Η Ελλάδα δεν θα γίνει προτεκτοράτο!

Μοναδική προοπτική, ο αγώνας για τη διέξοδο της χώρας από τα δεσμά της τρόικας!

 

Οι αποφάσεις της τελευταίας συνόδου του Eurogroup σχετικά με τα ζητήματα του «νέου δανεισμού» της Ελλάδας έτυχαν πανηγυρισμών μονάχα από όσους έχουν από καιρό ταχθεί υπέρ της πλήρους παράδοσης της χώρας και εργάζονται μεθοδικά για να την υλοποιήσουν. 

Η επιλογή της χρεοκοπίας εντός ευρώ, και οι συμβιβασμοί που επιτεύχθηκαν ανάμεσα στα αρπακτικά των «αγορών», των διεθνών τοκογλύφων και της γερμανοποιημένης ΕΕ, οδήγησαν στους όρους της νέας δανειακής σύμβασης – οι οποίοι, και σωστά, κάθε άλλο παρά καθησυχάζουν τον ελληνικό λαό. Το υπερφίαλο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας επιβάλλει ακόμα περισσότερο την κυριαρχία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ και την κατάργηση και των τελευταίων στοιχείων εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που είχαν απομείνει:

• Οι δανειστές απαιτούν να τροποποιηθεί το ίδιο το Σύνταγμα της Ελλάδας, ώστε να βεβαιώνει πως η αποπληρωμή των δανείων είναι πρώτη προτεραιότητα!
• Ξένοι τοποτηρητές, που θα ελέγχουν ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό για την τήρηση των αποφασισθέντων μέτρων καταστροφής της κοινωνίας, θα εγκατασταθούν μόνιμα στην Ελλάδα.
• Το χρέος πλέον διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, ώστε να προστατεύονται απόλυτα και αποκλειστικά τα συμφέροντα των τοκογλύφων «δανειστών». Τα χρήματα από το «κούρεμα» του χρέους επιστρέφουν πάλι στις τράπεζες. Ο λαός συνεχίζει να είναι καταχρεωμένος.
• Δημιουργείται ειδικός λογαριασμός μέσω του οποίου θα διοχετεύονται τα δάνεια, από όπου και θα αποπληρώνονται οι δανειακές υποχρεώσεις. Οι ροές της δανειακής σύμβασης θα συνεχιστούν μόνο εφόσον τηρούνται προϋποθέσεις και όροι και αφού η Ελλάδα σε 1 χρόνο γίνει πλεονασματική.
• Επιβάλλονται εξοντωτικοί όροι για το εργατικό «κόστος» ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της «ελληνικής» οικονομίας στις ελεύθερες οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ) που θα δημιουργηθούν σύντομα σε όλη την Ελλάδα.
• Επιβάλλεται η εκποίηση του Δημόσιου πλούτου, αρχίζοντας με το πρόγραμμα «Ήλιος» και το ξεπούλημα του Ελληνικού.

Τα μέτρα αυτά και οι δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί κόντρα στη βούληση του ελληνικού λαού, οδηγούν σε κοινωνική εξόντωση, επιβάλλουν όρους διαμελισμού της χώρας και κατοχής από τα κλιμάκια της τρόικας, και μοιάζουν σαν παράταση εκτέλεσης της θανατικής καταδίκης της χώρας, που όμως δεν θα αποφευχθεί μέσα από αυτές τις διαδικασίες και μεθοδεύσεις. 

Μοναδική διέξοδος από τα εφιαλτικά αδιέξοδα στα οποία μας οδηγούν οι τροϊκανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους είναι η ανατροπή αυτού του καθεστώτος και το γκρέμισμα του άθλιου πολιτικού συστήματος που στηρίζει την πιο άγρια λεηλασία του τόπου, ώστε να δημιουργηθούν από τον ίδιο το λαό οι όροι για μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας. 

Κατοχή και λεηλασία εσείς; Αντίσταση και διέξοδο της χώρας εμείς! 

Δημοκρατία – Ανεξαρτησία – Παραγωγική ανασυγκρότηση: Απελευθέρωση από τα σύγχρονα δεσμά 

Ο λαός θα πάρει στα χέρια του το μέλλον της Ελλάδας

Κάτω η χούντα!

• Ο αγώνας ενάντια στη χούντα και το καθεστώς κατοχής συνεχίζεται
• Κάτω το πραξικόπημα της Δανειακής Σύμβασης και η παράνομη κυβέρνηση Παπαδήμου
• Να φύγουν όλοι - Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, παραγωγική ανασυγκρότηση, χειραφέτηση

Η ΚΟΕ χαιρετίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που χτες βούλιαξαν την Αθήνα και διαδήλωσαν σε όλη την Ελλάδα, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στα νέα δεσμά που επιβάλλει η τρόικα, επιδεικνύοντας μαχητικότητα, αντοχή και κουράγιο απέναντι στις ανελέητες επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Παρά την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς, φουντώνει το αγωνιστικό φρόνημα του λαού ενάντια στην κατοχή, την τυραννία και τη χούντα.

Η Δανειακή Σύμβαση επιβάλλεται πλέον εντελώς πραξικοπηματικά από μια παράνομη κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, η Βουλή, τα μνημονιακά κόμματα και οι πολιτικοί που ψήφισαν και στήριξαν το νέο έκτρωμα της Δανειακής Σύμβασης, ολόκληρο το πολιτικό τους σύστημα, είναι πλέον εντελώς απονομιμοποιημένοι. Έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο από το λαό, και πρέπει άμεσα να φύγουν.

Ο δοτός πρωθυπουργός-τραπεζίτης και οι συν αυτώ, αφού δεν κατάφεραν να τρομοκρατήσουν το λαό με την απειλή της χρεοκοπίας, στην οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η Δανειακή Σύμβαση, βρήκαν ως μοναδικό καταφύγιό τους την ανελέητη αστυνομική βία και τον τρόμο. Έπνιξαν απροκάλυπτα την Αθήνα στα χημικά, μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσουν τα «όπλα» τους με τον πιο άγριο τρόπο ακόμα και εναντίον δύο εμβληματικών αγωνιστών, όπως ο Μανώλης Γλέζος και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η παράνομη και πλήρως απονομιμοποιημένη κυβέρνηση, με την αμέριστη συμπαράσταση των περισσότερων μεγάλων ΜΜΕ, κατέφυγε στη βία και επένδυσε στον τρόμο. Τα παπαγαλάκια του συστήματος και οι απολογητές του Μνημονίου μιλούσαν συστηματικά μόνο για τις καταστροφές, εξαφανίζοντας προκλητικά τις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που παρά τα χημικά παρέμενε στο Σύνταγμα και όλο το κέντρο της Αθήνας. Για όσα συνέβησαν χτες και για όσα θα ακολουθήσουν αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η παράνομη κυβέρνηση, που σε πλέρια αντίθεση με τη λαϊκή θέληση και με αλλεπάλληλα πραξικοπήματα παραδίδει τη χώρα, τη ζωή και το μέλλον του λαού στους πάτρωνές της.

Το πολιτικό σύστημα που κατάκλεψε και κατέστρεψε την Ελλάδα, που τη χρεοκόπησε και την παραδίδει τώρα σαν αποικία σε ξένους επίτροπους και ξένα δικαστήρια, καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούν πια να πείσουν ούτε τους εαυτούς τους: 45 διαγραφές βουλευτών, λιγότερες από 200 ψήφοι σε μια απόφαση που έχει τη στήριξη των δυο μεγάλων κομμάτων, είναι πρωτοφανές γεγονός για την περίοδο της μεταπολίτευσης.

Η εντεινόμενη κρίση του πολιτικού συστήματος είναι μια ευκαιρία για την ανάδειξη ενός άλλου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που μπορεί να πρωταγωνιστήσει, να θέσει τέρμα στο μνημονιακό κατοχικό καθεστώς και να βάλει τη χώρα σε μια άλλη πορεία, υλοποιώντας αυτά που θέλει και διεκδικεί ο λαός, αυτά που θα ανοίξουν το δρόμο για τη σωτηρία του λαού και της χώρας: Πραγματική Δημοκρατία. Ανεξαρτησία. Παραγωγική ανασυγκρότηση. Άμεσα, στάση πληρωμών προς τους δανειστές – Ούτε ένα ευρώ στους τοκογλύφους. Μπορούμε να σπάσουμε τις αλυσίδες, ο αγώνας συνεχίζεται.

Εμπρός, για τη Μεταπολίτευση του Λαού!

Όλοι στους δρόμους! Να φύγουν τώρα τρόικα και κυβέρνηση των νεοραγιάδων! Να μην υπογραφεί η νέα «δανειακή σύμβαση»!

1. Ζούμε εδώ και δυο χρόνια μια διαρκή επιχείρηση ωμών, κυνικών, πρωτόγνωρων εκβιασμών ενός ολόκληρου λαού. Σήμερα πια ξεπερνούν κάθε όριο. Οι Γιούνκερ και Μέρκελ, οι Νταλάρα και Μπαρόζο, πρωταγωνιστές του θιάσου της τρόικας και των τραπεζιτών-ληστών, εμφανίζονται ως κοινοί νταβατζήδες που πουλάνε προστασία σε σκυλάδικο της παραλιακής. Άφησαν τα προσχήματα. Πέταξαν στην άκρη το όποιο καρότο και μας απειλούν όλους με το μαστίγιο, διατάσσοντας την πλήρη παράδοση της χώρας. Κυριολεκτικά τσαλαπατούν την αξιοπρέπεια του λαού, κουρελιάζουν ακόμα και τους απαξιωμένους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, και επιχειρούν να μετατρέψουν τη χώρα στην πρώτη αποικία-μέλος της Ε.Ε. Με φιρμάνια που παραπέμπουν ευθέως σε σουλτάνους, με διαταγές που θυμίζουν ανακοινωθέντα της Κομαντατούρ, σαν αυτές που διάβαζαν οι κάθε λογής δωσίλογοι στις πλατείες των χωριών, αποφασίζουν και διατάζουν: «Τέρμα η Ελλάδα. Δεν δικαιούστε να ζείτε. Δεν θα ’χετε δουλειά, δεν θα ’χετε μισθούς, δεν θα ’χετε γιατρούς, δεν θα ’χετε σχολειά, δεν θα ’χετε σύνταξη, δεν θα ’χετε μέλλον. Σας καταργούμε ως χώρα, ως κοινωνία, ως υπόσταση…».
2. Το πολιτικό σύστημα της χώρας απογυμνώνεται και αποκαλύπτεται. Στις κλειστές αίθουσες του Μαξίμου και στις τηλεδιασκέψεις με τα αφεντικά ο Παπαδήμος, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέρης μυξοκλαίνε και εκλιπαρούν. Σκύβουν το κεφάλι στον πασά ως σύγχρονοι ραγιάδες και ελπίζουν στο έλεος και το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των ίδιων των αφεντάδων. Τέτοια είναι η πρόκληση, τόσο κραυγαλέα υποτιμούν τη χώρα και τα λαό όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες, που ακόμα και η Τρέμη με τον Πρετεντέρη «εξεγέρθηκαν» – και αυτό λέει πολλά. Όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες αποτελούν χοντρή προσβολή για τη χώρα. Αποτελούν και προσωπική προσβολή για κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Σε ζωντανή σύνδεση παζαρεύουν τη μετατροπή, και επίσημα πια, της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Ο λαός είναι θυμωμένος, αισθάνεται βαθιά πληγωμένος και προδομένος. Δεν είναι μόνο η φτώχεια που τον εξοργίζει, ούτε μόνο το κατάμαυρο μέλλον που ετοιμάζουν. Ο λαός είναι βαθιά πληγωμένος και προδομένος ακριβώς επειδή τόσο προκλητικά τον υποτιμούν, τον απαξιώνουν, και παραδίδουν τη χώρα ενέχυρο στα κοράκια του ιμπεριαλισμού και των διεθνών ληστών.
3. Και η Αριστερά; Πού είναι; Ζούμε ιστορικές στιγμές και η Αριστερά –έστω και τώρα– έχει ιστορικό ρόλο. Μέχρι στιγμής πεισματικά τον αρνείται. Μελετά τις δημοσκοπήσεις, βγάζει πολλές ανακοινώσεις και ικανοποιείται με τα δημοσκοπικά ποσοστά. Περιγράφει την κρίση, την επίθεση, τη φτωχοποίηση σαν αναλυτής σε δελτίο των 8. Πολιτεύεται με τον τρόπο που το έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σαν να μην άλλαξε τίποτα, σαν να διανύουμε μια «ομαλή» περίοδο. Αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Το χτένι πύκνωσε πολύ και οι κόμποι μεγάλωσαν… Ή το χτένι θα σπάσει ή οι κόμποι θα λυθούν. Δεν χωράνε πια υπεκφυγές και χειρισμοί. Όταν η χώρα απειλείται ευθέως ακόμα και ως κρατική οντότητα, όταν ο λαός μετατρέπεται σε νεόφτωχο ενοικιαστή του τόπου του, δεν χρειάζονται πολλές και «βαθυστόχαστες» αναλύσεις και σχέδια. Το «όλοι στους δρόμους, να φύγουν τώρα η τρόικα και η κυβέρνηση των νεοραγιάδων» δεν χρειάζεται κανέναν παραπανίσιο προσδιορισμό. Το καθήκον σήμερα είναι ένα: Να τους διώξουμε!

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η απάντηση στη νέα κατοχή: Παλλαϊκό Μέτωπο και ξεσηκωμός

Η γερμανική απαίτηση για τοποθέτηση στην Ελλάδα «επιτρόπου προϋπολογισμού», δηλαδή υπερ-πρωθυπουργού, αποτελεί μια νέα άθλια πρόκληση απέναντι στον ελληνική λαό.

Η Γερμανία και οι πολυεθνικές της, τα αρπακτικά κοντσέρν, αφού αποκόμισε τεράστια κέρδη από την ευρω-καταλήστευση του ελληνικού λαού, με τον έλεγχο ολόκληρων τομέων της οικονομίας της χώρας και με τη χρεομηχανή, αφού πέτυχε χάρη στην δουλοπρέπεια του δικομματισμού να μην πληρώσει ούτε δεκάρα τσακιστή από τις αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο που οφείλει στην Ελλάδα, αφού επέβαλε σε συνεργασία με τους άλλους τοκογλύφους δανειστές το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων και της Τρόικας, τώρα κλιμακώνει τη μεθόδευση της για ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας μας. Βαδίζουμε ολοταχώς προς την ολοκλήρωση και θεσμοθέτηση της «νέας κατοχής». Με το PSI, τη νέα δανειακή σύμβαση και το καθεστώς «επιτροπείας».

Οι κορώνες των κομμάτων του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) και του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, ότι τάχα το ζήτημα του «επιτρόπου προϋπολογισμού» δεν συζητείται, είναι ψεύτικες και ξεδιάντροπες. Γιατί είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν την επαίσχυντη και προδοτική για τη χώρα συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011 στην ΕΕ, όπου επί λέξει αναφέρεται: «Στο πλαίσιο του νέου προγράμματος, η Επιτροπή, σε συνεργασία με τους άλλους εταίρους της τρόικας, θα εγκαθιδρύσει κατά τη διάρκεια του προγράμματος επιτόπια ελεγκτική οντότητα».

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, προφανώς και τα τρία κόμματα, συμφωνούν με τη θέσπιση της νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης, που θέλουν να επικυρωθεί στο Συμβούλιο Κορυφής του ερχόμενου Μάρτη, με βάση την οποία συνταγματοποιείται η απαίτηση για μηδενικό δημόσιο έλλειμμα. Πράγμα που για την Ελλάδα μεταφράζεται ότι δεν θα δει ποτέ διέξοδο, ενώ ταυτόχρονα θα απειλείται με βαριά πρόστιμα. Άλλη μια επίδειξη υποτέλειας του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στο ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.

Ο ελληνικός λαός αισθάνεται βαθειά ντροπιασμένος και προσβεβλημένος. Όμως μέσα στη φτώχεια και την απελπισία του, το έχει αποδείξει, θα βρει το κουράγιο να σηκωθεί. Και θα γκρεμίσει το καθεστώς της χούντας, της νέας κατοχής, της τοκογλυφικής ληστείας και της κοινωνικής εξόντωσης, καθώς και το σάπιο πολιτικό σύστημα που το υπηρετεί.

Η Αριστερά οφείλει να αισθανθεί και να στρατευθεί σε αυτήν την πάνδημη λαϊκή απαίτηση. Να συμβάλει σε ένα μεγάλο παλλαϊκό Μέτωπο Αντίστασης, για τον ξεσηκωμό, που θα φέρει στη χώρα Ελευθερία, Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, Αξιοπρέπεια, Κοινωνική Δικαιοσύνη, απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους, επιβίωση του λαού, Παραγωγική Ανασυγκρότηση.

Δοκιμάζεται η ενότητα θέλησης και δράσης;

Σχετικά με την ΚΟΕ και όσα ακούγονται ή γράφονται

- Άρθρο του Γιώργου Παπαϊωάννου* στην εφημερίδα Δρόμος - 28/1/2012

Οι πολιτικοί οργανισμοί υπάρχουν για να οργανώνουν την ενότητα θέλησης και δράσης κοινωνικών ομάδων ή πτερύγων κοινωνικών ομάδων, προωθώντας τα συμφέροντά τους και καθορίζοντας προσανατολισμούς και ειδικές πολιτικές, για να κατακτηθούν οι στόχοι που έχουν συναποφασιστεί. Υπάρχουν περίοδοι που η όποια κατακτημένη ενότητα θέλησης και δράσης δοκιμάζεται, μπαίνει σε αμφισβήτηση, γίνονται νέες επιλογές.

Πρόσφατα συνέβη το γεγονός της αποχώρησης μιας μικρής ομάδας μελών και στελεχών της ΚΟΕ, για την οποία αρκετός λόγος γίνεται σε διάφορους μικρόκοσμους των χώρων της Αριστεράς.

Το γεγονός αυτό -όπως και μια σειρά άλλα τέτοια- πρέπει να συσχετιστεί με την πολιτική συγκυρία, όπου η γενικευμένη ρευστότητα κλονίζει, αποδομεί, υποσκάπτει πολιτικές θέσεις, οπτικές και ισορροπίες. Αυτή η πολιτική συγκυρία -όσο δεν κατανοείται η ουσία της και δεν σχεδιάζεται μια πολιτική κατεύθυνση ουσιαστικά αντιθετική και μαζική- λειτουργεί αποδιοργανωτικά σε όλους τους πολιτικούς χώρους, όχι μόνο τους συστημικούς αλλά και της Αριστεράς και της αμφισβήτησης.

Είμαστε σε μια συγκυρία τέτοια που και οι ίδιοι οι άνθρωποι διχάζονται και δεν βρίσκουν σημείο ισορροπίας με τον εαυτό τους και τις απόψεις τους. Όλοι οι πολιτικοί χώροι αγωνίζονται να υπάρξουν με ανασφάλειες, διχογνωμίες, εσωτερικές διαφοροποιήσεις και αναζητούνται πλαίσια διατήρησης και συνύπαρξης. Αυτή είναι η πραγματικότητα και κανείς δεν μπορεί να κρύβεται. Όλοι οι χώροι ταράζονται και δεν μπορεί κανείς να το παραγνωρίζει.
Η ΚΟΕ έχει τη δική της ιστορική καταγωγή και πορεία. Η θέση της στο πλαίσιο του αριστερού πολιτικού κινήματος έχει το δικό της στίγμα. Ήταν και είναι μια προσπάθεια ανοικτή, μία υπό διαμόρφωση οντότητα, δηλαδή μια προσπάθεια που δεν θεωρούσε ότι κατέχει έτοιμες λύσεις και την απόλυτη αλήθεια και ότι το μόνο που απομένει είναι κάθε φορά να τις αναπαράξει μαζικά. Αντίθετα, στρατεύτηκε τόσο στην κατανόηση της πραγματικότητας όσο και στη διαμόρφωση προϋποθέσεων για λύσεις που είναι ζητούμενες, συνθετότερες, και σίγουρα υπερβαίνουν τη σημερινή πραγματικότητα του αριστερού κινήματος και των οργανωμένων δυνάμεων, μέσα σε αυτό. Ως εκ τούτου, στους περισσότερους από εμάς, στη συντριπτική πλειοψηφία, μας φάνηκε σωστότερο στη νέα συγκυρία, στη μνημονιακή εποχή που συνιστά άλλη περίοδο τόσο για το καθεστώς όσο και για το κίνημα και την κοινωνία, να επιδιώξουμε επίκαιρες, ουσιαστικές προσεγγίσεις, με επίγνωση ότι αυτά δημιουργούν αναταράξεις, κενά συνεννόησης, τα οποία θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Επιλέξαμε αυτό, αντί να αναδιπλωθούμε, να περιχαρακωθούμε στα τετριμμένα, να δραπετεύσουμε από τις ανάγκες, ακολουθώντας το δρόμο της συνθηματολογίας, της καταγγελίας, της εύκολης κριτικής που όλοι γνωρίζουν ότι δεν επαρκούν. Αυτό το κόστος, σήμερα, πλήρωσε η ΚΟΕ. Κόστος σύμφυτο με την προσπάθειά της και την φυσιογνωμία της.

Η ταυτότητα της ΚΟΕ, οι θέσεις, η δράση, η πρακτική και η κουλτούρα της, είναι γνωστές. Καθώς και η στάση της στο τελευταίο μνημονιακό-τροϊκανό διάστημα. Όσοι ενδιαφέρονται για αυτά γνωρίζουν και, βέβαια, κρίνουν. Γνωρίζουν τη γραμμή της «πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διεξόδου της χώρας», τον πολιτικό στόχο της «μεταπολίτευσης του λαού», γνωρίζουν τις εκτιμήσεις μας για το ριζοσπαστισμό που εμφανίστηκε και έδωσε ζωή σε ένα μεγάλο μαζικό κίνημα το 2011 στις πλατείες, στις παρελάσεις, στα χαράτσια, στους εργασιακούς χώρους, γνωρίζουν τις θέσεις και απόψεις της ΚΟΕ για ένα παλλαϊκό εθνικό μέτωπο διεξόδου, γνωρίζουν το ενδιαφέρον της ΚΟΕ για τα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχή μας, γνωρίζουν την κριτική της ΚΟΕ για τη στάση της Αριστεράς, γνωρίζουν την αντισεχταριστική στάση και υπόσταση της ΚΟΕ και τη σημασία που δίνει στα εγχειρήματα και τις συνεργασίες του ανοικτού πεδίου.

Στη δοκιμαζόμενη, έτσι κι αλλιώς, ενότητα θέλησης και δράσης, η ΚΟΕ εδώ και περίπου ένα χρόνο έδωσε αυτές τις απαντήσεις και προσπάθησε να τις δοκιμάσει όσο επέτρεπαν οι δυνάμεις της και οι καταστάσεις που αντιμετώπισε. Αντίστοιχα, θα κριθεί τι καινούργιο και ουσιαστικό έχουν να προσφέρουν οι αποχωρήσαντες από την ΚΟΕ στο αριστερό κίνημα.

Η ΚΟΕ δεν είναι άθροισμα ή χώρος συνύπαρξης και ισορροπιών προσωπικοτήτων και ανεξέλεγκτων παραγόντων της Αριστεράς. Με τα χούγια τους, τις φιοριτούρες τους, τις ιδιαιτερότητές τους. Αυτό το απευθύνουμε σε κάθε κατεύθυνση και είναι καλό να γίνει κατανοητό. Ο αγώνας για συλλογική ελευθερία για εμάς δεν περνάει μέσα από την «ελευθερία» της μικροπολιτικής και του παραγοντισμού πίσω από τις πλάτες της συλλογικότητας. Βλέπουμε τα οργανωμένα υποκείμενα της κομμουνιστικής Αριστεράς ως κοινότητες αγωνιζόμενων ανθρώπων, ως χώρους χειραφέτησης και όχι αναπαραγωγής του αστικού τρόπου άσκησης πολιτικής.

Η ΚΟΕ δεν επεδίωξε αυτήν την κατάσταση, ούτε και είναι ευχαριστημένη από τις εξελίξεις αυτές. Ξέρουμε πολύ καλά ότι τέτοια γεγονότα ενισχύουν την άσχημη εικόνα που δίνει, συνολικά, η Αριστερά στον κόσμο.

Από την άλλη υπάρχει μια μερίδα της Αριστεράς, η οποία, αφού έχει παραιτηθεί από το να ασχολείται με τα μεγάλα και ουσιαστικά ζητήματα, αρέσκεται στο να ασχολείται με τα μικρά και να αναπαράγεται ως νοοτροπία μέσα από αυτά. Βρίσκει τροφή για αναλύσεις, αισθάνεται ότι μπορεί να παρεμβαίνει και να αναδεικνύει εντάσεις, να αναπαράγει τα στερεότυπα των προσεγγίσεών της με την ίδια φλυαρία που κρίθηκαν οι περισσότερες διαφοροποιήσεις και ενδοαριστερές διενέξεις των τελευταίων δεκαετιών. Με αυτά τα στερεότυπα θέλουν να κρίνουν τα περιστατικά της ΚΟΕ, βάζοντάς τα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με το ζόρι. Οι περισσότερες από αυτές τις προσεγγίσεις είναι στρατευμένες στην απόδειξη εκ των προτέρων αναμασημένων συμπερασμάτων. Συνεισφέρουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην αποδιαπαιδαγώγηση του ευρύτερου πολιτικού αριστερού χώρου.

Η ΚΟΕ θα συνεχίσει το δρόμο της. Θα αναμετρηθεί και με τις εσωτερικές της εξελίξεις. Θα κριθεί, πέρα από τη γενική της συμβολή, και στο κατά πόσο θα μετατρέψει το αρνητικό φορτίο το οποίο διοχέτευσε στο δημόσιο χώρο της Αριστεράς. Η ΚΟΕ έχει απόλυτη επίγνωση και διαθεσιμότητα να προωθήσει το καθήκον αυτό.

* Ο Γιώργος Παπαϊωάννου είναι συντονιστής της Γραμματείας του Κ.Ο. της ΚΟΕ