Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Α/συνέχεια :Παγκόσμια Οικονομία και μεγάλες δυνάμεις

Ρέιμοντ Λόττα: "Κρίση και ανατροπές συσχετισμών - Παγκόσμια οικονομία και μεγάλες δυνάμεις"


Μπροστά στο νέο οξύ επεισόδιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που χτυπά πλέον την καρδιά του συστήματος, αυξάνεται η ανάγκη και το ενδιαφέρον για τη μελέτη των ποικιλότροπων μεταβολών που βιώνει ο σύγχρονος κόσμος.
Το νέο βιβλίο των εκδόσεών Α/συνέχεια στοχεύει στο να συμβάλλει στην προσπάθεια να κατανοηθούν και να ερμηνευθούν οι σημαντικές εξελίξεις των οποίων γινόμαστε μάρτυρες, σε μια στιγμή που οι ίδιοι οι γκουρού του νεοφιλελευθερισμού παραδέχονται ότι βιώνουμε τη «μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού».

Είναι η όξυνση της κρίσης αποτέλεσμα των «ακροτήτων ορισμένων παικτών που λειτούργησαν ανεύθυνα»; Οφείλονται τα πολλαπλασιαζόμενα ανά την υφήλιο θερμά πολεμικά επεισόδια στο θυμικό και τα καπρίτσια κάποιων «νεοψυχροπολεμικών ηγετών»; Όταν τέτοιες απόψεις ανερυθρίαστα παρουσιάζονται διεθνώς ως τάχα έγκυρες ερμηνείες των όσων ζούμε, έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη το οξυγόνο που προσφέρει ένας μαρξιστής διανοούμενος εκτός των επίσημων ακαδημαϊκών και μιντιακών κυκλωμάτων – ιδίως όταν, όπως στην περίπτωση του Ρέιμοντ Λότα, μελετά την πραγματικότητα με διεισδυτικό βλέμμα και ανιχνεύει τις μελλοντικές τάσεις χωρίς να «κλείνει» τη συζήτηση.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ντεμπουτάρει στο θέατρο

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Στο «χείλος» ενός διεθνούς οικονομικού κραχ, που έκανε τον Μαρξ μπεστ-σελερίστα ακόμα και στη «μητέρα» του καπιταλισμού, την Αμερική, η Ελενα Πατρικίου θεατροποίησε το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» του. Δύσκολο, οριακό, παρακινδυνευμένο το εγχείρημα; Ο,τι και να πείτε, δίκιο θα έχετε. Ομως, η παράσταση με τίτλο «Μανιφέστο», που ανέβηκε στο «Θέατρο της Ανοιξης» από την ομάδα «Υποβολέας» σε δική της μετάφραση, δραματουργία και σκηνοθεσία, είναι μια υπόθεση βιωματική που ξεκινά απ' τα ευαίσθητα χρόνια της εφηβείας της.


Τον θεατρικό μοντερνισμό του Μπρεχτ και του Πισκάτορ υιοθέτησε η Πατρικίου στη θεατρική μεταφορά του «Μανιφέστου»
Το «Μανιφέστο» η Πατρικίου το πρωτοδιάβασε 14 ετών, ενώ ετοιμαζόταν, όπως λέει, να δώσει «εισαγωγικές εξετάσεις» στην οργάνωση «Ρήγας Φεραίος».

«Υποθέτω πως κάθε κομμουνιστής κρατά σε ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της προσωπικής του ιστορίας τη στιγμή που πρωτοδιάβασε το "Μανιφέστο". Εκτοτε όμως δεν το ξανάγγιξα», αποκαλύπτει. «Και μπορεί εδώ και 160 χρόνια να σημαδευόμαστε ανεξίτηλα από το "Μανιφέστο", αλλά δεν το ομολογούμε. Είναι το "εύκολο" κείμενο της μαρξιστικής φιλολογίας, και οι κομμουνιστές, ως γνωστόν, δεν παρασύρονται απ' τις ευκολίες ούτε ενδίδουν στις απολαύσεις! Το "Μανιφέστο", όμως, όπως το αντιλαμβάνομαι τώρα, είναι, κατ' αρχάς, μία πολύ μεγάλη απόλαυση».

Πώς πήρατε όμως την απόφαση να το ανεβάσετε στη σκηνή; Δεν είναι ένα μεγάλο ρίσκο;

«Την πήρα όταν πριν από τρία χρόνια έπεσα τυχαία πάνω στη γαλλική μετάφραση της Λόρας Μαρξ Λαφάργκ και ανακάλυψα ένα κείμενο τελείως διαφορετικό από το στεγνό και άνυδρο που γνώριζα. Κι όταν άρχισα να το μεταφράζω -γιατί καμιά ελληνική μετάφραση δεν αποδίδει ούτε τους ρυθμούς ούτε την ποίησή του- σιγουρεύτηκα πως έχει μία εντελώς ιδιαίτερη θεατρικότητα, που άξιζε τον κόπο να αναδειχθεί. Βεβαίως, είναι ένα ρίσκο τεράστιο -θεατρικό και προσωπικό. Αλλά δεν μπόρεσα να του αντισταθώ».

Πού ακριβώς εντοπίζεται η θεατρικότητα του κειμένου;

«Στο γεγονός πως το ίδιο το κείμενο υποδύεται έναν ρόλο».

Δηλαδή;

«Μέχρι τη στιγμή που ο Ενγκελς προτείνει στον Μαρξ το κείμενο να τιτλοφορηθεί "Κομμουνιστικό Μανιφέστο", η λέξη "Μανιφέστο" σήμαινε: εξαγγελίες των ηγεμόνων προς τους υπηκόους. Αρα, το "Μανιφέστο" υποδύεται μία εξουσία την οποία δεν έχει, προκειμένου να διακηρύξει μία θέληση που ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί. Το "Μανιφέστο" μιλάει απ' τη σκοπιά του προλεταριάτου -αλλά και πάλι προλεταριάτο με την έννοια της συγκροτημένης τάξης δεν υπάρχει το 1848. Θέλοντας να δημιουργήσει αυτήν την ενσυνείδητη τάξη, το "Μανιφέστο" υποδύεται τον ρόλο της, σαν να υπάρχει ήδη».


«Δεν είμαι μαρξίστρια. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος σημαδεμένος από τη μαρξιστική σκέψη», λέει η Ελενα Πατρικίου
Με άλλα λόγια, δεν χρειάστηκε να διασκευάσετε τίποτα;

«Το κείμενο δεν το "πειράξαμε". Και είναι αυτονόητο ότι δεν διανοήθηκα να το διασκευάσω. Ο Μπρεχτ που το επιχείρησε έσπασε τα μούτρα του. Σκεφτείτε τι θα πάθαινα εγώ!»

Αφού το «Μανιφέστο» υποδύεται τον ρόλο των προλεταρίων, να συμπεράνω ότι αυτοί είναι και οι σκηνικοί σας χαρακτήρες;

«Για να παιχτεί το "Μανιφέστο" δεν χρειάζεται να υποδυθούμε ούτε τους κομμουνιστές ούτε τους προλετάριους ούτε τους μαρξιστές. Οι "σκηνικοί ήρωες" είναι οι ηθοποιοί που παίζουν το "Μανιφέστο με τους τρόπους και τις δυνατότητες της θεατρικής τέχνης -δεν κρύβουν πως είναι ηθοποιοί».

Η σκηνοθετική προσέγγισή σας είναι, σύμφωνα με το δελτίο Τύπου, «μπουρλέσκ, κλοουνέσκ, τσιρκολάνικη και καμπαρετζίδικη». Δεν φοβηθήκατε ότι εγκυμονεί τον κίνδυνο της γελοιοποίησης ενός ιστορικού κειμένου;

«Το "Μανιφέστο" προαναγγέλλει μια επανάσταση και, στο επίπεδο της λογοτεχνίας, πραγματοποιεί μια επανάσταση. Σκηνοθετικά χρησιμοποιήσαμε τους τρόπους μέσα απ' τους οποίους το θέατρο κάνει τη δική του επανάσταση στην εικοσαετία 1910-1930. Ο Μπρεχτ, ο Μέγιερχολντ, ο Πισκάτορ, ο Βαχτάνγκοφ στρέφονται στο λαϊκό θέαμα του δρόμου, στο καμπαρέ, στο τσίρκο, στους κλόουν, στο μπουρλέσκ για να επανακαλύψουν την ουσία της θεατρικής τέχνης. Βρίσκω ότι αυτός ο θεατρικός μοντερνισμός ταιριάζει, αισθητικά και ιδεολογικά, στο "Μανιφέστο". Επιπλέον, μας επιτρέπει να το δούμε μέσα από μία απόσταση, με την μπρεχτική έννοια του όρου. Αν τώρα κάποιοι θεωρήσουν πως έτσι υπονομεύω το κείμενο, ή πως επειδή αγαπάω και εκμεταλλεύομαι θεατρικά το καυστικό χιούμορ του Μαρξ τον "αποδομώ", τι να κάνουμε».

Η παράστασή σας απευθύνεται στους κομμουνιστές, στους προλετάριους ή στοχεύετε και στους δεξιούς;

«Το εργατικό κοινό παραμένει ένα ζητούμενο. Θα ήθελα πολύ να έρθουν εργάτες στο θέατρο. Αλλά στην Ελλάδα ζω κι εγώ το δράμα της ανανεωτικής Αριστεράς. Υποθέτω πως και οι δεξιοί πρέπει να δουν την παράσταση, γιατί είναι ωραία. Θα χάσουν αν δεν τη δουν».

Αποφασίσατε να ανεβάσετε το «Μανιφέστο» σε μια συγκυρία, που ο Μαρξ είναι της μόδας και τον ξαναδιαβάζουν ακόμη και δεξιοί αναλυτές-θεωρητικοί.

«Η συγκυρία αυτή είναι άδικη για μένα. Οταν ξεκίνησα να δουλεύω πέρσι το "Μανιφέστο", οι περισσότεροι με κοίταγαν σαν να είχα πέσει από τον Αρη. Τώρα όλοι εκστασιάζονται. Λένε: "Τι επίκαιρο!". Η συγκυρία είναι όμως άδικη και για το "Μανιφέστο", που είναι δραματικά επίκαιρο εδώ και 20 χρόνια· απ' τη στιγμή που ξανάρχισαν στην Ευρώπη οι μαζικές απολύσεις, οι μεταφορές εργοστασίων στον Τρίτο Κόσμο και η σιωπή της Αριστεράς άφησε ελεύθερο το ιδεολογικό πεδίο στον φιλελευθερισμό και τη φετιχοποίηση της αγοράς. Αργά τον ξαναθυμήθηκαν τον Μαρξ όσοι στρέφονται σήμερα σ' αυτόν. Αλλά μη με βάζετε να κάνω αστείες δηλώσεις. Δεν είμαι μαρξίστρια. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος σημαδεμένος απ' τη μαρξιστική σκέψη».

* Στο «Μανιφέστο» παίζουν οι Χαρά Γαλενιανού, Ασαντούρ Γουντικιάν, Μυρτώ Καμηλάκη, Γ. Κουφαλέξης, Πατρίσια Λάζου, Λ. Παπαβασιλάκης, Βιβή Πηνιώτη και Τ. Σωτηράκης. *

ΠΗΓΗ : ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13/11/08

Παροιμίες για σκεπτόμενους ανθρώπους

Όπως κάθε χρόνο οι εκδόσεις Α/συνέχεια κυκλοφόρησαν το θεματικό τους ημερολόγιο για το 2009, που φέτος είναι αφιερωμένο στις παροιμίες.

Έχουν στ’ αλήθεια να μας πουν πράγματα οι παροιμίες σήμερα ή αποτελούν στοιχείο ενός τρόπου ζωής και επικοινωνίας πολύ μακρινού από τον δικό μας; Υπάρχουν παροιμίες χρήσιμες για τους προοδευτικούς ανθρώπους, για τη σημερινή Αριστερά; Το ημερολόγιο υποστηρίζει πως ναι και με αυτήν την πεποίθηση σας παραθέτει γνωστές και λιγότερο γνωστές παροιμίες που αξίζουν να μας κάνουν να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε αν μας λένε κάτι στις σημερινές συνθήκες ζωής και δράσης, ατομικές και συλλογικές.

Το ημερολόγιο -εικονογραφημένο από το Ζαχαρία Ψαράκη, περιέχει παροιμίες που είτε απ’ την καλή είτε απ’ την ανάποδη, μπορούν να χρησιμεύσουν ως οδηγοί για προβληματισμό και πράξη. Μαζί τους και μικρά σχόλια που αναδυκνείουν κάποιες πλευρές και συνδέουν τις παροιμίες με τη σημερινή πραγματικότητα.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Βασίλη Δαλκαβούκη, λέκτορα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας, σχετικά με τις παροιμίες, ως τμήμα του λαϊκού πολιτισμού.

Τέλος, παρατίθεται μια θεματική λίστα με παροιμίες προς τέρψη και… συμπλήρωση ενώ όπως πάντα περιλαμβάνονται χρήσιμες καθημερινές πληροφορίες και βοηθήματα όπως πλήρες εορτολόγιο και ατζέντα.

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κεντροαριστερά σενάρια

Ας αφήσουμε το φόβο του κόκκινου στα ζώα με κέρατα

Γίνεται μάλλον κουραστικό: Κάθε φορά που αρχίζει μια θετική διεργασία στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζονται πρώην ηγετικά στελέχη του ΣΥΝ και εκπρόσωποι της «ανανεωτικής πτέρυγας» να αμφισβητούν το εγχείρημα και να προσκαλούν σε μια κεντροαριστερή σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ. Έτσι και πρόσφατα, είχαμε δύο κορυφαίες (έως και συντονισμένες) παρεμβάσεις των Λ. Κύρκου και Ν. Κωνσταντόπουλου. Ο μεν Λ. Κύρκος δήλωνε ότι «η μεγάλη αριστερά δεν γίνεται χωρίς το ΠΑΣΟΚ», ο δε τέως πρόεδρος πως η προοπτική προεκλογικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ «θα έπρεπε να αρχίσει να προετοιμάζεται από τις εκλογές του 2004 ή έστω του 2007, με δεδομένο τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, γιατί σήμερα θα φανεί ευκαιριακή».


Όταν μάλιστα ο Αλέξης Τσίπρας δημόσια και με όση ευγένεια έπρεπε ζήτησε να αφεθεί η νέα ηγεσία του ΣΥΝ να δοκιμάσει τις επιλογές της πλειοψηφίας τότε: «κύκλοι» προσκείμενοι στον Ν. Κωνσταντόπουλο χαρακτήριζαν τις δηλώσεις σαν «αμετροέπεια και απρέπεια», ενώ ο Μ. Παπαγιαννάκης συνιστούσε: «όταν μιλάει ο Λ. Κύρκος, κάποιοι πρέπει να ανοίγουν δύο και τρεις φορές τα αυτιά τους» (ποιοι άραγε;) Την ίδια στιγμή η ανανεωτική πτέρυγα κυκλοφορούσε με δελτίο τύπου! κείμενο-παρέμβαση όπου διαπίστωνε «έλλειμμα ουσιαστικής και εύρυθμης λειτουργίας» και «δημοκρατικής εσωκομματικής λειτουργίας» στο κόμμα.


Τις ίδιες μέρες και στα ίδια έντυπα που φιλοξένησαν την «Aνανεωτική Παρέμβαση, ο Κ. Λαλιώτης θέτει από την πλευρά του «νέου ΠΑΣΟΚ» το ζήτημα: «Η κυβερνώσα ριζοσπαστική και πολυκομματική κεντροαριστερά μπορεί ν’ ανατρέψει το ετοιμόρροπο status quo του νεοσυντηρητισμού και της δεξιάς»… «Το ΠΑΣΟΚ να ξεφύγει από το σύνδρομο του κυβερνητισμού, της αλαζονείας και της διολίσθησης σε νεοφιλελεύθερες επιλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και το ΚΚΕ, από το σύνδρομο της καθαρότητας, της άρνησης και της απομόνωσης, από το σύνδρομο της μεγάλης αριστεράς χωρίς το ΠΑΣΟΚ και της ταύτισής του με τη δεξιά».


Το νέο μεγάλο όραμα: «κυβερνώσα πολυκομματική κεντροαριστερά»

Αν λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιχείρηση άλωσης της Αριστεράς, και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ –αφού η νίκη (αυτοδυναμία) του ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει το ψαλίδισμά του και δεδομένου ότι προεκλογική συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ σημαίνει αποδοχή βασικών νεοφιλελεύθερων δογμάτων από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακύρωση του ρόλου και των λόγων δημιουργίας του, έναντι κυβερνητικού πινακίου φακής, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Γιατί δεν κόβεται «με το μαχαίρι» αυτή η πλάκα; Γιατί πρέπει να σέρνεται έστω και σαν πιθανότητα ένα τέτοιο σενάριο;


Μια κατηγορηματική δήλωση πως όλες αυτές οι «προτάσεις» βρίσκονται εκτός πλαισίου αποφάσεων που έχουν πάρει όλα τα όργανα, συνέδρια και συσκέψεις του ΣΥΝ, και ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ, ότι προγραμματικά η ίδια η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται και στηρίζεται στην άρνηση μιας κεντροαριστερής διαχείρισης, θα έθετε ένα τέλος στον κλεφτοπόλεμο που διεξάγει η «ανανεωτική πτέρυγα». Αυτή μάλιστα η κατηγορηματική δήλωση-τοποθέτηση θα πρέπει να συνοδεύεται με ένα ανοιχτό κάλεσμα στον κόσμο να απομονώσει πολιτικά τέτοιες απόψεις διότι απλά, είναι εκτός πολιτικού πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ.


Ας γίνει επιτέλους σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν πολιτικό εγχείρημα της ριζοσπαστικής αριστεράς: α) δεν θα γίνει όχημα για κεντροαριστερές κυβερνήσεις νεοφιλελεύθερης κοπής, δεν θα συμβάλλει σε κάποιο λίφτινγκ του δικομματικού-διπολικού αστικού παιχνιδιού, β) δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί σαν εκλογικός βατήρας κεντροαριστερών απόψεων. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει: 1. την ανάδειξη κριτηρίων και συμφωνιών για την κατάρτιση των εκλογικών λιστών, ώστε η νέα κοινοβουλευτική ομάδα να συμφωνεί με τους προγραμματικούς στόχους του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και σαφείς όρους λειτουργίας αυτής της κοινοβουλευτικής ομάδας, και 2. επιτροπή Τύπου που καθορίζει τη λίστα των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά).


Η αυτοϋπονόμευση της Αριστεράς δεν αποτελεί συζητήσιμη «πρόταση»

Είναι προφανές πως μια «κεντροαριστερή απάντηση» ακυρώνει τις βασικές επιλογές και επιδιώξεις της Αριστεράς – όπως έκανε και στο παρελθόν, με τραγικές συνέπειες όπου εφαρμόστηκε (Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία κ.λπ.). Στην ουσία, καταργεί το αυθύπαρκτο της Αριστεράς, ακυρώνει κάθε βήμα πραγματικής ανεξαρτησίας της από τον αστικό κόσμο και το δικομματισμό, υπονομεύει την προοπτική ανάπτυξής της, και βεβαίως σήμερα περισσότερο από ποτέ αντιστρατεύεται την αναγκαία διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τα αριστερά (ΚΚΕ, ανένταχτοι αριστεροί, εξωκοινοβουλευτικός χώρος), δυσκολεύει αφάνταστα την κοινή δράση της Αριστεράς, την αφοπλίζει ιδεολογικά και πολιτικά.


Ακόμα περισσότερο, δεν δημιουργεί τους αναγκαίους όρους απεγκλωβισμού δυνάμεων από το δικομματισμό και ιδιαίτερα από το ΠΑΣΟΚ, αφού κάθε αναφορά σε αυτό πρέπει να γίνεται μέσα σε «συναγωνιστικούς» και μάλλον υποτελείς όρους. Έτσι όχι μόνο δεν θα ασκείται καμιά κριτική στο ΠΑΣΟΚ, αλά αντίθετα θα επαναληφθούν οι γνωστές αποκαρδιωτικές παραστάσεις για τη «νέα μεγάλη αριστερά»…


Αυτή η πρόταση αρνείται να βγάλει συμπεράσματα από την πρόσφατη ιστορία:

•Αρνείται να δει το ρόλο και τη λειτουργία του ΠΑΣΟΚ σαν ενός από τους δύο βασικούς πυλώνες προώθησης και στήριξης του νεοφιλελευθερισμού.

•Αρνείται να δει πόσο στοίχισε στην Αριστερά η μετατροπή της σε ουρά του ΠΑΣΟΚ για μια μεγάλη περίοδο.

•Αρνείται να δει τι χρειάζεται, τι έχει ανάγκη η Αριστερά σήμερα, που ο σύγχρονος κόσμος πλήττεται από μια τεράστια καπιταλιστική κρίση.

•Αδιαφορεί για τους αναγκαίους αγώνες και κινητοποιήσεις που επιβάλλονται για να αλλάξουν οι συσχετισμοί σε κάθε χώρο.

•Περιθωριοποιεί για μια ακόμη φορά την Αριστερά, σπρώχνει τον κόσμο στην απογοήτευση και στον καναπέ, ευνουχίζει τη νεολαία.

•Αρνείται τον ίδιο τον εαυτό της σαν μαρξιστική αριστερά εάν στις σημερινές συνθήκες δεν προβάλλει τη μοναδική πραγματική εναλλακτική λύση, το σοσιαλισμό.



Για να δυναμώσει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ


Η Αριστερά του 21ου αιώνα πρέπει να αφήσει στην άκρη τους εκφραστές αυτής της ηττοπαθούς, ιδιοτελούς, διαλυτικής και αντιαριστερής γραμμής.

Οι φορείς δεξιών πλατφορμών, όπως ήταν η περίφημη ΕΑΔΕ (Εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα) που πρόβαλλε το ΚΚΕ εσωτερικού αφού έπεσε η χούντα και επεδίωκε τη συσπείρωση όλων των δυνάμεων –και της δεξιάς– οι οποίες «αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία, για τη διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας», το οδήγησε στη «Συμμαχία» του 2,7%. Ο ανοικτός φιλοΠΑΣΟΚισμός των ετών 1977-1985 μετέτρεψε την Αριστερά σε νεροκουβαλητή του Α. Παπανδρέου, κι έδωσε άπειρα συγχωροχάρτια στα «δουλέματα» του λαού και στον άκρατο λαϊκισμό. Η συνεργασία με τη ΝΔ το δίχρονο 1989-1990 και η συμμετοχή σε κυβερνήσεις μαζί με τη ΝΔ πρώτα, και μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια, έδωσαν στον ΣΥΝ όχι το χαρακτήρα μιας παναριστερής στράτευσης, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Στη συνέχεια οι ίδιες ηγεσίες έδωσαν λαμπρά δείγματα με την υπερψήφιση του Μάαστριχτ –στο οποίο στηρίχτηκε η διαρκής πανευρωπαϊκή λιτότητα– καθώς και με χειρισμούς και φιλοδοξίες που έφταναν έως την προεδρία της δημοκρατίας. Όλη την περίοδο του εκσυγχρονισμού το φλερτ δεν κρυβόταν. Κάποιοι πιο «τίμιοι» το μετέτρεψαν μάλιστα σε γάμο (Μαρία, Μίμης). Επρόκειτο για μια ηγεσία που είδε τον ΣΥΡΙΖΑ απλά σαν ένα σωσίβιο μέσο το 2004, και αμέσως μετά την είσοδο στη Βουλή κυνικά το τίναξε στον αέρα – ενώ ο Λ. Κύρκος ήταν και είναι πάντα ενάντιος στο εγχείρημα αυτό.

Κόντρα και παρά τις προσπάθειες αυτών των ηγεσιών και πτερύγων, το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλα αυτά προχώρησε. Έγιναν επιλογές που δημιούργησαν ελπίδες και συσπείρωσαν χιλιάδες αριστερούς σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν ενωτικό αριστερό αντινεοφιλελεύθερο εγχείρημα, ο προσανατολισμός του στα κινήματα και τους αγώνες, ο καθαρός αντιπολιτευτικός του λόγος και οι πρωτοβουλίες τις οποίες πήρε ή στήριξε, κατέγραψαν ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές της 16/9/2007 και συνεχίζει να ενισχύεται από τη φθορά και την κρίση του δικομματισμού, αποτελώντας την έκπληξη στο πολιτικό τοπίο.

Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ εξηγείται από έναν συνδυασμό λόγων: α) την κίνηση του κόσμου τα τελευταία χρόνια, β) τις αντιστάσεις και τους αγώνες που γνωρίσαμε, γ) την τεράστια οικονομική συμπίεση των εργαζομένων, δ) τη φθορά του δικομματισμού. Σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να ανταποκριθεί δείχνοντας ότι είναι αριστερή αντιπολίτευση των (ομοίων) κομμάτων του δικομματισμού. Αυτό μεταφράστηκε τόσο, κυρίως, στην απόκτηση εμπιστοσύνης και στήριξης από τον κόσμο της αριστεράς και στο χώρο της νεολαίας, όσο και δευτερευόντως (για πρώτη φορά) σε επιρροή στο χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Το κεντρικό ζήτημα αυτή τη στιγμή δεν είναι «να βλογάμε τα γένια μας», αλλά να αναρωτηθούμε και να πράξουμε ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς, στην ανάπτυξη κινημάτων και αντιστάσεων, στην οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού, για να αλλάξουν παντού οι συσχετισμοί και να διαμορφωθούν οι συνθήκες μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής.

Το Μάη του ’68, στη Γαλλία, κυκλοφόρησε μια αφίσα όπου υπήρχαν πολλοί ταύροι και το σύνθημα έγραφε: «Ας αφήσουμε το φόβο του κόκκινου στα ζώα με κέρατα».


Παραφράζοντας, θα λέγαμε στις αποτυχημένες και ιστορικά χρεοκοπημένες ηγεσίες: «μην αγαπάτε τόσο πολύ το πράσινο χρώμα»…



Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εποχή» στις 23/11/2008

Χάθηκαν 8.500 θέσεις εργασίας

Απολύσεις και περικοπές προσωπικού συνθέτουν την κατάσταση στο 10μηνο του 2008. Στα 165 εκατ. ευρώ οι ακάλυπτες επιταγές


Το «μαύρο» πρόσωπο της κρίσης για εργαζόμενους και επιχειρήσεις βρίσκεται «προ των πυλών» στη δοκιμαζόμενη από μακροχρόνια ύφεση ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Αποκαλυπτικά στοιχεία από μεγάλη έρευνα, που παρουσιάστηκε χθες στη Νομαρχία Πειραιά, δείχνουν ότι μόνο στο πρώτο 10μηνο του έτους χάθηκαν εξαιτίας του κλεισίματος μιας σειράς μικρομεσαίων επιχειρήσεων περίπου 8.500 θέσεις εργασίας.

Εκρηξη ανεργίας, βουτιά ανάπτυξης

Σ αυτές θα πρέπει να προστεθούν και μια σειρά θέσεων εργασίας που χάνονται, αφού μία στις τρεις επιχειρήσεις της περιοχής προχωρεί λόγω της οικονομικής δυσπραγίας σε περικοπές προσωπικού.

Ετσι, η ανεργία στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά ξεπερνάει το 15%, υπερβαίνοντας κατά πολύ τον πανελλαδικό μέσο όρο.

Η εικόνα «ασφυξίας» της αγοράς του Πειραιά αποτυπώνεται και στο ότι οι ακάλυπτες επιταγές εκτιμάται ότι φθάνουν το 2008 σε 165 εκατομμύρια ευρώ.

«Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια παρατεταμένη ύφεση, με συνέπειες στο εισόδημα των καταναλωτών, στην απασχόληση και στις εταιρείες. Φοβόμαστε ότι ο οικονομικός μαρασμός θα συνεχιστεί τώρα λόγω και της παγκόσμιας κρίσης», τόνισε ο νομάρχης Γιάννης Μίχας, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας, που έγινε σε συνεργασία με το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιά, το Επαγγελματικό, το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, τον Εμπορικό Σύλλογο και το Εργατικό Κέντρο.

Για το «αύριο» όλοι οι φορείς εξέφρασαν φόβο ότι αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα υποστήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων:

Μία στις τρεις επιχειρήσεις δεν θα μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της και μια στις δύο θα καθυστερήσει στις πληρωμές της.

Ο πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου, Ευάγγελος Τσιτούρας, τόνισε ότι ήδη γίνεται προσπάθεια από μια σειρά επιχειρήσεων που κινούνται γύρω από τη ναυπηγοεπισκευή να μην κάνουν απολύσεις.

Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Πέτρος Κυριακού, έκανε λόγο για «μαύρα Χριστούγεννα που έρχονται για τους εργαζόμενους» και τόνισε ότι η ανεργία είναι πολύ μεγαλύτερη από το 15%, ενώ πρέπει να ληφθεί υπόψη η ανασφάλιστη εργασία και η μερική απασχόληση.

Ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου, Βασίλης Κορκίδης, προειδοποίησε ότι δεν πρέπει να υπάρξει περαιτέρω αύξηση της ανεργίας «γιατί αυτό θα είναι πηγή πολλών δεινών», ενώ ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, Γιώργος Μπενέτος, τόνισε ότι η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Κλείνοντας ο νομάρχης Πειραιά παρουσίασε τις προτάσεις όλων των φορέων προς την κυβέρνηση και ανακοίνωσε πρωτοβουλίες από τη Νομαρχία για την ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την υποβοήθησή τους για την υποβολή προτάσεων χρηματοδότησης από ευρωπαϊκά προγράμματα.

Ο ίδιος τόνισε την ανάγκη να δοθεί η δυνατότητα στην Αυτοδιοίκηση για τη διενέργεια ελέγχων για την καταπολέμηση της ανασφάλιστης εργασίας.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΛΑΓΚΟΝΙΑΡΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 28/11/08