όλες οι δυνάμεις της αγωνίας για το αύριο, της αγανάκτησης, του καθημερινού «δεν πάει άλλο», των μικρών και μεγάλων αγώνων σε ένα μεγάλο ρεύμα για την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος και τη διέξοδο της χώρας. Κάθε πολιτική, κοινωνική, συνδικαλιστική δύναμη έχει θέση σε αυτό το μεγάλο ρεύμα ανατροπής της τροϊκανής επικυριαρχίας και του διαπλεκόμενου μνημονιακού πολιτικού συστήματος. Ο απεργιακός αγώνας στα μέσα μεταφοράς, οι κινητοποιήσεις σε κάθε χώρο εργαζομένων θα πρέπει να ενώνονται και να ενώνουν, να αποτελούν κάλεσμα παλλαϊκού αγώνα για τη διέξοδο από την καταστροφή.

• Ενότητα και αγώνας όλου του λαού για να μπει τέλος στα μνημόνια
• Για την απαλλαγή από την κυβέρνηση και την τρόικα
• Για τη μετάβαση σε μια Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική