Αντίθετα στην προοπτική διεξαγωγής νέου δημοψηφίσματος για τη Συνθήκη της Λισαβόνας εμφανίζονται τα 3/4 σχεδόν των ιρλανδών, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύεται την Κυριακή. Το 71% των Ιρλανδών απορρίπτει την υπόθεση της διεξαγωγής ενός νέου δημοψηφίσματος, μέτα τη νίκη του "όχι" με 53% σ' εκείνο της 12ης Ιουνίου, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση αυτή που πραγματοποιήθηκε για την ευρωσκεπτικιστική δεξαμενή σκέψης Open Europe, που έχει την έδρα της στο Λονδίνο.
Μόνον 24% των ερωτηθένων υποστήριξαν τη διεξαγωγή ενός δεύτερου δημοψηφίσματος.
Μεταξύ των προσώπων που εξέφρασαν γνώμη, 62% είπαν πως θα ψήφιζαν "όχι" σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος και 34% έκλιναν προς το "ναι".
Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν πως το προβάδισμα του "όχι" θα έφτανε τις 24 μονάδες σε περίπτωση που οι ιρλανδοί καλούνταν να ψηφίσουν και πάλι, διαβεβαίωσε η Open Europe.
Η δημοσκόπηση αυτή δείχνει επίσης πως 17% των προσώπων που ψήφισαν "ναι" τον Ιούνιο είναι τώρα έτοιμα να πουν "όχι", έναντι ενός 6% αυτών που ψήφισαν "όχι" και είναι τώρα αποφασισμένα να εγκρίνουν τη συνθήκη.
Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι μεταξύ αυτών που απείχαν τον Ιούνιο, 57% λένε πως είναι έτοιμοι να ψηφίσουν "όχι", έναντι μόνον 26% "ναι".
Το 67% συμφωνεί με τη φράση "οι ευρωπαίοι πολιτικοί δεν σέβονται το ιρλανδικό 'όχι'" και 61% διαφωνούν με την ιδέα ότι "αν τα 26 άλλα μέλη της ΕΕ εγκρίνουν τη συνθήκη στα κοινοβούλιά τους, τότε η Ιρλανδία πρέπει να αλλάξει γνώμη και να υποστηρίξει τη συνθήκη".
Το 53% των Ιρλανδών λέει πως είναι λιγότερο πιθανό να ψηφίσει υπέρ του πρωθυπουργού Μπράιαν Κόουεν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, αν οργανώσει νέο δημοψήφισμα.
"Οι ευρωπαίοι ηγέτες που προσπαθούν να υποχρεώσουν την Ιρλανδία να ψηφίσει και πάλι παίζουν ένα πολύ επικίνδυνο παιγνίδι και φαίνεται πως ο Μπράιαν Κόουεν μπορεί να διακυβεύσει το πολιτικό μέλλον του αν ζητήσει μια νέα ψηφοφορία", σχολίασε ο διευθυντής της Open Europe Νιλ Ο'Μπράιεν.
πηγη ΄΄ΕΘΝΟΣ΄΄, 27/7/08
27 Ιουλ 2008
Το τέλος του νεοφιλελευθερισμού
ΑΝΑΛΥΣΗ
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Με την κρίση αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων ήρθε στο φως η ανεπάρκεια εισοδημάτων για εκατομμύρια αμερικανικών νοικοκυριών.
Με την κρίση των κτηματικών ομολόγων υψηλού κινδύνου που ενεργοποιήθηκε στην Αμερική από το καλοκαίρι του 2007 έχουν έλθει στο φως οι νοσηρές διαρθρωτικές πλευρές της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και, κατ' επέκτασιν, της παγκόσμιας.
Ανησυχίες και ερωτηματικά εγείρονται για το άμεσο μέλλον του διεθνούς συστήματος, που κατά την τελευταία 20ετία προβαλλόταν ως «παγκοσμιοποίηση», όπως επίσης και για την οικονομική πολιτική της τελευταίας 20ετίας, που βασίσθηκε στο νεοφιλελεύθερο τυφλοσούρτη των ιδιωτικοποιήσεων και απορρυθμίσεων, στην αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και στον περιορισμό του οικονομικού ρόλου του.
Στην αιχμή του σημερινού παγκόσμιου αδιεξόδου τοποθετείται το αδιέξοδο της ίδιας της Αμερικής. Με την κρίση αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων, ήλθε στο φως η ανεπάρκεια εισοδημάτων, εθνικής δαπάνης και αποταμιεύσεων για δεκάδες εκατομμυρίων αμερικανικών νοικοκυριών. Ομως, η περίοδος ισχνών αγελάδων πλήττει ακόμη περισσότερο τους πιστωτικούς οργανισμούς και, κατ' επέκταση, τις επιχειρήσεις σε ευρεία κλίμακα. Οι αμερικανικοί πιστωτικοί οργανισμοί αυξανόμενα κατά 40% έως 80% κέρδη κατ' έτος βρέθηκαν ξαφνικά σε συνθήκες επαπειλούμενης κατάρρευσης και στρέφονται προς το κράτος για να ζητούν διάσωση, εγγυήσεις και προστασία.
Πώς άραγε συνδυάζονται τα πρόσφατα υπερκέρδη με τη σημερινή σοβαρή υστέρηση της κατανάλωσης, της αποταμίευσης και των επενδύσεων; Και πώς είναι δυνατόν, παρά τα συμπτώματα της επερχόμενης ύφεσης και επιβράδυνσης, το γενικό επίπεδο των τιμών να μην κάμπτεται αλλά να παραμένει σε ανοδική δυναμική;
Η τρέχουσα οικονομική κατάσταση της Αμερικής, αλλά και του πλανήτη, ανταποκρίνεται στις αναλύσεις του βρετανού μαθηματικού, φιλοσόφου και οικονομολόγου Φρανκ Πλάμπτον Ράμσεϊ (1903-1930), ο οποίος αυτοπαρουσιαζόταν ως «μαχητής του αθεϊσμού», έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ σε ηλικία 23 ετών το 1926 και εγκατέλειψε το μάταιο κόσμο το 1930 σε ηλικία 26 ετών. Ομού με τον Μπέρτραντ Ρασσελ, ήταν μέλος της επιτροπής που απένειμε το διδακτορικό δίπλωμα του Κέμπριτζ στον Λουδοβίκο Βιτγκενστάιν το 1926. Το έργο του, με έμφαση στον «πραγματισμό», συγκεντρώνεται σε 15 μεγάλα μελετήματα, που συνέβαλαν στα μαθηματικά, στην επιστημολογία, στη φιλοσοφία, στη θεωρία της απόφασης και των πιθανοτήτων, στην οικονομική επιστήμη και στη μεταφυσική του 20ού αιώνα.
Στο ζήτημα της μακροοικονομίας, ο νεαρός βρετανός οικονομολόγος ανέδειξε τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το σύστημα της ελευθερίας των αγορών μπορεί αυτοεγκλωβίζεται και να καταρρέει λόγω της πλεονεξίας και αρπακτικότητος των καπιταλιστών.
Ο ίδιος εσημείωνε ότι εάν οι αποδόσεις του κεφαλαίου είναι πολλαπλάσιες του ρυθμού ανάπτυξης του εθνικού εισοδήματος, τότε προκύπτει αρνητική ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των πλουσίων, σε συνδυασμό με υστέρηση της αποταμίευσης και των επενδύσεων(1). Ακόμη και η κατανάλωση συρρικνώνεται και η ζήτηση περιορίζεται, οσάκις οι αποδόσεις του κεφαλαίου αυξάνονται με ρυθμό ταχύτερο του εθνικού εισοδήματος.
Αυτό επιβεβαιώνεται στην Αμερική κατά την πρόσφατη περίοδο. Τα νοικοκυριά εξωθήθηκαν να καταναλώσουν πολύ περισσότερο από τα εισοδήματά τους, ώστε η αποταμιευτική τους ικανότητα να εκμηδενιστεί. Αυτό έγινε δυνατό μέσω της υπερχρέωσης τόσο των νοικοκυριών όσο και του κράτους, όπως και των άλλων συντελεστών της οικονομίας. Με τη γενικευμένη υπερχρέωση δημιουργήθηκαν πλασματικά εισοδήματα και εικονική οικονομία, χωρίς ανάλογο αντίκρισμα στην πραγματική.
Οταν οι ανειλημμένες δανειακές υποχρεώσεις άρχισαν να αθετούνται, ήλθαν στο φως οι ανεπάρκειες των πραγματικών εισοδημάτων, της κατανάλωσης και αποταμίευσης τόσο των ιδιωτών όσο και του Δημοσίου.
Οι υπερβολικά υψηλές αποδόσεις αφαιρούν πόρους από την οικονομία, με συνέπεια να αποσταθεροποιούν τη λειτουργία της, ενώ βέβαια εξασθενίζουν επίσης την ικανότητα των άλλων συντελεστών να συμμετέχουν στη διευρυνόμενη αναπαραγωγή του οικονομικού συστήματος. Για τη σταθερότητα της οικονομικής διαδικασίας θα έπρεπε οι επενδύσεις ν' αυξάνονται με πολύ υψηλότερο ρυθμό, τουλάχιστον ανάλογο των υψηλών αποδόσεων. Ομως, η συρρίκνωση ικανότητος των άλλων συντελεστών αποφέρει επίσης συρρίκνωση των επενδύσεων και αυτό με τη σειρά του οικονομική επιβράδυνση και αύξηση της ανεργίας. Τα συμπτώματα αυτά ακριβώς εμφανίσθηκαν στις ΗΠΑ κατά την τελευταία τριετία: υπερκέρδη που αυξάνονται ταχύτερα από το εθνικό εισόδημα, εκμηδενισμός των αποταμιεύσεων, υστέρηση των επενδύσεων σχηματισμού πάγιου κεφαλαίου, ανεπάρκεια ζήτησης και κατανάλωσης, υπερχρέωση της οικονομίας, άνοδος τιμών στα ενεργειακά είδη, πρώτες ύλες και τρόφιμα, αύξηση του αριθμού ανέργων, αστέγων και απόρων. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη θεωρία των αγορών, κανένα από αυτά τα φαινόμενα δεν θα έπρεπε να υπάρχει, δεδομένου ότι οι ελεύθερες αγορές είναι πάντοτε σε θέση να αφομοιώνουν και απεμπλέκουν όλες τις δυσχέρειες. Ομως, όπως παρατηρεί ο αμερικανός νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, τα αρνητικά αυτά φαινόμενα έχουν ήδη επέλθει και οι ελεύθερες αγορές όχι μόνον απέδειξαν στην πράξη ότι δεν είναι σε θέση ούτε να τα αποτρέψουν ούτε να τα αντισταθμίσουν, αλλά τα καλύπτουν και τα επικυρώνουν(2). Δεν είναι λίγοι σήμερα οι οικονομολόγοι που θεωρούν ότι όσο οι αγορές τίθενται εκτός ελέγχου, τόσο περισσότερο αυξάνουν οι πιθανότητες αδιεξόδου για την οικονομία.
Το χρηματιστήριο της Γουόλ Στριτ, «καρδιά» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και «δύναμη κρούσης» των ιδιωτικοποιήσεων στο πρόσφατο παρελθόν, δεν διστάζει σήμερα να συνηγορεί για την επάνοδο του κράτους στο κεφάλαιο των επιχειρήσεων, για επαναφορά των εθνικοποιήσεων και των ρυθμίσεων τουλάχιστον στους χρηματοπιστωτικούς τομείς της οικονομίας, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η οικονομία έναντι των κινδύνων που η απορρυθμιστική υπερβολή πυροδότησε κατά την προηγούμενη περίοδο(3).
Ομως, σύμφωνα με τον Ράμσεϊ του 1928, είναι ίσως πολύ αργά για να αναμένεται αποτελεσματική διορθωτική κίνηση του κράτους για την έξοδο της οικονομίας από την αυτοπαγίδευσή της. Το αμερικανικό κράτος δεν διαθέτει πλέον πλεονάσματα, άλλα συσσωρευμένα πρωτοφανή ελλείμματα και υπέρογκα εξωτερικά χρέη, που ακυρώνουν κάθε δυνατότητα του ν' αντισταθμίζει τις ανεπάρκειες της οικονομίας.
Οσον αφορά την παροχή κρατικών εγγυήσεων προς πιστωτικούς οργανισμούς που έχουν περιέλθει στα πρόθυρα κατάρρευσης, αυτή μπορεί να είναι ανέξοδη, όμως διαθέτει ελαχιστοποιημένη αξιοπιστία και πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα σε ένα οικονομικό κλίμα αποσταθεροποίησης, που απεγνωσμένα αναζητά κάποιο νέο στοιχείο εμπιστοσύνης. Μόνον μια μεγάλη ώθηση, που θα περιλαμβάνει ευρεία μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων και αυξημένο κρατικό έλεγχο εις βάρος της ασυδοσίας των αγορών, είναι σήμερα σε θέση να αποκαταστήσει το δυναμισμό της αμερικανικής και της παγκόσμιας οικονομίας.
1. Βλ. Frank Plumpton RAMSEY, Facts and Propositions, 1927- Α Mathematical Theory of Saving, στο Economic Journal (192, Τομ. 38, Νο 152.
2. Βλ. Joseph STIGLITZ, The End of Neoliberalism, στο Project Syndicate, Ιούλιος 2008.
3. Βλ. Robert BOROSAGE, Wall Street Socialism, στο Campaign for America's Future, Ουάσιγκτον 16 Ιουλίου 2008.
kvergo@gmail.com
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 27/07/200
ΠΗΓΗ syn-achaias.pblogs.gr
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Με την κρίση αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων ήρθε στο φως η ανεπάρκεια εισοδημάτων για εκατομμύρια αμερικανικών νοικοκυριών.
Με την κρίση των κτηματικών ομολόγων υψηλού κινδύνου που ενεργοποιήθηκε στην Αμερική από το καλοκαίρι του 2007 έχουν έλθει στο φως οι νοσηρές διαρθρωτικές πλευρές της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και, κατ' επέκτασιν, της παγκόσμιας.
Ανησυχίες και ερωτηματικά εγείρονται για το άμεσο μέλλον του διεθνούς συστήματος, που κατά την τελευταία 20ετία προβαλλόταν ως «παγκοσμιοποίηση», όπως επίσης και για την οικονομική πολιτική της τελευταίας 20ετίας, που βασίσθηκε στο νεοφιλελεύθερο τυφλοσούρτη των ιδιωτικοποιήσεων και απορρυθμίσεων, στην αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και στον περιορισμό του οικονομικού ρόλου του.
Στην αιχμή του σημερινού παγκόσμιου αδιεξόδου τοποθετείται το αδιέξοδο της ίδιας της Αμερικής. Με την κρίση αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων, ήλθε στο φως η ανεπάρκεια εισοδημάτων, εθνικής δαπάνης και αποταμιεύσεων για δεκάδες εκατομμυρίων αμερικανικών νοικοκυριών. Ομως, η περίοδος ισχνών αγελάδων πλήττει ακόμη περισσότερο τους πιστωτικούς οργανισμούς και, κατ' επέκταση, τις επιχειρήσεις σε ευρεία κλίμακα. Οι αμερικανικοί πιστωτικοί οργανισμοί αυξανόμενα κατά 40% έως 80% κέρδη κατ' έτος βρέθηκαν ξαφνικά σε συνθήκες επαπειλούμενης κατάρρευσης και στρέφονται προς το κράτος για να ζητούν διάσωση, εγγυήσεις και προστασία.
Πώς άραγε συνδυάζονται τα πρόσφατα υπερκέρδη με τη σημερινή σοβαρή υστέρηση της κατανάλωσης, της αποταμίευσης και των επενδύσεων; Και πώς είναι δυνατόν, παρά τα συμπτώματα της επερχόμενης ύφεσης και επιβράδυνσης, το γενικό επίπεδο των τιμών να μην κάμπτεται αλλά να παραμένει σε ανοδική δυναμική;
Η τρέχουσα οικονομική κατάσταση της Αμερικής, αλλά και του πλανήτη, ανταποκρίνεται στις αναλύσεις του βρετανού μαθηματικού, φιλοσόφου και οικονομολόγου Φρανκ Πλάμπτον Ράμσεϊ (1903-1930), ο οποίος αυτοπαρουσιαζόταν ως «μαχητής του αθεϊσμού», έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ σε ηλικία 23 ετών το 1926 και εγκατέλειψε το μάταιο κόσμο το 1930 σε ηλικία 26 ετών. Ομού με τον Μπέρτραντ Ρασσελ, ήταν μέλος της επιτροπής που απένειμε το διδακτορικό δίπλωμα του Κέμπριτζ στον Λουδοβίκο Βιτγκενστάιν το 1926. Το έργο του, με έμφαση στον «πραγματισμό», συγκεντρώνεται σε 15 μεγάλα μελετήματα, που συνέβαλαν στα μαθηματικά, στην επιστημολογία, στη φιλοσοφία, στη θεωρία της απόφασης και των πιθανοτήτων, στην οικονομική επιστήμη και στη μεταφυσική του 20ού αιώνα.
Στο ζήτημα της μακροοικονομίας, ο νεαρός βρετανός οικονομολόγος ανέδειξε τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το σύστημα της ελευθερίας των αγορών μπορεί αυτοεγκλωβίζεται και να καταρρέει λόγω της πλεονεξίας και αρπακτικότητος των καπιταλιστών.
Ο ίδιος εσημείωνε ότι εάν οι αποδόσεις του κεφαλαίου είναι πολλαπλάσιες του ρυθμού ανάπτυξης του εθνικού εισοδήματος, τότε προκύπτει αρνητική ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των πλουσίων, σε συνδυασμό με υστέρηση της αποταμίευσης και των επενδύσεων(1). Ακόμη και η κατανάλωση συρρικνώνεται και η ζήτηση περιορίζεται, οσάκις οι αποδόσεις του κεφαλαίου αυξάνονται με ρυθμό ταχύτερο του εθνικού εισοδήματος.
Αυτό επιβεβαιώνεται στην Αμερική κατά την πρόσφατη περίοδο. Τα νοικοκυριά εξωθήθηκαν να καταναλώσουν πολύ περισσότερο από τα εισοδήματά τους, ώστε η αποταμιευτική τους ικανότητα να εκμηδενιστεί. Αυτό έγινε δυνατό μέσω της υπερχρέωσης τόσο των νοικοκυριών όσο και του κράτους, όπως και των άλλων συντελεστών της οικονομίας. Με τη γενικευμένη υπερχρέωση δημιουργήθηκαν πλασματικά εισοδήματα και εικονική οικονομία, χωρίς ανάλογο αντίκρισμα στην πραγματική.
Οταν οι ανειλημμένες δανειακές υποχρεώσεις άρχισαν να αθετούνται, ήλθαν στο φως οι ανεπάρκειες των πραγματικών εισοδημάτων, της κατανάλωσης και αποταμίευσης τόσο των ιδιωτών όσο και του Δημοσίου.
Οι υπερβολικά υψηλές αποδόσεις αφαιρούν πόρους από την οικονομία, με συνέπεια να αποσταθεροποιούν τη λειτουργία της, ενώ βέβαια εξασθενίζουν επίσης την ικανότητα των άλλων συντελεστών να συμμετέχουν στη διευρυνόμενη αναπαραγωγή του οικονομικού συστήματος. Για τη σταθερότητα της οικονομικής διαδικασίας θα έπρεπε οι επενδύσεις ν' αυξάνονται με πολύ υψηλότερο ρυθμό, τουλάχιστον ανάλογο των υψηλών αποδόσεων. Ομως, η συρρίκνωση ικανότητος των άλλων συντελεστών αποφέρει επίσης συρρίκνωση των επενδύσεων και αυτό με τη σειρά του οικονομική επιβράδυνση και αύξηση της ανεργίας. Τα συμπτώματα αυτά ακριβώς εμφανίσθηκαν στις ΗΠΑ κατά την τελευταία τριετία: υπερκέρδη που αυξάνονται ταχύτερα από το εθνικό εισόδημα, εκμηδενισμός των αποταμιεύσεων, υστέρηση των επενδύσεων σχηματισμού πάγιου κεφαλαίου, ανεπάρκεια ζήτησης και κατανάλωσης, υπερχρέωση της οικονομίας, άνοδος τιμών στα ενεργειακά είδη, πρώτες ύλες και τρόφιμα, αύξηση του αριθμού ανέργων, αστέγων και απόρων. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη θεωρία των αγορών, κανένα από αυτά τα φαινόμενα δεν θα έπρεπε να υπάρχει, δεδομένου ότι οι ελεύθερες αγορές είναι πάντοτε σε θέση να αφομοιώνουν και απεμπλέκουν όλες τις δυσχέρειες. Ομως, όπως παρατηρεί ο αμερικανός νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, τα αρνητικά αυτά φαινόμενα έχουν ήδη επέλθει και οι ελεύθερες αγορές όχι μόνον απέδειξαν στην πράξη ότι δεν είναι σε θέση ούτε να τα αποτρέψουν ούτε να τα αντισταθμίσουν, αλλά τα καλύπτουν και τα επικυρώνουν(2). Δεν είναι λίγοι σήμερα οι οικονομολόγοι που θεωρούν ότι όσο οι αγορές τίθενται εκτός ελέγχου, τόσο περισσότερο αυξάνουν οι πιθανότητες αδιεξόδου για την οικονομία.
Το χρηματιστήριο της Γουόλ Στριτ, «καρδιά» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και «δύναμη κρούσης» των ιδιωτικοποιήσεων στο πρόσφατο παρελθόν, δεν διστάζει σήμερα να συνηγορεί για την επάνοδο του κράτους στο κεφάλαιο των επιχειρήσεων, για επαναφορά των εθνικοποιήσεων και των ρυθμίσεων τουλάχιστον στους χρηματοπιστωτικούς τομείς της οικονομίας, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η οικονομία έναντι των κινδύνων που η απορρυθμιστική υπερβολή πυροδότησε κατά την προηγούμενη περίοδο(3).
Ομως, σύμφωνα με τον Ράμσεϊ του 1928, είναι ίσως πολύ αργά για να αναμένεται αποτελεσματική διορθωτική κίνηση του κράτους για την έξοδο της οικονομίας από την αυτοπαγίδευσή της. Το αμερικανικό κράτος δεν διαθέτει πλέον πλεονάσματα, άλλα συσσωρευμένα πρωτοφανή ελλείμματα και υπέρογκα εξωτερικά χρέη, που ακυρώνουν κάθε δυνατότητα του ν' αντισταθμίζει τις ανεπάρκειες της οικονομίας.
Οσον αφορά την παροχή κρατικών εγγυήσεων προς πιστωτικούς οργανισμούς που έχουν περιέλθει στα πρόθυρα κατάρρευσης, αυτή μπορεί να είναι ανέξοδη, όμως διαθέτει ελαχιστοποιημένη αξιοπιστία και πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα σε ένα οικονομικό κλίμα αποσταθεροποίησης, που απεγνωσμένα αναζητά κάποιο νέο στοιχείο εμπιστοσύνης. Μόνον μια μεγάλη ώθηση, που θα περιλαμβάνει ευρεία μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων και αυξημένο κρατικό έλεγχο εις βάρος της ασυδοσίας των αγορών, είναι σήμερα σε θέση να αποκαταστήσει το δυναμισμό της αμερικανικής και της παγκόσμιας οικονομίας.
1. Βλ. Frank Plumpton RAMSEY, Facts and Propositions, 1927- Α Mathematical Theory of Saving, στο Economic Journal (192, Τομ. 38, Νο 152.
2. Βλ. Joseph STIGLITZ, The End of Neoliberalism, στο Project Syndicate, Ιούλιος 2008.
3. Βλ. Robert BOROSAGE, Wall Street Socialism, στο Campaign for America's Future, Ουάσιγκτον 16 Ιουλίου 2008.
kvergo@gmail.com
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 27/07/200
ΠΗΓΗ syn-achaias.pblogs.gr
RESISTANCE 2008 ..ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Το 1ο Διεθνιστικό Φεστιβάλ Νεολαίας πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία. Η μαζική προσέλευση, η ζωντανή συμμετοχή των αντιπροσωπειών, οι δυναμικές συναυλίες και το αγωνιστικό κλίμα έδωσαν τον τόνο σε όλο το τριήμερο. Το Resistance 2008 έκανε την αρχή σε ένα νέο κύκλο πολιτικών και πολιτιστικών παρεμβάσεων που η Αριστερά έπρεπε να ανοίξει.
Το φεστιβάλ έκλεισε με την υπογραφή κοινής ανακοίνωσης από 21 κόμματα και οργανώσεις από όλο τον κόσμο. Μπορείτε να τη διαβάσετε στα αγγλικά. Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθεί και στα ελληνικά.
Δείτε φωτογραφίες, βίντεο και υλικά από τις παρουσιάσεις και τις εκδηλώσεις.
The 1st Internationalist Youth Festival was realised with great success. The mass attendance, the lively participation of delegations, the dynamic concerts and the militant atmosphere gave the tone in the whole event. Resistance 2008 is the beginning for a new circle of political and cultural interventions that the Left has to open.
The festival concluded with the release of a Joint Statement, signed by 21 parties and organisations from all over the world.
View photographs, videos and material from the presentations and the meetings.
Το φεστιβάλ έκλεισε με την υπογραφή κοινής ανακοίνωσης από 21 κόμματα και οργανώσεις από όλο τον κόσμο. Μπορείτε να τη διαβάσετε στα αγγλικά. Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθεί και στα ελληνικά.
Δείτε φωτογραφίες, βίντεο και υλικά από τις παρουσιάσεις και τις εκδηλώσεις.
The 1st Internationalist Youth Festival was realised with great success. The mass attendance, the lively participation of delegations, the dynamic concerts and the militant atmosphere gave the tone in the whole event. Resistance 2008 is the beginning for a new circle of political and cultural interventions that the Left has to open.
The festival concluded with the release of a Joint Statement, signed by 21 parties and organisations from all over the world.
View photographs, videos and material from the presentations and the meetings.
Νέο έγκλημα κυβέρνησης και εργοδοσίας στο Πέραμα
Σχεδόν 1 χρόνο μετά τελευταίο έγκλημα στα αμπάρια δεξαμενόπλοιου που στοίχισε 2 νεκρούς εργάτες ένα νέο έγκλημα έρχεται να προστεθεί στη μακριά λίστα.
8 νεκροί και 4 τραυματισμένοι εργάτες «θυσιάστηκαν» από τους εργολάβους, τους εφοπλιστές και την κυβέρνηση στο βωμό του κέρδους. Για να φύγει το καράβι 1 μέρα νωρίτερα από τη ζώνη. Για να φέρει περισσότερα κέρδη στην εταιρεία. Μπροστά σ’ αυτόν τον υπέρτατο σκοπό οι ανθρώπινες ζωές δεν υπολογίζονται. Εξάλλου οι άνεργοι στο Πέραμα είναι πολλοί και άρα το μεροκάματο μπορεί να γίνει μεροκάματο του τρόμου και του θανάτου. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν εδώ και πολλά χρόνια οι εργαζόμενοι και αυτή την πραγματικότητα αναδεικνύουν κάθε τόσο με την ίδια τους τη ζωή.
Για το έγκλημα αυτό, όπως και για τα άλλα «κατά συρροή» εγκλήματα δεν πληρώνει ποτέ κανείς. Τα συλλυπητήρια των υπουργών και των πολιτικών του δικομματισμού, ακόμα και η αγωνία του προέδρου της δημοκρατίας δεν είναι παρά μια ακόμα υποκριτική εκδήλωση ενός συστήματος και ενός νομοθετικού πλαισίου που αφήνει τους εργαζόμενους έκθετους στις πιέσεις και τους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Αν θέλανε όλοι αυτοί θα μπορούσανε μέσα σε μια μέρα να πάρουν μέτρα που να ελαχιστοποιούν τους κινδύνους στους χώρους δουλειάς. Αλλά μπροστά στο όραμα του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας υποχωρούν και αρκούνται να χύσουν δυο κροκοδείλια δάκρυα για τις κάμερες της τηλεόρασης.
Απόδειξη η απουσία του κ. Βουλγαράκη από το υπουργείο όταν τα σωματεία της ζώνης και οι εργαζόμενοι πήγαν να ζητήσουν συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας. Απόδειξη τα δεκάδες χημικά με τα οποία υποδέχτηκε η κυβέρνηση τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων για τους νεκρούς συναδέλφους τους. Απόδειξη η συνεχής χειροτέρευση των όρων και των συνθηκών δουλειάς με αποκλειστική ευθύνη όλων αυτών που τώρα δήθεν θρηνούν για τα θύματά τους.
Το εργατικό και το συνδικαλιστικό κίνημα να κινητοποιηθούν άμεσα για να παρθούν και να εφαρμοστούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς
Να σταματήσει τώρα ο εμπαιγμός
Κανένα νέο θύμα για τα κέρδη του κεφαλαίου
Να παρθούν άμεσα μέτρα προστασίας για όλους τους εργαζόμενους της ζώνης
Να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι πραγματικά ένοχοι –οι ιδιοκτήτες της πλοιοκτήτριας εταιρείας και οι εργολάβοι της επισκευής-
KOMMOYΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
8 νεκροί και 4 τραυματισμένοι εργάτες «θυσιάστηκαν» από τους εργολάβους, τους εφοπλιστές και την κυβέρνηση στο βωμό του κέρδους. Για να φύγει το καράβι 1 μέρα νωρίτερα από τη ζώνη. Για να φέρει περισσότερα κέρδη στην εταιρεία. Μπροστά σ’ αυτόν τον υπέρτατο σκοπό οι ανθρώπινες ζωές δεν υπολογίζονται. Εξάλλου οι άνεργοι στο Πέραμα είναι πολλοί και άρα το μεροκάματο μπορεί να γίνει μεροκάματο του τρόμου και του θανάτου. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν εδώ και πολλά χρόνια οι εργαζόμενοι και αυτή την πραγματικότητα αναδεικνύουν κάθε τόσο με την ίδια τους τη ζωή.
Για το έγκλημα αυτό, όπως και για τα άλλα «κατά συρροή» εγκλήματα δεν πληρώνει ποτέ κανείς. Τα συλλυπητήρια των υπουργών και των πολιτικών του δικομματισμού, ακόμα και η αγωνία του προέδρου της δημοκρατίας δεν είναι παρά μια ακόμα υποκριτική εκδήλωση ενός συστήματος και ενός νομοθετικού πλαισίου που αφήνει τους εργαζόμενους έκθετους στις πιέσεις και τους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Αν θέλανε όλοι αυτοί θα μπορούσανε μέσα σε μια μέρα να πάρουν μέτρα που να ελαχιστοποιούν τους κινδύνους στους χώρους δουλειάς. Αλλά μπροστά στο όραμα του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας υποχωρούν και αρκούνται να χύσουν δυο κροκοδείλια δάκρυα για τις κάμερες της τηλεόρασης.
Απόδειξη η απουσία του κ. Βουλγαράκη από το υπουργείο όταν τα σωματεία της ζώνης και οι εργαζόμενοι πήγαν να ζητήσουν συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας. Απόδειξη τα δεκάδες χημικά με τα οποία υποδέχτηκε η κυβέρνηση τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων για τους νεκρούς συναδέλφους τους. Απόδειξη η συνεχής χειροτέρευση των όρων και των συνθηκών δουλειάς με αποκλειστική ευθύνη όλων αυτών που τώρα δήθεν θρηνούν για τα θύματά τους.
Το εργατικό και το συνδικαλιστικό κίνημα να κινητοποιηθούν άμεσα για να παρθούν και να εφαρμοστούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς
Να σταματήσει τώρα ο εμπαιγμός
Κανένα νέο θύμα για τα κέρδη του κεφαλαίου
Να παρθούν άμεσα μέτρα προστασίας για όλους τους εργαζόμενους της ζώνης
Να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι πραγματικά ένοχοι –οι ιδιοκτήτες της πλοιοκτήτριας εταιρείας και οι εργολάβοι της επισκευής-
KOMMOYΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
17 Ιουλ 2008
Περισσότερο Αριστερά και Ενωτικά
να οικοδομήσουμε την μεγάλη κοινωνική δύναμη ανατροπής. Τοποθέτηση της ΚΟΕ στην Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.
ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ – ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ
Αναπτύσσονται και οξύνονται οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα. Πληθαίνουν και συσσωρεύονται οι όροι για μια πολλαπλή κρίση στο σύστημα και στη διακυβέρνησή του. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τις εξελίξεις την τελευταία περίοδο. Από αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να σχεδιάσουμε και να αντλήσουμε την πολιτική μας.
Ηχηρά είναι τα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Το χρηματιστηριακό κραχ συνοδεύεται από αυξανόμενα κερδοσκοπικά παιχνίδια και αποσταθεροποίηση εθνικών και υπερεθνικών οικονομιών. Θύματα είναι και πάλι οι λαοί. Οι εργαζόμενοι και οι νέοι πληρώνουν σε όλο τον κόσμο την κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου ζουρλομανδύα. Οι εξεγέρσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων πεινασμένων σε δεκάδες χώρες τους τελευταίους μήνες, μας το υπενθυμίζουν. Η χειροτέρευση των όρων ζωής, εκπαίδευσης, εργασίας της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, θα οξύνει διαρκώς τις αντιφάσεις, θα φανερώνει συχνότερα τα όρια του καπιταλισμού.
Φανερή είναι η κρίση σχεδιασμών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά το τελευταίο χαστούκι από το ιρλανδικό όχι. Σήμερα τίποτε δεν ενοποιεί τους σχεδιασμούς του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Αναζητείται το όραμα, το σχέδιο, οι συμμαχίες. Η ολοκλήρωση και η σύγκλιση φανερώνονται στην πραγματική τους μορφή: απόκλιση και αδιέξοδα. Οι ευρωπαίοι ηγέτες μάταια αναζητούσαν ένα σχέδιο για να υπηρετήσουν. Η επαναφορά του κλινικά νεκρού ευρωσυντάγματος δεν έπεισε τον μοναδικό ευρωπαϊκό λαό που του επέτρεψαν να αποφασίσει.
Κραυγαλέα είναι η πολιτική κρίση στην Ελλάδα. Ο δικομματισμός βρίσκεται στην πλήρη ηθική και πολιτική απαξίωση, υπό την μπόχα σκανδάλων, μιζών, μαύρου χρήματος και δεδομένης διασύνδεσης εντιμότατων πολιτικών οικογενειών με επιχειρηματικές μπίζνες. Η πολιτική κρίση –υπό τις αποκαλύψεις Γερμανών και Αμερικάνων- τροφοδοτεί σενάρια πολιτικής αναμόρφωσης, αναζητείται όμως η κατεύθυνση της επόμενης μέρας.
Σε αυτό το περιβάλλον θα μετασχηματίζονται οι αντιφατικές κοινωνικές αντιδράσεις του παρελθόντος στις κοινωνικές αντιδράσεις του μέλλοντος: Οι αγώνες θα έχουν μεγαλύτερη απόγνωση, οργή, αγανάκτηση, οι διαχειριστές θα έχουν μικρότερες δυνατότητες ενσωμάτωσης, χειρισμού, απόσπασης συναίνεσης. Οι ασπιρίνες που δοκίμαζε ο νεοφιλελευθερισμός όλο και περισσότερο αποτυγχάνουν ή οδηγούνται στο νεκροταφείο ιδεών και δεν μπαίνουν καν σε δοκιμασία εφαρμογής τους.
Η ΠΥΞΙΔΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Σε αυτή τη σύνθετη κατάσταση υπάρχουν νέα καθήκοντα για την αριστερά. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αλλάξει και να ανταποκριθεί. Σε ποια κατεύθυνση, με ποιο πρόγραμμα, με ποια προοπτική;
Για την ανατροπή του δικομματισμού: Να φύγει η ΝΔ, να ηττηθεί ο δικομματισμός, να ενισχυθεί η Αριστερά. Να μην επιτρέψουμε ενδεχόμενα νέα σχήματα εγκλωβισμού των λαϊκών προσδοκιών. Για έναν νέο πολιτικό συσχετισμό όπου θα πρωταγωνιστεί η Αριστερά.
Για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού: Να μπει τέρμα στις πολιτικές της ακρίβειας, να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς, να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι, να απαγορευτεί η μερική απασχόληση, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, να καταργηθούν όλοι οι νόμοι της ΝΔ που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο.
Για μια νέα θέση της Ελλάδας στον κόσμο: Έξω από το ΝΑΤΟ, σε μια Μεσόγειο χωρίς βάσεις, χωρίς τη βάση της Σούδας. Με πολιτική ειρήνης και συμπαράταξης με κινήματα και χώρες που αγωνίζονται έξω από τους μονόδρομους της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Αυτά προϋποθέτουν ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ δυνάμεων με πυρήνα την Αριστερά.
Ποια είναι τα κρίσιμα στοιχήματα σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά;
Να οριοθετηθεί τόσο από το κεντροαριστερό άρμα του έντιμου εκσυγχρονισμού, όσο και από τον κυβερνητισμό και την αποκλειστικά κοινοβουλευτική δράση. Το πρόγραμμα και οι προτάσεις μεταρρυθμιτισμού να μπουν στην υπηρεσία ενός συνολικότερου προγράμματος ανατροπής, ενός ανταγωνιστικού σχεδίου.
Να παραμείνει η αριστερά υπεύθυνη απέναντι στο λαό, αξιόπιστη για τον εργαζόμενο κόσμο, αλλά ανυπάκουη απέναντι στο σύστημα. Να απαντήσει στις εκκλήσεις υπευθυνότητας που της απευθύνουν οι απολογητές του παλιού, με την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Να αντιστοιχηθεί η γενική πολιτική εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ με την οργανωτική και πολιτική του κατάσταση. Αυτή είναι η πραγματική αχίλλειος πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ: Ο βαθμός σύνδεσής του με αγώνες, με κινήματα, με αντιστάσεις, με κοινωνικά προβλήματα. Ο βαθμός και η δυνατότητα να πάρει πρωτοβουλίες, να θέσει θέματα, να καθορίσει μια μόνιμη πολιτική γραμμή υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων.
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Η προοπτική και ο προσανατολισμός της αριστεράς πρέπει να στραφεί στους αγώνες, στην κοινωνία, στην οικοδόμηση ενός συνολικού προγράμματος ανατροπής συσχετισμών. Οι συσχετισμοί δεν είναι μόνο εκλογικοί ή κοινοβουλευτικοί. Είναι κατεξοχήν κοινωνικοί.
Η δημοσκοπική άνοδος και η παρεπόμενη ευφορία βρίσκονται σε αναντιστοιχία με την οργανωτική κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ, με τις πρωτοβουλίες που παίρνει, με τα κινηματικά γεγονότα που πυροδοτεί. Επίσης, η άνοδος των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις δεν συνοδεύεται από κινήσεις αντίστασης στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχει σπάσει η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της ατομικιστικής ιδεολογίας, τουλάχιστον με τρόπο συνειδητό.
Η ψαλίδα - αντίφαση της εμβέλειας και της πραγματικής οργανωτικής και πολιτικής κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντηθεί με μεγαλύτερη γείωση με την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τα μαζικά κινήματα, τις αντιστάσεις, τα ξεσπάσματα. Μια πιο τολμηρή πολιτική στάση σε περιπτώσεις που παρουσιάστηκαν (Ευρωσυνθήκη, κρίση στα ΑΕΙ, ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις) θα είχε άλλα αποτελέσματα. Δεν ήταν τεχνικό ή οργανωτικό πρόβλημα, ήταν πρωτίστως πρόβλημα πολιτικής κατεύθυνσης.
Το όριο της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαντλείται μόνο ή βασικά στον πολιτικό χειρισμό, τη διατύπωση προγράμματος και την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Προνομιακός χώρος της αριστεράς είναι τα μαζικά κινήματα, εκεί που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους όσοι μπορούν να εκφραστούν από την αριστερά: τα λαϊκά στρώματα, οι ευέλικτα εργαζόμενοι, η γενιά των 600 (και βγάλε) ευρώ, οι άνεργοι, οι φτωχοί. Ο πολιτικός μας λόγος, η κοινοβουλευτική δράση οφείλει να υπηρετεί τους μεγάλους αγώνες, τις μαζικές κινητοποιήσεις, τα κοινωνικά κινήματα.
Τέλος η ίδια η πείρα έδειξε ότι Και το χειρότερο έχουμε σημαντικά προβλήματα στην κινητοποίηση δυνάμεων και στον στοιχειώδη συντονισμό των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και αυτό, έχει σχέση με μια πολιτική αντίληψη και κατεύθυνση για το πόσο και το τι είδους ΣΥΡΙΖΑ έχουμε στο νου μας, για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ σαν εγχείρημα και οργανισμό μέσα στην κοινωνία. Αυτές οι ελλείψεις γέννησαν και γεννούν κομματικούς πατριωτισμούς, κομματικούς ηγεμονισμούς, ψευδείς αντιπαραθέσεις.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Μια σύγχρονη, επίκαιρη, ανταγωνιστική αριστερά, δεν πρέπει να φοβάται να δίνει απαντήσεις, να θέτει προτάγματα. Η ανίχνευση διαφορετικών απαντήσεων στα αδιέξοδα που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες ο νεοφιλελευθερισμός, είναι αναγκαία. Τα κινήματα της τελευταίας δεκαετίας έχουν δείξει ότι δεν φοβούνται να θέτουν συγκεκριμένα αιτήματα μεν, με τα ίχνη των οραμάτων για μια άλλη διακυβέρνηση δε.
Η αριστερά πρέπει να διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος (89, κάθαρση, συγκυβέρνηση), από τη γειτονική Ιταλία (συμμετοχή σε κυβέρνηση Πρόντι και καθίζηση), αλλά δεν πρέπει να φοβηθεί να γίνει πρωταγωνίστρια στις εξελίξεις, να διαμορφώσει αυτή την ατζέντα. Διαφορετικά, τα κενά της παρουσίας της Αριστεράς θα καλυφθούν με άλλους τρόπους ενισχυτικούς για το υπάρχον σύστημα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναδείξει τα δύο διαφορετικά προτάγματα, τους δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο προβληματισμός και η διαμόρφωση ενός πολιτικού προγράμματος για μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή, σε αυτό πρέπει να στοχεύσει. Σε αυτή την κατεύθυνση πολλές προτάσεις και αποφάσεις πρέπει να επαναδιαπραγματευθούν. Προσεκτικά και χωρίς να πληγώνουμε την ιδέα της ενότητας, αλλά και με τη συνείδηση ότι το αριστερό κίνημα δεν μπορεί να γίνει έρμαιο αριθμητικής και ισορροπιών.
ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΟΡΑΜΑ – Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ
Όταν η άρχουσα τάξη πανευρωπαϊκά και στην Ελλάδα αναζητά όραμα, η αριστερά θα πρέπει να προβάλει το δικό της όραμα. Τα δύο ανταγωνιστικά προγράμματα, αυτό του κεφαλαίου και αυτό του κόσμου της εργασίας πρέπει να συγκριθούν. Τη σύγκριση θα την αποφύγουν οι -αποτυχημένοι να δώσουν προοπτική- ηγέτες της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης. Όμως η κρίση σχεδιασμού και η κρίση δυνατοτήτων στις εθνικές και υπερεθνικές ελίτ, καταργεί πολλές αυταπάτες και δημιουργεί νέες δυνατότητες. Η αστική ηγεμονία στο χώρο των «μεγάλων ιδεών» και των «εθνικών στόχων» είναι υπό κατάρρευση και οι νεοφιλελεύθεροι σχεδιασμοί είναι απονομιμοποιημένοι.
Όταν τα όρια και οι ανοχές του παραλογισμού του καπιταλισμού εξαντλούνται, χρειαζόμαστε οραματικά στοιχεία, μακροπρόθεσμη στρατηγική. Αυτά μπορούν να δώσουν στέρεα υπόσταση στη μεγάλη πολιτική ανατροπή σε όφελος της αριστεράς. Πολύ περισσότερο όταν η εποχή μας μετασχηματίζεται γοργά σε εποχή αναζήτησης, όπου ξανατίθενται παλιά ερωτήματα και επανεξετάζονται παλιές απαντήσεις. Σε όλο και περισσότερες γωνιές του πλανήτη λαοί επιλέγουν άλλους δρόμους, δρόμους που λοιδωρήθηκαν συλλήβδην με την κατάρρευση του 89-91. Στην ίδια την Ευρώπη και την καρδιά των καπιταλιστικών μητροπόλεων πληθαίνουν οι κάθε μορφής (πρωτόλειες και ασυνείδητες έστω) αρνήσεις όχι μόνο της πολιτικής διαχείρισης, αλλά συνολικά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Για την ΚΟΕ η ύπαρξή της μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ είχε και έχει δύο βασικές αιχμές:
Την προσπάθεια για αλλαγή συσχετισμών, όχι μόνο σε εκλογικό αλλά σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Την οικοδόμηση μιας πραγματικής κοινωνικής δυναμικής, όπου η πολιτική με τη σειρά της θα αντανακλάται αλλά και θα διαμορφώνει αυτή την κοινωνική δυναμική, θα συμπυκνώνει την προσδοκία για μια μεγάλη αλλαγή.
Την προσπάθεια συγκρότησης μέσα από την ανατροπή συσχετισμών, τους αγώνες, τα κινήματα, μιας αριστεράς που δεν φοβάται να συνθέτει, να αντιπαρατίθεται, να μετασχηματίζεται, να ενώνεται. Από εκεί θα προκύψει η πραγματική ανασύνθεση της αριστεράς, από την οποία πολλά θα έχει να κερδίσει η νέα κομμουνιστική αριστερά.
ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ – ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ
Αναπτύσσονται και οξύνονται οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα. Πληθαίνουν και συσσωρεύονται οι όροι για μια πολλαπλή κρίση στο σύστημα και στη διακυβέρνησή του. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τις εξελίξεις την τελευταία περίοδο. Από αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να σχεδιάσουμε και να αντλήσουμε την πολιτική μας.
Ηχηρά είναι τα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Το χρηματιστηριακό κραχ συνοδεύεται από αυξανόμενα κερδοσκοπικά παιχνίδια και αποσταθεροποίηση εθνικών και υπερεθνικών οικονομιών. Θύματα είναι και πάλι οι λαοί. Οι εργαζόμενοι και οι νέοι πληρώνουν σε όλο τον κόσμο την κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου ζουρλομανδύα. Οι εξεγέρσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων πεινασμένων σε δεκάδες χώρες τους τελευταίους μήνες, μας το υπενθυμίζουν. Η χειροτέρευση των όρων ζωής, εκπαίδευσης, εργασίας της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, θα οξύνει διαρκώς τις αντιφάσεις, θα φανερώνει συχνότερα τα όρια του καπιταλισμού.
Φανερή είναι η κρίση σχεδιασμών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά το τελευταίο χαστούκι από το ιρλανδικό όχι. Σήμερα τίποτε δεν ενοποιεί τους σχεδιασμούς του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Αναζητείται το όραμα, το σχέδιο, οι συμμαχίες. Η ολοκλήρωση και η σύγκλιση φανερώνονται στην πραγματική τους μορφή: απόκλιση και αδιέξοδα. Οι ευρωπαίοι ηγέτες μάταια αναζητούσαν ένα σχέδιο για να υπηρετήσουν. Η επαναφορά του κλινικά νεκρού ευρωσυντάγματος δεν έπεισε τον μοναδικό ευρωπαϊκό λαό που του επέτρεψαν να αποφασίσει.
Κραυγαλέα είναι η πολιτική κρίση στην Ελλάδα. Ο δικομματισμός βρίσκεται στην πλήρη ηθική και πολιτική απαξίωση, υπό την μπόχα σκανδάλων, μιζών, μαύρου χρήματος και δεδομένης διασύνδεσης εντιμότατων πολιτικών οικογενειών με επιχειρηματικές μπίζνες. Η πολιτική κρίση –υπό τις αποκαλύψεις Γερμανών και Αμερικάνων- τροφοδοτεί σενάρια πολιτικής αναμόρφωσης, αναζητείται όμως η κατεύθυνση της επόμενης μέρας.
Σε αυτό το περιβάλλον θα μετασχηματίζονται οι αντιφατικές κοινωνικές αντιδράσεις του παρελθόντος στις κοινωνικές αντιδράσεις του μέλλοντος: Οι αγώνες θα έχουν μεγαλύτερη απόγνωση, οργή, αγανάκτηση, οι διαχειριστές θα έχουν μικρότερες δυνατότητες ενσωμάτωσης, χειρισμού, απόσπασης συναίνεσης. Οι ασπιρίνες που δοκίμαζε ο νεοφιλελευθερισμός όλο και περισσότερο αποτυγχάνουν ή οδηγούνται στο νεκροταφείο ιδεών και δεν μπαίνουν καν σε δοκιμασία εφαρμογής τους.
Η ΠΥΞΙΔΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Σε αυτή τη σύνθετη κατάσταση υπάρχουν νέα καθήκοντα για την αριστερά. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αλλάξει και να ανταποκριθεί. Σε ποια κατεύθυνση, με ποιο πρόγραμμα, με ποια προοπτική;
Για την ανατροπή του δικομματισμού: Να φύγει η ΝΔ, να ηττηθεί ο δικομματισμός, να ενισχυθεί η Αριστερά. Να μην επιτρέψουμε ενδεχόμενα νέα σχήματα εγκλωβισμού των λαϊκών προσδοκιών. Για έναν νέο πολιτικό συσχετισμό όπου θα πρωταγωνιστεί η Αριστερά.
Για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού: Να μπει τέρμα στις πολιτικές της ακρίβειας, να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς, να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι, να απαγορευτεί η μερική απασχόληση, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, να καταργηθούν όλοι οι νόμοι της ΝΔ που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο.
Για μια νέα θέση της Ελλάδας στον κόσμο: Έξω από το ΝΑΤΟ, σε μια Μεσόγειο χωρίς βάσεις, χωρίς τη βάση της Σούδας. Με πολιτική ειρήνης και συμπαράταξης με κινήματα και χώρες που αγωνίζονται έξω από τους μονόδρομους της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Αυτά προϋποθέτουν ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ δυνάμεων με πυρήνα την Αριστερά.
Ποια είναι τα κρίσιμα στοιχήματα σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά;
Να οριοθετηθεί τόσο από το κεντροαριστερό άρμα του έντιμου εκσυγχρονισμού, όσο και από τον κυβερνητισμό και την αποκλειστικά κοινοβουλευτική δράση. Το πρόγραμμα και οι προτάσεις μεταρρυθμιτισμού να μπουν στην υπηρεσία ενός συνολικότερου προγράμματος ανατροπής, ενός ανταγωνιστικού σχεδίου.
Να παραμείνει η αριστερά υπεύθυνη απέναντι στο λαό, αξιόπιστη για τον εργαζόμενο κόσμο, αλλά ανυπάκουη απέναντι στο σύστημα. Να απαντήσει στις εκκλήσεις υπευθυνότητας που της απευθύνουν οι απολογητές του παλιού, με την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Να αντιστοιχηθεί η γενική πολιτική εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ με την οργανωτική και πολιτική του κατάσταση. Αυτή είναι η πραγματική αχίλλειος πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ: Ο βαθμός σύνδεσής του με αγώνες, με κινήματα, με αντιστάσεις, με κοινωνικά προβλήματα. Ο βαθμός και η δυνατότητα να πάρει πρωτοβουλίες, να θέσει θέματα, να καθορίσει μια μόνιμη πολιτική γραμμή υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων.
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Η προοπτική και ο προσανατολισμός της αριστεράς πρέπει να στραφεί στους αγώνες, στην κοινωνία, στην οικοδόμηση ενός συνολικού προγράμματος ανατροπής συσχετισμών. Οι συσχετισμοί δεν είναι μόνο εκλογικοί ή κοινοβουλευτικοί. Είναι κατεξοχήν κοινωνικοί.
Η δημοσκοπική άνοδος και η παρεπόμενη ευφορία βρίσκονται σε αναντιστοιχία με την οργανωτική κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ, με τις πρωτοβουλίες που παίρνει, με τα κινηματικά γεγονότα που πυροδοτεί. Επίσης, η άνοδος των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις δεν συνοδεύεται από κινήσεις αντίστασης στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχει σπάσει η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της ατομικιστικής ιδεολογίας, τουλάχιστον με τρόπο συνειδητό.
Η ψαλίδα - αντίφαση της εμβέλειας και της πραγματικής οργανωτικής και πολιτικής κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντηθεί με μεγαλύτερη γείωση με την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τα μαζικά κινήματα, τις αντιστάσεις, τα ξεσπάσματα. Μια πιο τολμηρή πολιτική στάση σε περιπτώσεις που παρουσιάστηκαν (Ευρωσυνθήκη, κρίση στα ΑΕΙ, ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις) θα είχε άλλα αποτελέσματα. Δεν ήταν τεχνικό ή οργανωτικό πρόβλημα, ήταν πρωτίστως πρόβλημα πολιτικής κατεύθυνσης.
Το όριο της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαντλείται μόνο ή βασικά στον πολιτικό χειρισμό, τη διατύπωση προγράμματος και την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Προνομιακός χώρος της αριστεράς είναι τα μαζικά κινήματα, εκεί που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους όσοι μπορούν να εκφραστούν από την αριστερά: τα λαϊκά στρώματα, οι ευέλικτα εργαζόμενοι, η γενιά των 600 (και βγάλε) ευρώ, οι άνεργοι, οι φτωχοί. Ο πολιτικός μας λόγος, η κοινοβουλευτική δράση οφείλει να υπηρετεί τους μεγάλους αγώνες, τις μαζικές κινητοποιήσεις, τα κοινωνικά κινήματα.
Τέλος η ίδια η πείρα έδειξε ότι Και το χειρότερο έχουμε σημαντικά προβλήματα στην κινητοποίηση δυνάμεων και στον στοιχειώδη συντονισμό των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και αυτό, έχει σχέση με μια πολιτική αντίληψη και κατεύθυνση για το πόσο και το τι είδους ΣΥΡΙΖΑ έχουμε στο νου μας, για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ σαν εγχείρημα και οργανισμό μέσα στην κοινωνία. Αυτές οι ελλείψεις γέννησαν και γεννούν κομματικούς πατριωτισμούς, κομματικούς ηγεμονισμούς, ψευδείς αντιπαραθέσεις.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Μια σύγχρονη, επίκαιρη, ανταγωνιστική αριστερά, δεν πρέπει να φοβάται να δίνει απαντήσεις, να θέτει προτάγματα. Η ανίχνευση διαφορετικών απαντήσεων στα αδιέξοδα που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες ο νεοφιλελευθερισμός, είναι αναγκαία. Τα κινήματα της τελευταίας δεκαετίας έχουν δείξει ότι δεν φοβούνται να θέτουν συγκεκριμένα αιτήματα μεν, με τα ίχνη των οραμάτων για μια άλλη διακυβέρνηση δε.
Η αριστερά πρέπει να διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος (89, κάθαρση, συγκυβέρνηση), από τη γειτονική Ιταλία (συμμετοχή σε κυβέρνηση Πρόντι και καθίζηση), αλλά δεν πρέπει να φοβηθεί να γίνει πρωταγωνίστρια στις εξελίξεις, να διαμορφώσει αυτή την ατζέντα. Διαφορετικά, τα κενά της παρουσίας της Αριστεράς θα καλυφθούν με άλλους τρόπους ενισχυτικούς για το υπάρχον σύστημα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναδείξει τα δύο διαφορετικά προτάγματα, τους δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο προβληματισμός και η διαμόρφωση ενός πολιτικού προγράμματος για μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή, σε αυτό πρέπει να στοχεύσει. Σε αυτή την κατεύθυνση πολλές προτάσεις και αποφάσεις πρέπει να επαναδιαπραγματευθούν. Προσεκτικά και χωρίς να πληγώνουμε την ιδέα της ενότητας, αλλά και με τη συνείδηση ότι το αριστερό κίνημα δεν μπορεί να γίνει έρμαιο αριθμητικής και ισορροπιών.
ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΟΡΑΜΑ – Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ
Όταν η άρχουσα τάξη πανευρωπαϊκά και στην Ελλάδα αναζητά όραμα, η αριστερά θα πρέπει να προβάλει το δικό της όραμα. Τα δύο ανταγωνιστικά προγράμματα, αυτό του κεφαλαίου και αυτό του κόσμου της εργασίας πρέπει να συγκριθούν. Τη σύγκριση θα την αποφύγουν οι -αποτυχημένοι να δώσουν προοπτική- ηγέτες της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης. Όμως η κρίση σχεδιασμού και η κρίση δυνατοτήτων στις εθνικές και υπερεθνικές ελίτ, καταργεί πολλές αυταπάτες και δημιουργεί νέες δυνατότητες. Η αστική ηγεμονία στο χώρο των «μεγάλων ιδεών» και των «εθνικών στόχων» είναι υπό κατάρρευση και οι νεοφιλελεύθεροι σχεδιασμοί είναι απονομιμοποιημένοι.
Όταν τα όρια και οι ανοχές του παραλογισμού του καπιταλισμού εξαντλούνται, χρειαζόμαστε οραματικά στοιχεία, μακροπρόθεσμη στρατηγική. Αυτά μπορούν να δώσουν στέρεα υπόσταση στη μεγάλη πολιτική ανατροπή σε όφελος της αριστεράς. Πολύ περισσότερο όταν η εποχή μας μετασχηματίζεται γοργά σε εποχή αναζήτησης, όπου ξανατίθενται παλιά ερωτήματα και επανεξετάζονται παλιές απαντήσεις. Σε όλο και περισσότερες γωνιές του πλανήτη λαοί επιλέγουν άλλους δρόμους, δρόμους που λοιδωρήθηκαν συλλήβδην με την κατάρρευση του 89-91. Στην ίδια την Ευρώπη και την καρδιά των καπιταλιστικών μητροπόλεων πληθαίνουν οι κάθε μορφής (πρωτόλειες και ασυνείδητες έστω) αρνήσεις όχι μόνο της πολιτικής διαχείρισης, αλλά συνολικά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Για την ΚΟΕ η ύπαρξή της μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ είχε και έχει δύο βασικές αιχμές:
Την προσπάθεια για αλλαγή συσχετισμών, όχι μόνο σε εκλογικό αλλά σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Την οικοδόμηση μιας πραγματικής κοινωνικής δυναμικής, όπου η πολιτική με τη σειρά της θα αντανακλάται αλλά και θα διαμορφώνει αυτή την κοινωνική δυναμική, θα συμπυκνώνει την προσδοκία για μια μεγάλη αλλαγή.
Την προσπάθεια συγκρότησης μέσα από την ανατροπή συσχετισμών, τους αγώνες, τα κινήματα, μιας αριστεράς που δεν φοβάται να συνθέτει, να αντιπαρατίθεται, να μετασχηματίζεται, να ενώνεται. Από εκεί θα προκύψει η πραγματική ανασύνθεση της αριστεράς, από την οποία πολλά θα έχει να κερδίσει η νέα κομμουνιστική αριστερά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Επισκεπτες
