παρουσία στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 29/12 στις 6.00 μ.μ., στην ισραηλινή πρεσβεία, είναι ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.
Το ισραηλινό κράτος σκορπίζει ξανά το θάνατο
Το Ισραήλ βομβαρδίζει από το πρωί του Σαββάτου 27/12 την από καιρό αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, σπέρνοντας τρόμο στους κατοίκους της και προκαλώντας εκατόμβες νεκρών. Είναι ένα ακόμα, βάρβαρο και απροκάλυπτο, επεισόδιο της 60χρονης κατοχής και καταπίεσης του παλαιστινιακού λαού που τιμωρείται επειδή αντιστέκεται.
Ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» εκφράζει για μια ακόμα φορά την αλληλεγγύη του στον παλαιστινιακό λαό, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Καλούμε και εμείς στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία (Κηφισίας και Κατεχάκη) τη Δευτέρα στις 6.00 μ.μ. Για την καταδίκη της σιωνιστικής επιθετικότητας, αλλά και των υποκριτικών δηλώσεων των δυτικών, κυρίως, κυβερνήσεων που για να μη δυσαρεστήσουν τον καλό τους σύμμαχο βγάζουν ανακοινώσεις που καλούν σε αυτοσυγκράτηση και παύση των «επιθετικών ενεργειών» από όλες τις πλευρές.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ
Η παρουσία στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 29/12 στις 6.00 μ.μ., στην ισραηλινή πρεσβεία, είναι ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.
Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα»
29 Δεκ 2008
Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ για τη σφαγή στη Γάζα, 28/12/2008
Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ κορύφωσε τη δολοφονική, γενοκτονική πολιτική του με την αιματηρότερη και την πιο βάρβαρη σφαγή εκατοντάδων Παλαιστίνιων, παιδιών και αμάχων. Τα εξηντάχρονα της Νάκμπα (1948-2008) για το μαρτυρικό και ηρωικό λαό της Παλαιστίνης κλείνουν με τον πιο αιματηρό τρόπο. Με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο για τη φύση του κράτους που ΗΠΑ και ΕΕ έχουν ορίσει χωροφύλακα στη Μέση Ανατολή. Η παρατεταμένη εξόντωση με τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας αντικαταστάθηκε από τη μαζική δολοφονία εκατοντάδων Παλαιστινίων.
Οι κυβερνήσεις της ΕΕ εξακολουθούν να κοιτούν σιωπηλές και συνενόχες, συμψηφίζοντας την αντίσταση του κατεχόμενου λαού με την αιματηρή κατοχή του Ισραήλ, κρατώντας ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον επιτιθέμενο και τον αμυνόμενο.
Η ελληνική κυβέρνηση να σταματήσει να μιλά για "φαύλο κύκλο βίας" και να καταδικάσει άμεσα και απερίφραστα τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
Αλληλεγγύη και συμπαράσταση στον παλαιστινιακό λαό που τιμωρείται επειδή εξακολουθεί να αντιστέκεται σε έναν πάνοπλο αντίπαλο.
Αλληλεγγύη και συμπαράσταση χωρίς όρους και προϋποθέσεις στην ηρωική Παλαιστίνη.
Όλοι στη συγκέντρωση καταγγελίας του εγκληματικού σιωνιστικού κράτους τη Δευτέρα 29/12/2008 στις 18:00 έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ.
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
Οι κυβερνήσεις της ΕΕ εξακολουθούν να κοιτούν σιωπηλές και συνενόχες, συμψηφίζοντας την αντίσταση του κατεχόμενου λαού με την αιματηρή κατοχή του Ισραήλ, κρατώντας ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον επιτιθέμενο και τον αμυνόμενο.
Η ελληνική κυβέρνηση να σταματήσει να μιλά για "φαύλο κύκλο βίας" και να καταδικάσει άμεσα και απερίφραστα τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
Αλληλεγγύη και συμπαράσταση στον παλαιστινιακό λαό που τιμωρείται επειδή εξακολουθεί να αντιστέκεται σε έναν πάνοπλο αντίπαλο.
Αλληλεγγύη και συμπαράσταση χωρίς όρους και προϋποθέσεις στην ηρωική Παλαιστίνη.
Όλοι στη συγκέντρωση καταγγελίας του εγκληματικού σιωνιστικού κράτους τη Δευτέρα 29/12/2008 στις 18:00 έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ.
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
18 Δεκ 2008
Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ για την υπόθεση της ζαρντινιέρας, 17/12/2008
Οι ποινές που επιβλήθηκαν στους 8 αστυνομικούς, πρώτα από την υπηρεσία τους και χθες από τα ελληνικά δικαστήρια αποδεικνύουν για ποιο λόγο ξεσηκώνεται η νεολαία από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα. Ένα κράτος εχθρικό, κατασταλτικό όργανο ενάντια στους νέους, που χαϊδεύει, συγχωρεί, ρίχνει στα μαλακά, έως και επιβραβεύει την αστυνομική βαρβαρότητα, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζει τη συσσωρευμένη οργή της νέας γενιάς.
Την ίδια μέρα που οι αστυνομικοί εξαγόραζαν με 5 € τη μέρα τον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή 26 νέοι (εκ των οποίων 22 ανήλικοι) στη Λάρισα παραπέμπονται με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Την ίδια ο πρωθυπουργός χαρακτήριζε για πολλοστή φορά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ως «ατυχές συμβάν θανάσιμου τραυματισμού».
Για ποιο λόγο απορούν και χάσκουν οι χρυσοπληρωμένοι αναλυτές για την οργή των 15χρονων; Η κυβερνητική προπαγάνδα, η αναπαραγωγή της φαντασμαγορίας της σπασμένης βιτρίνας, οι αποφάσεις της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, η διαιωνιζόμενη αστυνομική βαρβαρότητα, αποδεικνύουν δέκα μέρες μετά τη δολοφονία, ότι «είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι»!
Την ίδια μέρα που οι αστυνομικοί εξαγόραζαν με 5 € τη μέρα τον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή 26 νέοι (εκ των οποίων 22 ανήλικοι) στη Λάρισα παραπέμπονται με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Την ίδια ο πρωθυπουργός χαρακτήριζε για πολλοστή φορά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ως «ατυχές συμβάν θανάσιμου τραυματισμού».
Για ποιο λόγο απορούν και χάσκουν οι χρυσοπληρωμένοι αναλυτές για την οργή των 15χρονων; Η κυβερνητική προπαγάνδα, η αναπαραγωγή της φαντασμαγορίας της σπασμένης βιτρίνας, οι αποφάσεις της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, η διαιωνιζόμενη αστυνομική βαρβαρότητα, αποδεικνύουν δέκα μέρες μετά τη δολοφονία, ότι «είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι»!
Ανακοίνωση της Γραμματείας του ΚΟ της ΚΟΕ, 15/12/2008
ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ
ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ,
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΧΩΡΙΟ
«Βρισκόμαστε μπροστά σε κοινωνικές διεργασίες που μπορούν να καταλήξουν σε κοινωνικές εξεγέρσεις με απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες. Ας φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί σήμερα αν έχουμε μια επανάληψη Τεμπονέρα ή ΕΑΣ. Η κατάσταση θα ξεφύγει...» Αυτός ήταν ο βασικός προβληματισμός του ΚΟ της ΚΟΕ που δημοσιεύτηκε στην Αριστερά! στις 19/9/08 τ. 250-251.
1. Σήμερα ζούμε ακριβώς αυτά που γράφονταν τρεις μήνες πριν.
Σ’ αυτή την έκρηξη συμμετέχουν χιλιάδες αγωνιστών της αριστεράς. Συμμετέχουν προοδευτικοί και δημοκράτες γονιοί που καταλαβαίνουν τα αδιέξοδα των παιδιών.
Αυτή την έκρηξη την αντιμετωπίζουν ευνοϊκά όσοι αντιλαμβάνονται πως οι χειρότερες μέρες είναι εδώ και πως το μέλλον θα είναι καταστροφικό.
Σ’ αυτή την έκρηξη είναι ανεκτικοί οι μικρομεσαίοι έμποροι-βιοτέχνες κ.λπ. που καταλαβαίνουν την επερχόμενη σύνθλιψή τους από την οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επενεργούν: α) η οικονομική συμπίεση και με όρους πλέον παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, β) οι πολλαπλοί καθημερινοί κοινωνικοί αποκλεισμοί σε υγεία, παιδεία, σε κοινωνικά αγαθά, ελεύθερους και δημόσιους χώρους, σχέσεις, γ) η πολιτική κρίση με τη μορφή του τέλους της λαϊκής συναίνεσης και ενσωμάτωσης στο πολιτικό καρτέλ του δικομματισμού, τη στιγμή που ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ εξαντλούν το οπλοστάσιο του χειρισμού των λαϊκών μαζών.
Ο κόσμος που συμπιέζεται θέλει ένα άλλο τοπίο. Αλλά δεν έχει προσδιορίσει ποιο. Θέλει να τιμωρήσει, απορρίπτει, αλλά δεν διεκδικεί «θετικά». Εδώ θα πρέπει να αναζητηθεί ο ρόλος και η πρακτική μιας αριστεράς που θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Η ΚΟΕ επιμένει ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ, ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και την κοινωνία.
2. Η νεολαία είναι η δύναμη κρούσης, η πρωταγωνίστρια δύναμη σ’ αυτό το κίνημα. Η νεολαία βρίσκεται ανάμεσα στους τοίχους της απόρριψης, του αποκλεισμού, της αστυνόμευσης. Βρίσκεται ανάμεσα στους τοίχους μιας ζωής που τους υπόσχεται ολοένα και λιγότερα ολοένα και χειρότερα πράγματα. Μια ζωή που οι νεολαίοι εκτελούν, πειθαρχούν, ακούνε, βλέπουν, αλλά ούτε μαθαίνουν, ούτε δημιουργούν, ούτε ζουν.
Παιδεία – εργασία – ελεύθεροι χώροι – δημιουργία – νέες αξίες και ηθική είναι ζητήματα μιας ατζέντας που είναι ερμητικά κλειστή για τη νεολαία.
Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Γαλλία και Ιταλία είναι δίπλα μας και τόσο πολύ κοντά μας. Σήμερα και ειδικά αυτές τις μέρες έχει αυξηθεί η κοινωνική διαφοροποίηση –ειδικά της νεολαίας- απέναντι στο πολιτικό σύστημα και απέναντι στο σύστημα γενικά. Αυτή η διαφοροποίηση χρειάζεται να «μπολιαστεί» με την κριτική ενάντια στο σύστημα που δημιουργεί και αναπαράγει τα αδιέξοδα. Με το συνειδητό στοιχείο της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ.
3. Η στάση του ΠΑΣΟΚ είναι αποκαλυπτική. Ζητάει από την κυβέρνηση να κυβερνήσει, να «προστατεύσει» την κοινωνία (το σύστημα) και επιδιώκει να εισπράξει τη φθορά της ΝΔ χωρίς καμία αντιπολίτευση. Εμφανίζεται σαν το κόμμα της ηρεμίας, της ησυχίας, της τάξης, της ασφάλειας. Προσπαθεί να προσεταιριστεί τα μεσοστρώματα, τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, το πολιτικό κέντρο, που βγάζει κυβερνήσεις.
Δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε το παρελθόν του (όμοιο με τη ΝΔ) ούτε και το παρόν του.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει την αλλαγή κυβέρνησης, όχι την αλλαγή πολιτικής.
Αλλαγή κομμάτων και προσώπων. Φτάνει πια. Ούτε ξεχνάμε, ούτε εκβιαζόμαστε, ούτε ξεγελιόμαστε.
Σ’ ό,τι αφορά το ΚΚΕ, το κεντρικό στη στάση του δεν είναι η εχθρική αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό και ενιαίο στη στάση του από το 1973 μέχρι σήμερα είναι ότι στις κρίσιμες στιγμές επιλέγει την «υπευθυνότητα», τη συμπόρευση με το σύστημα. Από τους «350 προβοκάτορες» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73, μέχρι την καταγγελία το 1985 -μετά τη δολοφονία του Μ. Καλτεζά- της «παραβίασης» του ασύλου από το κίνημα, και με πολλά ενδιάμεσα «επεισόδια», το κόμμα του Περισσού δείχνει την αποστροφή του προς κάθε μαζική κίνηση κόσμου που δεν ελέγχει το ίδιο, την καταγγέλλει, προσπαθεί να την καταστείλει. Ουσιαστικά το ΚΚΕ στηρίζει τη ΝΔ, υπακούει στο σύστημα.
Τις τελευταίες μέρες έκαναν την εμφάνισή τους οι γνωστοί και από τις περιόδους διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ «αγανακτισμένοι πολίτες». Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για οργανωμένα ακροδεξιά στοιχεία, αλλά και για την προσπάθεια της κυβέρνησης «να κινητοποιήσει» τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας αλλά και τον κομματικό μηχανισμό της. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο φαινόμενο παρόμοιο με αυτά που οδήγησαν στη δολοφονία Τεμπονέρα.
4. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός που σ’ αυτές τις στιγμές στάθηκε κοντά στη νεολαία. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ: ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ή ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτό το κεντρικό πολιτικό δίλημμα υπάρχει γενικά, αλλά πολύ περισσότερο και με πολύ πιο έντονο τρόπο στις μέρες μας.
Αυτό δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά το σύνολο της αριστεράς. Το γεγονός ότι σε ορισμένες καταστάσεις κάποιες ιδέες και πρακτικές «λάμπουν» περισσότερο, έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία της αριστεράς να συνδεθεί με τη νεολαία, να αποκτήσει ερείσματα, να μιλήσει, να δώσει διέξοδο. Και διέξοδος σημαίνει να προβάλει πολιτικά αιτήματα τα οποία να απαντάνε στα προβλήματα της νεολαίας, να της δείξει τη δύναμη που κρύβεται στην οργάνωση.
5. Οι τελευταίες δηλώσεις Καραμανλή από τις Βρυξέλες δείχνουν με καθαρό τρόπο τις κυβερνητικές αποφάσεις. Πρώτον, ο πρωθυπουργός ζητάει τη συναίνεση του πολιτικού κόσμου όχι στην καταγγελία «όσων σπάνε» αλλά στην καταστολή με κάθε τρόπο της νεολαιίστικης εξέγερσης. Δεύτερον, ξεκαθάρισε το ότι δεν πρόκειται να φύγει, και το σημαντικότερο, ότι δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική. Τρίτον, έγινε σαφές ότι θα αντιμετωπίσει την κατάσταση με «στιβαρό χέρι» (η στάση της αστυνομίας με τις εκατοντάδες συλλήψεις τις τελευταίες μέρες δείχνει το τι ακριβώς σημαίνει αυτό).
Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση κάνει πιο επίκαιρο από ποτέ το σύνθημα «Φύγετε» σαν την αναγκαία διέξοδο από την σημερινή κατάσταση.
ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ,
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΧΩΡΙΟ
«Βρισκόμαστε μπροστά σε κοινωνικές διεργασίες που μπορούν να καταλήξουν σε κοινωνικές εξεγέρσεις με απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες. Ας φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί σήμερα αν έχουμε μια επανάληψη Τεμπονέρα ή ΕΑΣ. Η κατάσταση θα ξεφύγει...» Αυτός ήταν ο βασικός προβληματισμός του ΚΟ της ΚΟΕ που δημοσιεύτηκε στην Αριστερά! στις 19/9/08 τ. 250-251.
1. Σήμερα ζούμε ακριβώς αυτά που γράφονταν τρεις μήνες πριν.
Σ’ αυτή την έκρηξη συμμετέχουν χιλιάδες αγωνιστών της αριστεράς. Συμμετέχουν προοδευτικοί και δημοκράτες γονιοί που καταλαβαίνουν τα αδιέξοδα των παιδιών.
Αυτή την έκρηξη την αντιμετωπίζουν ευνοϊκά όσοι αντιλαμβάνονται πως οι χειρότερες μέρες είναι εδώ και πως το μέλλον θα είναι καταστροφικό.
Σ’ αυτή την έκρηξη είναι ανεκτικοί οι μικρομεσαίοι έμποροι-βιοτέχνες κ.λπ. που καταλαβαίνουν την επερχόμενη σύνθλιψή τους από την οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επενεργούν: α) η οικονομική συμπίεση και με όρους πλέον παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, β) οι πολλαπλοί καθημερινοί κοινωνικοί αποκλεισμοί σε υγεία, παιδεία, σε κοινωνικά αγαθά, ελεύθερους και δημόσιους χώρους, σχέσεις, γ) η πολιτική κρίση με τη μορφή του τέλους της λαϊκής συναίνεσης και ενσωμάτωσης στο πολιτικό καρτέλ του δικομματισμού, τη στιγμή που ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ εξαντλούν το οπλοστάσιο του χειρισμού των λαϊκών μαζών.
Ο κόσμος που συμπιέζεται θέλει ένα άλλο τοπίο. Αλλά δεν έχει προσδιορίσει ποιο. Θέλει να τιμωρήσει, απορρίπτει, αλλά δεν διεκδικεί «θετικά». Εδώ θα πρέπει να αναζητηθεί ο ρόλος και η πρακτική μιας αριστεράς που θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Η ΚΟΕ επιμένει ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ, ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΝΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και την κοινωνία.
2. Η νεολαία είναι η δύναμη κρούσης, η πρωταγωνίστρια δύναμη σ’ αυτό το κίνημα. Η νεολαία βρίσκεται ανάμεσα στους τοίχους της απόρριψης, του αποκλεισμού, της αστυνόμευσης. Βρίσκεται ανάμεσα στους τοίχους μιας ζωής που τους υπόσχεται ολοένα και λιγότερα ολοένα και χειρότερα πράγματα. Μια ζωή που οι νεολαίοι εκτελούν, πειθαρχούν, ακούνε, βλέπουν, αλλά ούτε μαθαίνουν, ούτε δημιουργούν, ούτε ζουν.
Παιδεία – εργασία – ελεύθεροι χώροι – δημιουργία – νέες αξίες και ηθική είναι ζητήματα μιας ατζέντας που είναι ερμητικά κλειστή για τη νεολαία.
Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Γαλλία και Ιταλία είναι δίπλα μας και τόσο πολύ κοντά μας. Σήμερα και ειδικά αυτές τις μέρες έχει αυξηθεί η κοινωνική διαφοροποίηση –ειδικά της νεολαίας- απέναντι στο πολιτικό σύστημα και απέναντι στο σύστημα γενικά. Αυτή η διαφοροποίηση χρειάζεται να «μπολιαστεί» με την κριτική ενάντια στο σύστημα που δημιουργεί και αναπαράγει τα αδιέξοδα. Με το συνειδητό στοιχείο της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ.
3. Η στάση του ΠΑΣΟΚ είναι αποκαλυπτική. Ζητάει από την κυβέρνηση να κυβερνήσει, να «προστατεύσει» την κοινωνία (το σύστημα) και επιδιώκει να εισπράξει τη φθορά της ΝΔ χωρίς καμία αντιπολίτευση. Εμφανίζεται σαν το κόμμα της ηρεμίας, της ησυχίας, της τάξης, της ασφάλειας. Προσπαθεί να προσεταιριστεί τα μεσοστρώματα, τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, το πολιτικό κέντρο, που βγάζει κυβερνήσεις.
Δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε το παρελθόν του (όμοιο με τη ΝΔ) ούτε και το παρόν του.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει την αλλαγή κυβέρνησης, όχι την αλλαγή πολιτικής.
Αλλαγή κομμάτων και προσώπων. Φτάνει πια. Ούτε ξεχνάμε, ούτε εκβιαζόμαστε, ούτε ξεγελιόμαστε.
Σ’ ό,τι αφορά το ΚΚΕ, το κεντρικό στη στάση του δεν είναι η εχθρική αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό και ενιαίο στη στάση του από το 1973 μέχρι σήμερα είναι ότι στις κρίσιμες στιγμές επιλέγει την «υπευθυνότητα», τη συμπόρευση με το σύστημα. Από τους «350 προβοκάτορες» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73, μέχρι την καταγγελία το 1985 -μετά τη δολοφονία του Μ. Καλτεζά- της «παραβίασης» του ασύλου από το κίνημα, και με πολλά ενδιάμεσα «επεισόδια», το κόμμα του Περισσού δείχνει την αποστροφή του προς κάθε μαζική κίνηση κόσμου που δεν ελέγχει το ίδιο, την καταγγέλλει, προσπαθεί να την καταστείλει. Ουσιαστικά το ΚΚΕ στηρίζει τη ΝΔ, υπακούει στο σύστημα.
Τις τελευταίες μέρες έκαναν την εμφάνισή τους οι γνωστοί και από τις περιόδους διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ «αγανακτισμένοι πολίτες». Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για οργανωμένα ακροδεξιά στοιχεία, αλλά και για την προσπάθεια της κυβέρνησης «να κινητοποιήσει» τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας αλλά και τον κομματικό μηχανισμό της. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο φαινόμενο παρόμοιο με αυτά που οδήγησαν στη δολοφονία Τεμπονέρα.
4. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός που σ’ αυτές τις στιγμές στάθηκε κοντά στη νεολαία. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ: ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ή ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτό το κεντρικό πολιτικό δίλημμα υπάρχει γενικά, αλλά πολύ περισσότερο και με πολύ πιο έντονο τρόπο στις μέρες μας.
Αυτό δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά το σύνολο της αριστεράς. Το γεγονός ότι σε ορισμένες καταστάσεις κάποιες ιδέες και πρακτικές «λάμπουν» περισσότερο, έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία της αριστεράς να συνδεθεί με τη νεολαία, να αποκτήσει ερείσματα, να μιλήσει, να δώσει διέξοδο. Και διέξοδος σημαίνει να προβάλει πολιτικά αιτήματα τα οποία να απαντάνε στα προβλήματα της νεολαίας, να της δείξει τη δύναμη που κρύβεται στην οργάνωση.
5. Οι τελευταίες δηλώσεις Καραμανλή από τις Βρυξέλες δείχνουν με καθαρό τρόπο τις κυβερνητικές αποφάσεις. Πρώτον, ο πρωθυπουργός ζητάει τη συναίνεση του πολιτικού κόσμου όχι στην καταγγελία «όσων σπάνε» αλλά στην καταστολή με κάθε τρόπο της νεολαιίστικης εξέγερσης. Δεύτερον, ξεκαθάρισε το ότι δεν πρόκειται να φύγει, και το σημαντικότερο, ότι δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική. Τρίτον, έγινε σαφές ότι θα αντιμετωπίσει την κατάσταση με «στιβαρό χέρι» (η στάση της αστυνομίας με τις εκατοντάδες συλλήψεις τις τελευταίες μέρες δείχνει το τι ακριβώς σημαίνει αυτό).
Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση κάνει πιο επίκαιρο από ποτέ το σύνθημα «Φύγετε» σαν την αναγκαία διέξοδο από την σημερινή κατάσταση.
Προκήρυξη της ΚΟΕ για τη στάση του ΚΚΕ, 15/12/2008
Οι κομμουνιστές πρέπει να έχουν ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά τους
Κ.Καραμανλής κατά τις συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς:
«Ζήτησα από τους πολιτικούς αρχηγούς να καταδικάσουν απερίφραστα τις πράξεις αυτές. Είναι ευθύνη τόσο της κυβέρνησης όσο και του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να υπάρξει άμεσα κοινωνική και πολιτική απομόνωση των στοιχείων της βίας, της παρανομίας, της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς».
Α.Παπαρήγα μετά τη συνάντησή της με τον Καραμανλή:
«Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει να χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων»
Γ.Καρατζαφέρης, μετά τη συνάντησή του με τον Καραμανλή:
«Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που δείχνουν σοβαρότητα και υπάρχουν και δυνάμεις που “χαϊδεύουν αυτιά”, όπως άκουσα κάποιον να λέει»
Λένιν:
«Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες»
Γιατί τόση νομιμοφροσύνη;
Η ηγεσία του ΚΚΕ έσπευσε να δηλώσει νομιμοφροσύνη στην κυβέρνηση Καραμανλή και να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα των ηρωικών αγώνων και των θυσιών (άλλων όμως εποχών και ηγεσιών), έφτασε να παίρνει συγχαρητήρια από το μισό υπουργικό συμβούλιο για τη φρονιμάδα του…
Σε καιρούς κοινωνικής έντασης και πολιτικής αστάθειας, οι κομμουνιστές δεν επιχειρούν να σταθεροποιήσουν το σύστημα. Επιχειρούν να το τραυματίσουν, να το περιορίσουν, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να το γκρεμίσουν. Με αυτή την πρακτική η ηγεσία του ΚΚΕ έχει πάρει διαζύγιο. Για την ακρίβεια μετατράπηκε σε αναμεταδότη των κυβερνητικών θεωριών περί νέας «ασύμμετρης απειλής» εναντίον της Ελλάδας και της καθεστηκυίας τάξης. Στάθηκε στο πλευρό του Καραμανλή όταν αυτός απαίτησε από τα πολιτικά κόμματα συναίνεση για να βγούμε από τις δύσκολες ώρες.
Από πότε όμως οι δύσκολες ώρες για την κυβέρνηση είναι και δύσκολες ώρες για το λαό; Οι δύσκολες ώρες για την άρχουσα τάξη είναι και δύσκολες ώρες για το εργατικό κίνημα; Οι δύσκολες ώρες για την αστική διακυβέρνηση είναι και δύσκολες ώρες για την αριστερά; Εδώ οι βαριές ταξικές αναλύσεις πήγαν περίπατο.
Όταν η κυβέρνηση ζήτησε να μην γίνει συγκέντρωση στο Σύνταγμα, η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ υπάκουσε και δεν πήγε στη Βουλή, αλλά στο (πρώην) Υπουργείο Απασχόλησης! Όταν την Παρασκευή 12/12 μαθητές και φοιτητές κατέκλυσαν το Σύνταγμα διαδηλώνοντας μπροστά στη Βουλή η ηγεσία του ΚΚΕ έστειλε την πορεία στα στενά της Αθήνας. Όταν την Πέμπτη 11/12 γίνεται «κατάληψη» από μέλη της ΚΝΕ (με απόφαση της Κεντρικής τους Επιτροπής, όπως διαλαλούσαν) για να μην μπει ο κόσμος στις σχολές και να μην γίνουν συνελεύσεις, κάποιο πρόβλημα υπάρχει.
Κόμμα της εργατικής τάξης ή της «τάξης, ησυχίας και ασφάλειας»;
Η ηγεσία του ΚΚΕ μιλάει πολύ για την εργατική τάξη, την ταξική συνείδηση και τους ταξικούς αγώνες. Με τη στάση της όμως δείχνει ότι είναι κόμμα υπεύθυνο, κόμμα των νοικοκυραίων. Κόμμα που επιθυμεί να γίνονται τα πάντα εντός πλαισίων.
Όταν οι άθλιοι εξεγείρονται στη Γαλλία, ο Ριζοσπάστης τους έκανε πρωτοσέλιδο λέγοντας πως «Προκαλεί η γαλλική κυβέρνηση και όσοι μιλούν για συμμορίες»… «υποβαθμίζοντας ή κρύβοντας τις αιτίες και το περιεχόμενό του, την απόγνωση που νιώθουν οι εξεγερμένοι»… «Το ΚΚΕ εκφράζει την ολόθερμη συμπαράστασή του στους σύγχρονους "Αθλίους" του Παρισιού και όλης της Γαλλίας». Αυτά γράφονταν τότε. Ανέξοδα λόγια γιατί η Γαλλία ήταν μακριά.
Όταν η έκρηξη της νεολαίας έρχεται στην Ελλάδα, καταγγέλλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων»… Έφτασε σε σημείο, βουλευτής του ΚΚΕ, να μην αποκλείει τη σύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με ανθρώπους του κοινού ποινικού δικαίου και σωματέμπορους!
Είναι η εμπάθεια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και η εμφυλιοπολεμική διάθεση που γεννά αυτή την επίθεση; Όχι. Το κεντρικό στη στάση του ΚΚΕ δεν είναι η εχθρική αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο ρόλος που έχει αναλάβει η ηγεσία του ΚΚΕ στη διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και ηρεμίας. Στη στήριξη της κυβέρνησης και των χειρισμών της.
Να πέσει η κυβέρνηση;
Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν δέχεται το αίτημα (και άρα και την αντίστοιχη πολιτική) να φύγει η κυβέρνηση. Η μόνιμη επωδός είναι ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε διαχειριστή.
Όμως από πότε, σε ποια γραφτά, σε ποιους κλασσικούς, σε ποια επαναστατική θεωρία, το να πέσει μια αστική κυβέρνηση με όρους κοινωνικής αναταραχής, με όρους κινήματος, είναι κακό; Από πότε το κόμμα της εργατικής τάξης, ενώ μπορεί, δεν θέλει να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης της αστικής τάξης; Ειδικά μάλιστα όταν αυτό το αίτημα βρίσκεται στα χείλη όλου του προοδευτικού κόσμου;
Η ανυπακοή, η αντεπίθεση και τα άλλα μεγαλόστομα που αναγράφονται σε αφίσες γιατί δεν γίνονται πράξη; Ειδικά στο βαθμό που η αξιωματική αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ) όχι απλά δεν πίεζε την κυβέρνηση να παραιτηθεί, αλλά της ζητούσε επίμονα να αρθεί στο ύψος της και να κυβερνήσει…
Αν έπεφτε η κυβέρνηση υπό το βάρος της κοινωνικής αναταραχής και της νεανικής έκρηξης που μετατρεπόταν σε μαζικό πολιτικό κίνημα σε χώρους σπουδών και χώρους δουλειάς, αυτό –ανεξάρτητα με το ποιος θα είχε λιγότερα ή περισσότερα εκλογικά οφέλη- θα ήταν μια σπουδαία κατάκτηση για το λαϊκό κίνημα ή όχι; Θα ήταν μια επιβεβαίωση της δύναμης του λαού να γκρεμίζει σχεδιασμούς και κυβερνήσεις;
Η ηγεσία του ΚΚΕ δυσφημεί ξανά τον κομμουνισμό. Τον δυσφήμισε με την υποστήριξη του (αν) υπαρκτού σοσιαλισμού και τις συγκυβερνήσεις με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τον δυσφημεί και σήμερα με την κατασυκοφάντηση της νεολαιίστικης έκρηξης, σπρώχνοντας τους νέους μακριά από την κομμουνιστική αριστερά.
Για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται μια αριστερά και ένα κομμουνιστικό κίνημα αποφασισμένο να ανατρέψει την σημερινή κατάσταση. Όχι να φλυαρεί με γενικολογίες, να συναινεί στους αστικούς εκβιασμούς, να δηλώνει νομιμοφροσύνη, να μην μπαίνει στον κόπο και στην πρόκληση να γίνει δύναμη ανατροπής.
KOMMOYΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
Κ.Καραμανλής κατά τις συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς:
«Ζήτησα από τους πολιτικούς αρχηγούς να καταδικάσουν απερίφραστα τις πράξεις αυτές. Είναι ευθύνη τόσο της κυβέρνησης όσο και του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να υπάρξει άμεσα κοινωνική και πολιτική απομόνωση των στοιχείων της βίας, της παρανομίας, της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς».
Α.Παπαρήγα μετά τη συνάντησή της με τον Καραμανλή:
«Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει να χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων»
Γ.Καρατζαφέρης, μετά τη συνάντησή του με τον Καραμανλή:
«Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που δείχνουν σοβαρότητα και υπάρχουν και δυνάμεις που “χαϊδεύουν αυτιά”, όπως άκουσα κάποιον να λέει»
Λένιν:
«Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες»
Γιατί τόση νομιμοφροσύνη;
Η ηγεσία του ΚΚΕ έσπευσε να δηλώσει νομιμοφροσύνη στην κυβέρνηση Καραμανλή και να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα των ηρωικών αγώνων και των θυσιών (άλλων όμως εποχών και ηγεσιών), έφτασε να παίρνει συγχαρητήρια από το μισό υπουργικό συμβούλιο για τη φρονιμάδα του…
Σε καιρούς κοινωνικής έντασης και πολιτικής αστάθειας, οι κομμουνιστές δεν επιχειρούν να σταθεροποιήσουν το σύστημα. Επιχειρούν να το τραυματίσουν, να το περιορίσουν, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να το γκρεμίσουν. Με αυτή την πρακτική η ηγεσία του ΚΚΕ έχει πάρει διαζύγιο. Για την ακρίβεια μετατράπηκε σε αναμεταδότη των κυβερνητικών θεωριών περί νέας «ασύμμετρης απειλής» εναντίον της Ελλάδας και της καθεστηκυίας τάξης. Στάθηκε στο πλευρό του Καραμανλή όταν αυτός απαίτησε από τα πολιτικά κόμματα συναίνεση για να βγούμε από τις δύσκολες ώρες.
Από πότε όμως οι δύσκολες ώρες για την κυβέρνηση είναι και δύσκολες ώρες για το λαό; Οι δύσκολες ώρες για την άρχουσα τάξη είναι και δύσκολες ώρες για το εργατικό κίνημα; Οι δύσκολες ώρες για την αστική διακυβέρνηση είναι και δύσκολες ώρες για την αριστερά; Εδώ οι βαριές ταξικές αναλύσεις πήγαν περίπατο.
Όταν η κυβέρνηση ζήτησε να μην γίνει συγκέντρωση στο Σύνταγμα, η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ υπάκουσε και δεν πήγε στη Βουλή, αλλά στο (πρώην) Υπουργείο Απασχόλησης! Όταν την Παρασκευή 12/12 μαθητές και φοιτητές κατέκλυσαν το Σύνταγμα διαδηλώνοντας μπροστά στη Βουλή η ηγεσία του ΚΚΕ έστειλε την πορεία στα στενά της Αθήνας. Όταν την Πέμπτη 11/12 γίνεται «κατάληψη» από μέλη της ΚΝΕ (με απόφαση της Κεντρικής τους Επιτροπής, όπως διαλαλούσαν) για να μην μπει ο κόσμος στις σχολές και να μην γίνουν συνελεύσεις, κάποιο πρόβλημα υπάρχει.
Κόμμα της εργατικής τάξης ή της «τάξης, ησυχίας και ασφάλειας»;
Η ηγεσία του ΚΚΕ μιλάει πολύ για την εργατική τάξη, την ταξική συνείδηση και τους ταξικούς αγώνες. Με τη στάση της όμως δείχνει ότι είναι κόμμα υπεύθυνο, κόμμα των νοικοκυραίων. Κόμμα που επιθυμεί να γίνονται τα πάντα εντός πλαισίων.
Όταν οι άθλιοι εξεγείρονται στη Γαλλία, ο Ριζοσπάστης τους έκανε πρωτοσέλιδο λέγοντας πως «Προκαλεί η γαλλική κυβέρνηση και όσοι μιλούν για συμμορίες»… «υποβαθμίζοντας ή κρύβοντας τις αιτίες και το περιεχόμενό του, την απόγνωση που νιώθουν οι εξεγερμένοι»… «Το ΚΚΕ εκφράζει την ολόθερμη συμπαράστασή του στους σύγχρονους "Αθλίους" του Παρισιού και όλης της Γαλλίας». Αυτά γράφονταν τότε. Ανέξοδα λόγια γιατί η Γαλλία ήταν μακριά.
Όταν η έκρηξη της νεολαίας έρχεται στην Ελλάδα, καταγγέλλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων»… Έφτασε σε σημείο, βουλευτής του ΚΚΕ, να μην αποκλείει τη σύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με ανθρώπους του κοινού ποινικού δικαίου και σωματέμπορους!
Είναι η εμπάθεια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και η εμφυλιοπολεμική διάθεση που γεννά αυτή την επίθεση; Όχι. Το κεντρικό στη στάση του ΚΚΕ δεν είναι η εχθρική αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο ρόλος που έχει αναλάβει η ηγεσία του ΚΚΕ στη διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και ηρεμίας. Στη στήριξη της κυβέρνησης και των χειρισμών της.
Να πέσει η κυβέρνηση;
Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν δέχεται το αίτημα (και άρα και την αντίστοιχη πολιτική) να φύγει η κυβέρνηση. Η μόνιμη επωδός είναι ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε διαχειριστή.
Όμως από πότε, σε ποια γραφτά, σε ποιους κλασσικούς, σε ποια επαναστατική θεωρία, το να πέσει μια αστική κυβέρνηση με όρους κοινωνικής αναταραχής, με όρους κινήματος, είναι κακό; Από πότε το κόμμα της εργατικής τάξης, ενώ μπορεί, δεν θέλει να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης της αστικής τάξης; Ειδικά μάλιστα όταν αυτό το αίτημα βρίσκεται στα χείλη όλου του προοδευτικού κόσμου;
Η ανυπακοή, η αντεπίθεση και τα άλλα μεγαλόστομα που αναγράφονται σε αφίσες γιατί δεν γίνονται πράξη; Ειδικά στο βαθμό που η αξιωματική αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ) όχι απλά δεν πίεζε την κυβέρνηση να παραιτηθεί, αλλά της ζητούσε επίμονα να αρθεί στο ύψος της και να κυβερνήσει…
Αν έπεφτε η κυβέρνηση υπό το βάρος της κοινωνικής αναταραχής και της νεανικής έκρηξης που μετατρεπόταν σε μαζικό πολιτικό κίνημα σε χώρους σπουδών και χώρους δουλειάς, αυτό –ανεξάρτητα με το ποιος θα είχε λιγότερα ή περισσότερα εκλογικά οφέλη- θα ήταν μια σπουδαία κατάκτηση για το λαϊκό κίνημα ή όχι; Θα ήταν μια επιβεβαίωση της δύναμης του λαού να γκρεμίζει σχεδιασμούς και κυβερνήσεις;
Η ηγεσία του ΚΚΕ δυσφημεί ξανά τον κομμουνισμό. Τον δυσφήμισε με την υποστήριξη του (αν) υπαρκτού σοσιαλισμού και τις συγκυβερνήσεις με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τον δυσφημεί και σήμερα με την κατασυκοφάντηση της νεολαιίστικης έκρηξης, σπρώχνοντας τους νέους μακριά από την κομμουνιστική αριστερά.
Για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται μια αριστερά και ένα κομμουνιστικό κίνημα αποφασισμένο να ανατρέψει την σημερινή κατάσταση. Όχι να φλυαρεί με γενικολογίες, να συναινεί στους αστικούς εκβιασμούς, να δηλώνει νομιμοφροσύνη, να μην μπαίνει στον κόπο και στην πρόκληση να γίνει δύναμη ανατροπής.
KOMMOYΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Επισκεπτες
