Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας Ν. Αχαΐας

Για το χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου

2012-01-26T17:07:00.002+02:00

Φτωχότερη η χώρα, φτωχότερη η Αριστερά και η τέχνη
Το φυσικό σκηνικό άρρηκτα δεμένο με την πραγματικότητα της χώρας. Σαν φωτογραφία που απεικονίζει ένα γνώριμο, υγρό, μελαγχολικό τοπίο. «Η άλλη Θάλασσα» έμεινε στη μέση ένα κρύο και βροχερό απόγευμα σε μια εργατική περιοχή της Αττικής. Ένα απόγευμα σημαδιακό, απόλυτα ταιριαστό με τη θλίψη που απλώνεται πάνω από την Ελλάδα της κρίσης, έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή, την ώρα των γυρισμάτων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Η χώρα είναι ακόμα πιο φτωχή, ακόμα πιο άδεια από εικόνες, μηνύματα, θύμησες. Ο αθεράπευτα αριστερός Θόδωρος Αγγελόπουλος, με τις πολλές διακρίσεις, έφυγε, μάλλον, όπως θα ‘θελε… Διαμορφώνοντας ένα πλάνο, μια φωτογραφία, μια ακόμα αλήθεια.
Με τις ταινίες του ανέδειξε με μοναδικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα. Σκιαγράφησε με εικόνες, χρώματα και συναισθήματα τη δύσκολη πορεία ενός λαού που προσπαθεί να ορθοποδήσει. Μίλησε με το δικό του καθηλωτικό τρόπο για την Αριστερά, καταθέτοντας ένα κινηματογραφικό χρονικό της πορείας της τον 20ο αιώνα.
Από χτες το απόγευμα η χώρα, η Αριστερά, η τέχνη είναι φτωχότερες. Από χτες το απόγευμα ο χορός του Μάνου Κατράκη γίνεται συγκλονιστική κραυγή για τη χώρα που πεθαίνει, για το όνειρο που χάνεται, για την «άλλη θάλασσα» που δεν θα τελειώσει ποτέ.

E.I.N.A.: Ψήφισμα συμπαράστασης στον αγώνα των εργαζομένων της ΑΒΕΞ

2012-01-19T14:11:00.000+02:00

Η ΕΙΝΑ παρακολουθεί εδώ και καιρό τις εξελίξεις στην ΑΒΕΞ, μια παραδοσιακή και γνωστή βιομηχανία της Πάτρας.

Παρακολουθούμε την προσπάθεια απαξίωσης της παραγωγής, που έχει μεγάλη ανάγκη η τοπική κοινωνία, από τη μεριά της εργοδοσίας.

Παρακολουθούμε με ανησυχία την προσπάθεια απαξίωσης της εργατικής δύναμης που –πάλι η εργοδοσία- έχει επιδοθεί την τελευταία χρονιά.

Ένα εργοστάσιο που παρά την κρίση, έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει τη λειτουργία του προσφέροντας εργασία στους εργάτες και απολαβές στις οικογένειές τους, μέσα στο 2011 συρρίκνωσε τον κύκλο εργασιών του σε μηδενικό επίπεδο. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία από τον Ιούνιο έχει αφήσει απλήρωτους τους εργαζόμενους προφασιζόμενη έλλειψη ρευστότητας.

Παρακολουθούμε, όμως, με ενδιαφέρον και αλληλέγγυα προσμονή, τον παραδειγματικό αγώνα των εργαζομένων της ΑΒΕΞ που από τον Ιούνιο αγωνίζονται για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους και βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Έχουν κάνει το εργοστάσιο και την έδρα της εταιρίας στην ακτή Δυμαίων κέντρο του αγώνα τους και έχουν αποκαλύψει την πρόθεση της εργοδοσίας να κλείσει μια βιώσιμη και από τις παλαιότερες βιομηχανικές μονάδες της περιοχής, τσακίζοντας την αξιοπρέπεια των εργαζομένων αφήνοντάς τους απλήρωτους και στην ανασφάλεια έξι μήνες τώρα, απειλώντας τους να τους ωθήσουν στην εξαθλίωση με τις προσπάθειες υπαγωγής της εταιρείας σε καθεστώς πτώχευσης.

Βρισκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα τους, ηθικά και υλικά, και καλούμε τους φορείς των εργαζομένων της Πάτρας να αναλάβουν ενέργειες στήριξης του επίμονου αγώνα τους για επιβίωση και αξιοπρέπεια.

Κανείς δε θα μείνει μόνος του!
Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε με αντίσταση και αλληλεγγύη!
Η δικαίωση των εργαζομένων της ΑΒΕΞ θα είναι νίκη για όλους τους εργαζόμενους της Πάτρας!

Σχετικά με αναρτήσεις στο διαδίκτυο

2012-01-19T13:48:00.000+02:00

Σχετικά με αναρτήσεις των τελευταίων ημερών στο διαδίκτυο γύρω από εσωτερικά ζητήματα της ΚΟΕ (και μάλιστα με αλλοιωμένα «στοιχεία»), έχουμε να δηλώσουμε τα παρακάτω:
Η ΚΟΕ λύνει τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματά της, όπως πάντα, με δημοκρατική συζήτηση στο εσωτερικό της, στις συνελεύσεις και τα όργανά της.
Οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης στα εσωτερικά της οργάνωσης για άγνωστους σκοπούς, θα πέσει στο κενό.
Η κοινωνία που δοκιμάζεται σε μια δύσκολη κατάσταση δεν έχει να ασχοληθεί με σενάρια και διαδρομισμούς τέτοιου είδους αλλά με πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Με αυτά τα προβλήματα θα αναμετρηθεί η ΚΟΕ όλο το επόμενο διάστημα.

Μετά τον Μπάιντεν και ο Βεστερβέλε

2012-01-18T16:07:00.000+02:00

Σε πίσω αυλή των μεγάλων δυνάμεων έχει μετατραπεί η χώρα. Πρώτα ήρθε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τ. Μπάιντεν, στις αρχές Δεκέμβρη για να συζητήσει με Λ. Παπαδήμο. Α. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά σχετικά με τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και πώς μπορεί η χώρα μας να φανεί «χρήσιμη».

Το σίριαλ συνεχίζεται, αφού αυτές τις μέρες είναι εδώ ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκ. Βεστερβέλε για να θέσει για άλλη μια φορά τα γνωστά διλήμματα: «Δεν θα έχουμε εμπλοκή με την έκβαση των συνομιλιών για το PSI, αρκεί να προχωρήσετε στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έχει επιβάλει η Μέρκελ». Δηλαδή στην ολοκληρωτική αφαίμαξη του ελληνικού λαού και στην πλήρη μετατροπή της χώρας σε μεταμοντέρνα αποικία.alt Και ακόμη, «αρκεί να συμμορφωθείτε με τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς απέναντι στο Ιράν».

Από κοντά και οι θλιβερές μαριονέτες του πολιτικού συστήματος Λ. Παπαδήμος και Α. Σαμαράς, που για ακόμα μια φορά είπαν «ναι σε όλα» στο αφεντικό εκ Γερμανίας. Και ξέρουν καλά, όλες οι πλευρές, ότι αυτό το «ναι» δεν σημαίνει και τίποτα αφού, ανεξαρτήτως της έκβασης των συνομιλιών για το PSI, η καταστροφή της χώρας και της κοινωνίας είναι δεδομένη για τον αμερικανικό και γερμανικό παράγοντα. Το μόνο που ενδιαφέρει πια, είναι οι πολιτικές εξυπηρετήσεις, η λεηλασία του κοινωνικού και εθνικού πλούτου και η στιγμή που θα γίνει η χρεοκοπία της χώρας, ελεγχόμενη ή μη.

Βέβαια ο Βεστερβέλε δεν ξέχασε να μας προσφέρει και την πλήρη «ψυχολογική του υποστήριξη». Καλά έκανε, γιατί η κυβέρνηση Παπαδήμου και το σάπιο πολιτικό σύστημα που στηρίζει αυτές τις πολιτικές μάλλον δεν θα έχει ακόμα πολύ καιρό μπροστά της. Πλησιάζει η ώρα που ο λαός θα βγει ξανά στο προσκήνιο και θα τους στείλει από εκεί που ήρθαν.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ξεσηκωμό του ρουμανικού λαού!

2012-01-18T16:05:00.002+02:00

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, από την Τυνησία ως την Ελλάδα κι από την Αίγυπτο ως τις ΗΠΑ, η λαϊκή οργή βράζει ενάντια στους λίγους, τους ελάχιστους, που δυναστεύουν τη συντριπτική πλειοψηφία. Μια λαϊκή οργή που σε κάθε χώρα βρίσκει τη δική της σπίθα και ανάβει τη φλόγα του ξεσηκωμού.

Στη Ρουμανία η σπίθα ήταν η παραίτηση του παλαιστινιακής καταγωγής υφυπουργού Υγείας της Ρουμανίας, Ραέντ Αραφάτ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη «μεταρρύθμιση», δηλαδή την ιδιωτικοποίηση και πλήρη διάλυση του συστήματος υγείας της χώρας. «Μεταρρύθμιση» που αποφασίστηκε από τη ρουμανική κυβέρνηση κατ’ εντολή (ποιού άλλου;) του ΔΝΤ. Καταρχήν, μια δευτερεύουσα αλλά ενδιαφέρουσα επισήμανση είναι ότι στη γειτονική χώρα φαίνεται να υπάρχουν και ελάχιστες έστω εξαιρέσεις κυβερνητικών στελεχών που δεν έχουν χάσει κάθε τσίπα – σε αντίθεση με τους «δικούς μας», που συγκροτούν μονολιθικό μπλοκ δωσίλογων.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ο ξεσηκωμός που πυροδότησε αυτή η εξέλιξη στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας απ’ άκρη σε άκρη της Ρουμανίας, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα και ριζοσπαστικοποιείται καθημερινά. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός Ε. Μποκ αναγκάστηκε γρήγορα να αναδιπλωθεί, δηλώνοντας ότι η «μεταρρύθμιση» θα επανεξεταστεί συνολικά, και ότι δεν θα ιδιωτικοποιηθούν οι υπηρεσίες πρώτων βοηθειών.

Καθημερινά δυναμώνει ο ξεσηκωμός και γενικεύονται οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Οι Ρουμάνοι, που έχουν δει το εισόδημά τους να εξανεμίζεται γοργά, τους φόρους να αυξάνονται και το δημόσιο τομέα να ξεπουλιέται, που βιώνουν την απώλεια της λαϊκής κυριαρχίας με τους δανειστές να «παραγγέλνουν» στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε κοινωνικό μακελειό, παραμένουν στους δρόμους. Με συνθήματα όπως «Κλέφτες!», «Να φύγετε!» και «Απαιτούμε σεβασμό!» δεκάδες χιλιάδες λαού αψηφούν τις δυνάμεις καταστολής παρά τις εκατοντάδες συλλήψεων και τραυματισμών. Μόνο χτες το βράδυ πάνω από 200 διαδηλωτές συνελήφθησαν στο Βουκουρέστι, ενώ οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη εξαπλωθεί σε περισσότερες από 40 πόλεις της χώρας.

Στη χώρα μας οι δωσίλογοι της τρόικας καμώνονται πως δεν βλέπουν το καζάνι που βράζει, αλλά οι Ρουμάνοι μας στέλνουν μήνυμα νέου ξεσηκωμού, όπως έκαναν οι Τυνήσιοι στις αρχές του περασμένου χρόνου. Η κρίση βαθαίνει σε όλο τον κόσμο, αλλά πληθαίνουν οι λαοί που υψώνουν το ανάστημά τους και εξεγείρονται. Με τη συμβολή όλων μας, το 2012 θα επιφυλάσσει ακόμη πιο δυσάρεστες εκπλήξεις σε όσους αλαζονικά νομίζουν ότι θα καταφέρουν να βάλουν ταφόπλακα πάνω στους λαούς μας!

Δύο χρόνια χωρίς τη συντρόφισσα Μαριάννα Μπρεκάση

2012-01-17T16:03:00.000+02:00

Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τη μέρα που η αγαπημένη μας συντρόφισσα Μαριάννα Μπρεκάση έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Μια μάχη που την έδωσε ως το τέλος με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια. Σε αυτή τη μάχη είχε στο πλευρό της τους συντρόφους της που της στάθηκαν με στοργή και αγάπη.

Από τα νεαρά της χρόνια η Μαριάννα βρέθηκε στην υπόθεση της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Αυτή τη γραμμή ζωής υπηρέτησε σε όλη τη ζωή της με συνέπεια. Κατάφερε να γίνει ένα πρόσωπο αξιοσέβαστο στο χώρο της ΚΟΕ, ιδιαίτερα αγαπητό και αναγνωρίσιμο στο χώρο της αριστεράς, αλλά και ευρύτερα της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης. Η Μαριάννα αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς από μας. Για την αγωνιστική της στάση, την έγνοια για τον καθημερινό άνθρωπο και τα προβλήματα του, την ευθύτητα και όλα τα στοιχεία ήθους που την έκαναν να είναι ένα άτομο το οποίο «ξεχώριζε» από τη μια, αλλά ταυτόχρονα ήταν και «μία από μας». Επίσης, η Μαριάννα με τη στάση της αποτέλεσε ένα παράδειγμα διαφορετικό από αρνητικές συμπεριφορές και στάσεις ζωής και έδωσε ένα πρότυπο για το πως πρέπει να είναι τα στελέχη της Αριστεράς, με απλότητα, χωρίς ιδιοτέλεια και παραγοντισμό, με προσπάθεια κάθε στιγμή να καταπολεμείται ο ατομισμός και ο εγωισμός, με όραμα για την Αριστερά και το Λαό.

Συχνά συζητάμε για την αγαπημένη ας συντρόφισσα. Αν ήταν κοντά μας θα ήταν σήμερα στην πρώτη γραμμή του αγώνα, ανήσυχη, ζωηρή, μέσα και δίπλα στο λαό που δοκιμάζεται και αναζητά διεξόδους, μέσα στις προσπάθειες οργάνωσης του λαού. Θα βοηθούσε με τις πράξεις και τις απόψεις της για να προχωρήσουν οι αγώνες.

Κάποιοι σύντροφοι είχαν δώσει την υπόσχεση ότι κι άλλες Μαριάννες θα συνεχίσουν να βγαίνουν για να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, απαλλαγμένο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Σήμερα αυτή η δέσμευση αποκτά ακόμα μεγαλύτερη επικαιρότητα.

Για τις συνεργασίες με βάση την ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος και διεξόδου της χώρας

2011-12-15T18:22:00.002+02:00

Δήλωση του εκπροσώπου της ΚΟΕ στην Εκτελεστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ - 14/12/2011

1. Με πληθώρα δηλώσεων και τοποθετήσεων, εκπρόσωποι όλου του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος «υπερβαίνουν» τις αντιθέσεις τους και καλούν στην παράταση ζωής της δίχως καμιά λαϊκή νομιμοποίηση κυβέρνησης Παπαδήμου «ώσπου να ολοκληρώσει το έργο της»: δηλαδή τον πλήρη εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Τα ξένα και εγχώρια επιτελεία των από πάνω, παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, συναινούν στη συνέχιση του «πειράματος» που δοκιμάζουν στην Ελλάδα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Έτσι, είναι πολύ πιθανό, και μάλιστα σχετικά σύντομα, το λαϊκό κίνημα να βγει στους δρόμους με ακόμη πιο «στοιχειώδη» αιτήματα από αυτά που προέβαλε στην πρώτη φάση μετά την επιβολή του μνημονίου, όπως: εκλογές, δημοκρατία, να σταματήσει το φίμωμα του λαού.

2. Σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά θα όφειλε να προχωρά σε τολμηρά ανοίγματα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το δικομματικό εναγκαλισμό μιας προηγούμενης περιόδου, και είναι προϊόν μιας τεράστιας μετατόπισης συνειδήσεων η οποία συντελείται τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σήμερα είναι επείγον, είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να ενταθεί η προσπάθεια συσπείρωσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν την κατάργηση των υποδουλωτικών συμφωνιών και μνημονίων, το διώξιμο της τρόικας, την ανατροπή του ιδιότυπου κατοχικού καθεστώτος και όλου του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί.

3. Ένα τέτοιο μέτωπο θα είναι σαφώς ευρύτερο από την Αριστερά – η οποία θα πρέπει να κερδίσει τη θέση της μέσα σε αυτό, θα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της, για να συμβάλει ώστε αυτό το πλατύ λαϊκό μέτωπο να εκπληρώσει το πρόγραμμά του, να μην χειραγωγηθεί και αποπροσανατολιστεί από αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά, για να γίνει δυνατό να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που υπηρετεί τα πιο βασικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας και αποσκοπεί στη σωτηρία του λαού και της χώρας, η Αριστερά οφείλει να αντιληφθεί τις ανάγκες του σήμερα. Οφείλει να αντιληφθεί τις ραγδαίες και τρομακτικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη, και άρα να πάψει να σκέφτεται και να δρα «όπως χτες». Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

4. Το πολιτικό πλαίσιο που θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα ευρύτατες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να συμπυκνωθεί στο τρίπτυχο «Να φύγει η τρόικα και όλοι οι υπηρέτες της – Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια – Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και πραγματική δημοκρατία». Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προχωρήσει σε ανοίγματα προς άλλες πολιτικές, κυρίως, δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιητική η μέχρι στιγμής επιτυχία στο θέμα των συνεργασιών και της οικοδόμησης του μετώπου. Το βασικό εμπόδιο έγκειται στην ανεπαρκή, ακόμη, κατανόηση των ραγδαίων αλλαγών τόσο στη γενικότερη κατάσταση όσο και στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει εκλογικά αυτόν τον κόσμο δεν αρκεί, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώνεται τα αιτήματα και τους πόθους που εκφράστηκαν στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.λπ. – δηλαδή όσα θέτει ο διάχυτος ριζοσπαστισμός των λαϊκών δυνάμεων.

5. Φαίνεται πως, μπροστά στην αδυναμία συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου με βασικό κορμό την Αριστερά, λόγω και της άρνησης άλλων δυνάμεων, η ηγεσία του ΣΥΝ μοιάζει να προνομοποιεί «αναγκαστικά» το άνοιγμα προς το «σοσιαλιστικό χώρο» απευθυνόμενη σε προσωπικότητες και στελέχη που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός των επιδιωκόμενων συνεργασιών σε τέτοια βάση είναι προβληματικός για τους εξής λόγους: Α) Δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου. Δεν οικοδομεί διαδικασίες για τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, ούτε εντάσσεται σε τέτοιες διαδικασίες. Β) Δεν κατανοεί την ευρύτητα του λαϊκού ριζοσπαστισμού, που διαπερνά πλέον όλους τους πολιτικούς χώρους και αποδεσμεύεται από αυτούς, καταλογίζοντάς τους αναξιοπιστία. Γ) Στοχεύει «ρεαλιστικά» σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Δ) Ακόμη και η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ στην πλειοψηφία της δεν έχει διόλου καλή γνώμη για πολλές από τις προσωπικότητες (πλην λαμπρών εξαιρέσεων) και τα στελέχη που μέχρι πολύ πρόσφατα συμμετείχαν ενεργά στο διαχρονικό αντιλαϊκό πάρτι. Τη στιγμή που επιχειρείται να δημιουργηθούν αναχώματα για να συγκρατηθεί η αμφισβήτηση, ακόμα και εάν επιδιωκόταν μια απλή εκλογική συνεργασία θα όφειλε να έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό πλαίσιο για τη σαφή και έμπρακτη δέσμευση ιδίως των στελεχών που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και πλησιάζουν την Αριστερά, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει επί μακρόν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Διαφορετικά, θα είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι αυτά τα στελέχη βλέπουν την Αριστερά απλά ως όχημα για την εξασφάλιση κάποιων εδρών και για το ξαναπλασάρισμά τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

6. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι με τη διαχρονική αντίληψη μεγάλου τμήματος των ηγεσιών της Αριστεράς, ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα το Κέντρο) ανήκει γενικά σε έναν φανταστικό «προοδευτικό χώρο», σε αντίθεση με την «επάρατη Δεξιά». Εδώ και καιρό η ζωή έχει αποφανθεί: το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί κάποια «σοσιαλδημοκρατία» έτσι όπως μπορεί να την είχε η Αριστερά στο μυαλό της. Αντίθετα, είναι βασικός πυλώνας του αστισμού στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας δεν υφίσταται πλέον, και άρα η μετεξέλιξη της «κεντρώας δημοκρατικής παράταξης», το ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί ένα έστω μακρινό συγγενή της Αριστεράς που συχνά παρεκτρέπεται και συμπεριφέρεται «ενάντια στη φύση του». Άρα πρέπει έστω και τώρα, έστω καθυστερημένα, να εγκαταλειφθεί ο κεντροαριστερός «άξονας σκέψης» πάνω στον οποίο εδράζεται η τακτική (ίσως και η στρατηγική!) της Αριστεράς. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια ανεξάρτητη αριστερή πολιτική, που θα απευθύνεται τολμηρά στο ριζοσπαστισμό για να συγκροτήσει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με τους στόχους που αναφέρθηκαν.

7. Συμπερασματικά, η επιμονή στη συνεργασία με «διαφοροποιούμενους» οι οποίοι απλώς επιζητούν μια προσωρινή στέγη που θα τους δώσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουν με ξένα υλικά ένα δικό τους εγχείρημα, βλάπτει και την Αριστερά και το λαϊκό ριζοσπαστισμό, που δεν μπορεί ούτε να εμπνευστεί ούτε να εκφραστεί μέσα από τέτοια «μέτωπα». Την ίδια στιγμή, είναι αναγκαίο να αγκαλιαστούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι που με ειλικρίνεια αποδεσμεύονται από τον πασοκισμό και επιθυμούν να εργαστούν έμπρακτα για ένα πλατύ ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζονται, γι’ αυτό, σαφή κριτήρια και πλαίσια συνεργασίας, τα οποία τουλάχιστον θα περιορίζουν τα όποια λάθη όταν επιζητούμε την απόκτηση δεσμών με τις λαϊκές δυνάμεις που εγκαταλείπουν το δικομματισμό.

8. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ΚΟΕ θεωρεί όχι δευτερεύον το ζήτημα των διαδικασιών που θα επιλεχθούν για τη συγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, αν όντως αυτός είναι ο στόχος. Άρα, αντιτίθεται σε συναντήσεις με «παράγοντες του σοσιαλιστικού χώρου» οι οποίες καταλήγουν σε κατά μόνας κλείσιμο συμφωνιών, που εμφανίζονται κατόπιν ως τετελεσμένα τα οποία δεν συζητούνται και τα πληροφορούμαστε με ανακοινώσεις μέσω των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ΚΟΕ τονίζει ότι δεν θεωρεί παγιωμένη και αμετακίνητη τη στάση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής. Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνονται σε αυτές τις δυνάμεις και, για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποδοχής, πρέπει επίσης να διαπερνώνται από πνεύμα υπέρβασης των υπαρκτών, σήμερα, καταστάσεων. Έτσι θα προωθηθεί η υπόθεση του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ως μοναδικής αξιόπιστης απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας, και θα γίνει αντιληπτό από τους πάντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί ειλικρινά τη συγκρότησή του.

Εκτός από την οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση και κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας θα μας «διασώσουν» και στα εθνικά ζητήματα;

2011-12-01T17:07:00.002+02:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΟΕ - 1/12/2011

Δεν έφτανε στην Κομισιόν που έχει αναλάβει την οικονομική «διάσωση», δηλαδή την ερήμωση και ισοπέδωση της χώρας και του λαού, φαίνεται ότι αναλαμβάνει τώρα και ρόλο «διασώστη» στα εθνικά μας ζητήματα. Η αποκάλυψη βουλευτών της ΔΗΜΑΡ για το σχετικό χάρτη της Κομισιόν δεν αφήνει αμφιβολίες. Σε ένα λεπτομερέστατο χάρτη για τη ζώνη του ευρώ όπου –σύμφωνα με τους βουλευτές- αποτυπώνονται με ακρίβεια όλα τα άλλα ελληνικά νησιά αλλά ακόμη και υπερπόντια εδάφη άλλων κρατών μελών, απουσιάζει εντελώς το ελληνικό νησί του Καστελόριζου. Η Τουρκία αυθαίρετα και σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο δεν αναγνωρίζει στο Καστελόριζο ΑΟΖ (ή υφαλοκρηπίδα), που είναι όμως κρίσιμη για το συνολικό καθορισμό των ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου στη Μεσόγειο. Η Κομισιόν από υπερβάλλοντα ζήλο να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία (κι ας αδικεί το κράτος μέλος που λέγεται Ελλάδα) ή γιατί γνωρίζει μυστικές συμφωνίες (;) που δεν γνωρίζουμε εμείς οι ιθαγενείς, κάνει «απλώς» ένα βήμα παραπέρα: αφαιρεί εξ ολοκλήρου το Καστελόριζο από την ελλαδική επικράτεια.

Είναι πιθανό να υπάρξει συγνώμη για δήθεν λάθος εκ παραδρομής. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα είναι προφανές πως ό,τι έγινε δεν έγινε βέβαια εντελώς κατά λάθος αλλά γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση (αν όχι και οι ελληνικές κυβερνήσεις μυστικά) αναγνωρίζουν άτυπα πως τάχα «υπάρχει θέμα» με το Καστελόριζο και την ΑΟΖ του. Όπως ακριβώς δηλαδή θέτει ζήτημα η τουρκική πλευρά χωρίς καμία απολύτως νομική βάση αλλά μονάχα στη βάση του γνώριμου «τσαμπουκά» που τη διακρίνει απέναντι σε μια Ελλάδα αλλεπάλληλων και χωρίς σχέδιο υποχωρήσεων διαδοχικών κυβερνήσεων επί κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, και όλα αυτά υπό τις ευλογίες και πιέσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.

Τρεις παρατηρήσεις. Πρώτον, έχει ανοίξει μια περίοδος για τη χώρα όπου δεν θα κριθούν μόνο ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης αλλά και εθνικής, κρατικής, γεωπολιτικής υπόστασης. Δεν κινδυνεύουμε μόνο να ξυπνήσουμε ένα πρωί σε μια Ελλάδα κρανίου τόπο λόγω της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και σε μια Ελλάδα μισή, με πετσοκομμένη επικράτεια, χώρα «περιορισμένων» κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεύτερον, το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε πολλά άλλα που όλα μαζί κάνουν σαφές το τι είδους ανταποδοτικά οφέλη προσφέρει στη χώρα και στον «ελληνισμό» ο νέος γεωπολιτικός προσανατολισμός Ελλάδας και Κύπρου με την μεγαλύτερη πρόσδεση στο Ισραήλ και τον αμερικανικό παράγοντα. Τρίτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μείνει αμέτοχη σε μια τέτοια εξέλιξη. Αντίθετα, όπως δείχνει και το τελευταίο αυτό περιστατικό με το χάρτη θα συμμετάσχει κανονικά στο παιχνίδι των εκβιασμών για αποδοχή «λύσεων» και τετελεσμένων. Άλλωστε, είναι περίπου εξίσου με τις ΗΠΑ ένθερμος οπαδός και εντολέας (ειδικά οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) της προσέγγισης της χώρας μας με το Ισραήλ. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι μόνο αυτή καθαυτή η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που υπονομεύει την όποια άσκηση πολιτικής επί κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και ειδικότερα η εναπόθεση της τύχης μας σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που με τον ίδιο ακριβώς κυνισμό που εκβιάζει για τα οικονομικά ζητήματα θα εκβιάσει αύριο μεθαύριο και για τα εθνικά. Εξάλλου, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση υπό ανατίναξη θα πολλαπλασιαστούν τα διάφορα γεωπολιτικά παιχνίδια και «ευκαιρίες» αναδιανομής, και σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι πλέον υποτελείς χώρες, όπως κατάντησε η Ελλάδα, αποτελούν και τα πιθανότερα θύματα. Για το καλό μας πάντα…

Ο θεματικός τίτλος του χάρτη της Κομισιόν ήταν σαφέστατος: «Η ζώνη του ευρώ, ένα νόμισμα με πολλά πλεονεκτήματα». Όχι απλώς πολλά, πάααρα πολλά πλεονεκτήματα…

Ξεσηκωμός – Για να φύγουν όλοι! Επίκαιρη όσο ποτέ η εξέγερση του Πολυτεχνείου Ανακοίνωση της ΚΟΕ

2011-11-16T12:18:00.001+02:00

Αυτές τις μέρες, που η «εθνοσωτήρια κυβέρνηση» Παπαδήμου ορκίζεται πίστη στην τρόικα, κλείνουν 38 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στους «εθνοσωτήρες» της τότε χούντας. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου απαίτησε Δημοκρατία και Ανεξαρτησία, και έδωσε συντριπτικό χτύπημα στο δικτατορικό καθεστώς. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έδειξε ότι οι χούντες δεν διορθώνονται, δεν εκδημοκρατίζονται, αλλά γονατίζουν με μεγάλους λαϊκούς ξεσηκωμούς και εξεγέρσεις.

«Οι φοιτητές απ’ όλες τις σχολές, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, συνειδητοποιήσαμε πως τα προβλήματα μας σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος δεν λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής κατάστασης. Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα, οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους και να αγωνιστεί μαζί τους ως την τελική νίκη. 1) Πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων θεωρούμε την άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας. 2) Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία στη χώρα μας…» (απόσπασμα από την ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου, 16/11/1973)

Σήμερα, παρά τις προειδοποιήσεις του Πάγκαλου, δεν έχουν βγει τανκς στους δρόμους. Είμαστε όμως και πάλι αντιμέτωποι με μια χούντα ή, όπως φώναξε ο λαός στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, με μια νέα κατοχή. Αντιμετωπίζουμε ένα έκτακτο καθεστώς που έχει ρίξει κάθε δημοκρατικό και συνταγματικό προσωπείο, έχει εγκαθιδρύσει την τρόικα στη χώρα και καθημερινά παραβιάζει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας, βυθίζοντας το λαό σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση και απόγνωση.

Η «κυβέρνηση» Παπαδήμου είναι πράγματι μεταβατική: Εκπροσωπεί τη μετάβαση στην απευθείας διακυβέρνηση από τους διορισμένους υπάλληλους του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των τραπεζών. Ο δικομματισμός και οι παραφυάδες του, οι δυνάμεις «εθνικής ευθύνης» και η μαυραγορίτικη ολιγαρχία υπέγραψαν την προδοσία και παρέδωσαν και τυπικά τη διακυβέρνηση στον εκλεκτό των «δυνάμεων κατοχής». Κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα «ευρώ ή καταστροφή» επιβάλλονται οι δόσεις της χρεοκοπίας και διάλυσης της χώρας. Η νέα ληστρική σύμβαση είναι το συμβόλαιο της προδοσίας, της εκχώρησης της χώρας στο Γερμανικό άξονα, και παράλληλα συμβόλαιο σωτηρίας των «δανειστών» - τοκογλύφων.

Ένα νέο μεγάλο «Όχι» στη δανειακή σύμβαση είναι σήμερα απαραίτητο να ακουστεί δυνατά. Για την απαλλαγή από το κατοχικό καθεστώς, που είναι βασική προϋπόθεση για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη διέξοδο της χώρας. Ο αγώνας για την επιβίωση (ενάντια στα χαράτσια, την ανεργία, τη διάλυση της υγείας κλπ), η αλληλεγγύη και η οργάνωση του λαού από κάτω και σε όλους τους χώρους, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου σωτηρίας της χώρας, αποτελούν απαραίτητα βήματα για την ανάπτυξη και έκφραση του μαζικού λαϊκού κινήματος.

Η μεταπολίτευση του 1974 έφερε την ανατροπή του χουντικού καθεστώτος. Αυτή η ανατροπή δεν θα είχε συμβεί και θα είχαμε μια πολύ πιο «ομαλή» αλλαγή φρουράς, αν δεν μεσολαβούσε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και ο ριζοσπαστισμός που αυτή πυροδότησε. Όμως η μεταπολίτευση του 1974 τελικά σφραγίστηκε από την κυριαρχία των δυνάμεων της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Σήμερα, πρέπει να γκρεμίσουμε το κατοχικό καθεστώς και το πολιτικό σύστημα που το στηρίζει. Ταυτόχρονα, μέσα από τη λαϊκή πάλη, μπορεί και πρέπει να επιβληθεί μια διαφορετική μεταπολίτευση, μια καινούρια πολιτική κατάσταση, στην οποία οι λαϊκές δυνάμεις θα έχουν αναβαθμισμένο ρόλο, θα καθορίζουν και θα επιβάλλουν εξελίξεις. Μια μεταπολίτευση του λαού που θα ξηλώσει όλο το τροϊκανό πλαίσιο και, σε αντίθεση με εκείνη του 1974, δεν θα έχει Καραμανλή και Παπανδρέου, θα επαναπροσδιορίσει όλες τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, θα ανοίγει δρόμους για την πραγματική Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Χειραφέτηση.

• Ο Νοέμβρης δείχνει το δρόμο: Για το λαϊκό ξεσηκωμό

• Για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο της χώρας
• Για να πέσει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και η νέα κατοχική κυβέρνηση

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

2011-11-08T20:17:00.001+02:00

1. Κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα και ιδιαίτερα μετά τις μεγάλες αντικατοχικές διαδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, δρομολογήθηκαν ραγδαίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, σε ένα φόντο απίστευτων πιέσεων, εκβιασμών, παζαρεμάτων, διεργασιών και ίντριγκας. Ούτε δημοψήφισμα έγινε, ούτε εκλογές. Αντίθετα, επιβλήθηκε ένα εσωτερικό πραξικόπημα υπό την μπαγκέτα των Μέρκελ – Σαρκοζί. Με το πραξικόπημα αυτό, επιβάλλεται μια κυβέρνηση που δεν έχει καμιά απολύτως νομιμοποίηση, για να προωθηθεί η νέα δανειακή σύμβαση και οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου που μετατρέπουν την χώρα σε μια μεταμοντέρνα αποικία μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο. Είναι πρωτοφανής η επέμβαση της τρόικας και ειδικά της ηγεσίας της ευρωζώνης για γραπτές δηλώσεις αποδοχής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου από τους πολιτικούς αρχηγούς. Ούτε στην εποχή του αμερικανοκρατούμενου εμφυλιακού κράτους δεν λύνονταν τα θέματα με γραπτές δηλώσεις. Ο λαός θα πολεμήσει και αυτή την κυβέρνηση-εκπρόσωπο της νέας κατοχής που έχει επιβληθεί και θα απαιτήσει το διώξιμό της μαζί με το διώξιμο της τρόικας. Ο αντικατοχικός αγώνας συνεχίζεται πιο αποφασιστικά!

2. Κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα «ευρώ ή καταστροφή» επιβάλλονται οι δόσεις της χρεοκοπίας και διάλυσης της χώρας προς όφελος των δανειστών και των εκφραστών τους, των εσωτερικών κατοχικών δυνάμεων. Η ευθυγράμμιση όλων των αστικών δυνάμεων στην υποστήριξη της επαίσχυντης «δανειακής σύμβασης» γίνεται με δικαιολογία την αποφυγή εξόδου της χώρας από το ευρώ που για τους ίδιους ισοδυναμεί με καταστροφή. Το ίδιο το διευθυντήριο της ΕΕ έδειξε με όλους τους τρόπους ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μέσα από τους μηχανισμούς και τις συμφωνίες της ΕΕ να υπάρξει μια πορεία ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης. Ο λαός δεν πρέπει να υποκύπτει σε τέτοια διλήμματα. Μέλλον για το λαό και τη χώρα θα προκύψει μέσα από σύγκρουση και ρήξεις με όλους τους μηχανισμούς και όλες τις πολιτικές της ΕΕ, για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη, χωρίς ΕΕ. Η ευρωδουλεία δεν είναι όραμα, ούτε καταφύγιο. Είναι σύγχρονη μορφή ραγιαδισμού, στην οποία συναντιούνται όλες οι αστικές δυνάμεις εναντίον του λαού. Η ευρωδουλεία είναι συνώνυμο της σύγχρονης εκμετάλλευσης των εργαζομένων, της απομύζησης των λαών και της διάλυσης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου όπως η Ελλάδα.

3. Το μεγάλο «Όχι» στη νέα δανειακή σύμβαση πρέπει να είναι το βασικό περιεχόμενο της άμεσης πολλαπλής δράσης των λαϊκών δυνάμεων που συνενώνονται στον πολιτικό αγώνα για την απαλλαγή από το νέο κατοχικό καθεστώς, για την πτώση του καθεστώτος αυτού που είναι βασική προϋπόθεση για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας. Ο αγώνας για την επιβίωση (ενάντια στα χαράτσια, την ανεργία, τη διάλυση της υγείας κλπ), η αλληλεγγύη και η οργάνωση του λαού από τα κάτω και σε όλους τους χώρους, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου σωτηρίας της χώρας, αποτελούν απαραίτητα βήματα για την ανάπτυξη και έκφραση του μαζικού λαϊκού κινήματος.

4. Το μαζικό λαϊκό κίνημα, βγαλμένο μέσα από την ριζοσπαστικοποίηση και τις διεργασίες μετατόπισης της συνείδησης σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα, πρέπει να ξεπεράσει τα τρομοκρατικά ή εκβιαστικά διλήμματα που θέτει η αστική τάξη, να θέσει συνολικούς εναλλακτικούς στόχους, να μην αφυδατωθεί μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες και την εκλογολογία, να βαθύνει τους στόχους και τα περιεχόμενα της πάλης του. Από την άποψη αυτή, η πρώτη μεγάλη παρουσία του μαζικού λαϊκού κινήματος θα γίνει στις 17 Νοέμβρη στην επέτειο του Πολυτεχνείου, σε όλες τις πόλεις της χώρας, με διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Εκεί θα πρέπει να εκφραστούν η καταδίκη του κατοχικού καθεστώτος και της νέας κυβέρνησης που το υπηρετεί, η απαίτηση για δημοκρατία και ανεξαρτησία, η καταγγελία του στραγγαλισμού που επιβάλλεται από ΕΕ και ευρώ, το «Όχι» στη δανειακή σύμβαση. Πρέπει να εκφραστεί το εξεγερσιακό μήνυμα, το μήνυμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού για μια βαθιά, ουσιαστική, πραγματική αλλαγή στον τόπο, μια μεταπολίτευση του λαού!

Για να τελειώνουμε με τη χούντα της τρόικας, των Μνημονίων, της δανειακής σύμβασης, των ανδρείκελων!

Η αριστερά να μην αναγνωρίσει τη νέα κυβέρνηση και το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, αναστέλλοντας για όσο χρειαστεί τη συμμετοχή της στη Βουλή.
Λαϊκός συναγερμός για να πέσει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και η νέα κατοχική κυβέρνηση!

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 5/11

2011-11-05T10:59:00.001+02:00

Πραξικόπημα σκιώδους πρωθυπουργού
Κοινοβουλευτική οπερέτα με ξένη ενορχήστρωση
Ύμνοι στην δανειακή σύμβαση που υποδουλώνει την χώρα

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη, του Ρούντι Ρινάλντι
11 σημεία για το λαϊκό παράγοντα, του Γιώργου Παπαϊωάννου
Η Αριστερά ολιγωρεί μπροστά στη «νέα κατοχή», του Χρίστου Καραμάνου
Ιδού η Ρόδος..., του Στάθη Κουβελάκη
Οι συκοφαντίες Λοβέρδου και το δώρο στο Ωνάσειο, του Μάριου Διονέλλη

· Ο πρόεδρος της τελετής, του Ηρακλή Λογοθέτη

Αποχαιρετισμός στον Κώστα Τζιαντζή, του Δήμου Τσακνιά

· Γιατί η πρόεδρος Φερνάντες κερδίζει και ο Ομπάμα χάνει, του James Petras

Όταν το «Occupy» το βρίσκει ο χειμώνας, της Αλίκης Βεγίρη

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ

editorial
Το πακέτο…

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
11 σημεία για το λαϊκό παράγοντα, του Γιώργου Παπαϊωάννου

Το πρόσωπο και ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Μιχάλη Σιάχου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Επί του πιεστηρίου: Πραξικόπημα σκιώδους κυβέρνησης- Ούτε δημοψήφισμα - ούτε εκλογές
Η Αριστερά ολιγωρεί μπροστά στη «νέα κατοχή», του Χρίστου Καραμάνου
Η μπότα του γερμανικού ευρώ και η ανάγκη του αντικατοχικού αγώνα, του Χρίστου Κατσούλα
Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη, του Ρούντι Ρινάλντι
Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956): Η χρησιμότητα της αλήθειας

ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Ιδού η Ρόδος, του Στάθη Κουβελάκη
Συζητήσεις στο ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω ραγδαίων εξελίξεων
Αποχαιρετώντας τον Κώστα Τζιαντζή, του Δήμου Τσακνιά
Μεγάλα και… μικρά όχι που οφείλουμε να λέμε, του Κώστα Μ. Σκηνιώτη
Μηνύματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον ελληνικό λαό

Διπλή Ταρίφα: «Οι κωλοτούμπες στα νώτα της παρελάσεως»

ΔΙΕΘΝΗ
Όταν το «Occupy» το βρίσκει ο χειμώνας, της Αλίκης Βεγίρη
Έξαρση της αντι-ιρανικής υστερίας
Γιατί η πρόεδρος Φερνάντες κερδίζει και ο Ομπάμα χάνει, του James Petras
Μέρκελ και Σαρκοζί ζητούν τη βοήθεια της Κίνας αλλά τα ανταλλάγματα θα είναι σκληρά, της Αριάδνης Αλαβάνου
Η ένταξη της Παλαιστίνης στην UNESCO σηματοδοτεί μια νέα στρατηγική αγώνα

ΕΡΓΑΣΙΑ
Τεράστιες οι κυβερνητικές ευθύνες στην υπόθεση Aldi, του Λευτέρη Αρβανίτη
Qantas: Οι αντεργατικές πρακτικές… απογειώνονται
Στην Alapis δεν δοκιμάζεται μόνο η εργοδοτική ασυδοσία, του Γιώργου Κατερίνη
Χαράτσι σε εκατοντάδες απολυμένους από τα ΜΜΕ και όχι μόνο

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Δώρο» στο Ωνάσειο η Kαρδιοχειρουργική του Παίδων, του Μάριου Διονέλλη
Συνέντευξη με τον Αντώνη Καλλικούρδη, καρδιοχειρουργό-επιμελητή Α’ ΕΣΥ στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»
Εικόνες κατοχής στα σχολεία της Κρήτης
Ο Δήμαρχος Βύρωνα εναντίον των κοινωνικών χώρων, της Γεωργίας Ζαβιτσάνου
Mediaλογώντας: Η Ελευθεροτυπία στην κορυφή του παγόβουνου των ΜΜΕ, της Ματίνας Παπαχριστούδη

Η άλλη Θεσσαλονίκη
Κινητοποιήσεις στο εργοστάσιο Ellenit, του Λευτέρη Αρβανίτη
Εναρκτήρια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών
Το κοινωνικό ιατρείο ξεκίνησε τη λειτουργία του, του Γιάννη Βορινού

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ο πολιτισμός της εφεδρείας, της Δέσποινας Κουτσούμπα
Κόντρα στον καιρό: Ο πρόεδρος της τελετής, του Ηρακλή Λογοθέτη
Μηδέν Δέκα: Το φωτογραφικό ημερολόγιο ενός πατέρα, συνέντευξη του Δημήτρη Μυτά στον Κώστα Στοφόρο
Ο λοξός καλλιτέχνης, του Γιώργου Αναγνώστη

Ένα βιβλίο με μεταφράσεις: Αχιλλέας Χρηστίδης, Ζωγραφική 2009-2001, Εκδόσεις Τέχνης Οίστρος, γράφει ο Τρύφων Χρυσοφρύδης
Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς; Μια ξεχωριστή εκδήλωση στο @Ρουφ

Παρέμβαση: Είμαστε εδώ και μας φωτογραφίσατε, με πρόσωπα ακάλυπτα και γροθιές σφιγμένες, του Ανέστη Ταρπάγκου

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Η απομυθοποίηση του καπιταλισμού προϋπόθεση για την ανατροπή του!
Τρομοκρατούνται οι τρομοκράτες!
Να χτυπήσουμε τους βουλευτές σαν χταπόδια!

Εναλλάξ του Ν. Κουνενή
Ιλ μινίστρο ντι πολιτσία, σινιόρε Φρέντο Παπουτσίνο, και το αβγό του φιδιού

Όσα θάφτηκαν
«Ξεκινά μια ψαροπούλα…»

Εν τέλει
Τι λένε οι ΗΠΑ για την Ελλάδα, του Νίκου Ταυρή

Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

Όλοι στους δρόμους! - Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα

2011-11-05T10:57:00.000+02:00

Βρισκόμαστε εν μέσω καταιγίδας ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων. Ο καταλύτης είναι ο λαϊκός παράγοντας. Αυτός απομόνωσε, απονομιμοποίησε, περιθωριοποίησε την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο λαός δήλωσε βροντερό «ΟΧΙ» στο έκτακτο καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων. Οι τεράστιες συγκεντρώσεις της 48ωρης απεργίας, το ιστορικό γεγονός της μετατροπής των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε ημέρα του «ΟΧΙ στη νέα κατοχή» δεν ήταν οι τελευταίες σταγόνες, αλλά τα πιο πρόσφατα ορμητικά κύματα στο ποτήρι της αγανάκτησης.

Μπροστά στα αδιέξοδα της πολιτικής του, ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου επιχείρησε ένα γενικό εκβιασμό με την απόφαση για δημοψήφισμα επικύρωσης της κατάπτυστης συμφωνίας υποτέλειας. Δεν ήταν σίγουρος αν θα φτάσουμε μέχρι το δημοψήφισμα, αλλά θεώρησε ότι έτσι θα εκβιάσει το πολιτικό σύστημα, ορισμένους διεθνείς παράγοντες στηριζόμενος σε άλλους, αλλά και τον ίδιο το λαό. Το σοβαρό ενδεχόμενο να εισπράξει, αν τολμούσε να φτάσει μέχρι το δημοψήφισμα για τη συμφωνία, ένα νέο βροντερό «ΟΧΙ» στην υποτέλεια και τη νέα κατοχή, μιας και ο λαός είναι έτοιμος με κάθε ευκαιρία και με κάθε κόστος να εκδιώξει την κυβέρνηση και την τρόικα, σήμανε συναγερμό στα ευρωπαϊκά και τα ντόπια επιτελεία.

Αυτό που έγινε χτες στις Κάννες είναι μια νέα μαύρη σελίδα στην ιστορία του ραγιαδισμού και της υποτέλειας στη χώρα μας, αντάξια των παραδόσεων της ξενόδουλης αστικής τάξης. Μόνο με το αμερικανοκρατούμενο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος ίσως μπορεί να συγκριθεί. Μέρκελ και Σαρκοζί σε ζωντανή σύνδεση να ανακοινώνουν τι είδους δημοψήφισμα μπορεί να κάνει και τι όχι ο ελληνικός λαός, και να απειλούν με πείνα τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σαν γνήσιοι μαφιόζοι. Και ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου, ο πιο θλιβερός κομπάρσος που πέρασε ποτέ από τις Κάννες, να περιμένει στη γωνία του και να βγαίνει να επικυρώσει καταϊδρωμένος τις αποφάσεις που ανακοινώνουν οι Ευρωπαίοι εκβιαστές.

Ο εκβιασμός Μέρκελ – Σαρκοζί σημαίνει: «Εμείς αποφασίζουμε για τις τύχες σας. Εσείς θα σκάτε και θα υπακούετε. Είστε σε ειδικό καθεστώς και ο λαός σας δεν θα έχει λόγο – είναι λαός υπό κηδεμονία και σε καταστολή. Ή θα κάνετε «εθνική συναίνεση» με όρο ότι θα μας υπηρετείτε, ή αλλιώς σας αποβάλλουμε από την ευρωζώνη αφού πρώτα σας ξεζουμίσαμε – και φυσικά θα απαιτήσουμε να συνεχίσετε να μας πληρώνετε». Απέναντι σε αυτό τον εκβιασμό, το πολιτικό σύστημα της υποτέλειας, τα κόμματά του και τα μεγάλα μέσα «ενημέρωσης» τι απάντησαν; Στήριξη του τροϊκανού καθεστώτος με κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Τι πιο λογικό για ένα σύστημα που δεν μπορεί να ζήσει έξω από την κηδεμονία των εκβιαστών και των τοκογλύφων, που έχει συνδέσει τη μοίρα του με την υπηρέτηση ξένων αφεντάδων.

Ο λαός όμως μπορεί! Ανατρέποντας αυτό το άθλιο καθεστώς. Διώχνοντας, δηλαδή, τρόικα και μνημόνια και βάζοντας τέλος στο σάπιο πολιτικό σύστημα. Ενώνοντας τις τεράστιες δυνάμεις του στην κατεύθυνση μιας άλλης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διεξόδου. Μια τέτοια διέξοδος θα σήμαινε άμεσα στάση πληρωμών προς τους δανειστές και προώθηση μιας μεγάλης εκστρατείας παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε να σταθεί ο λαός στα πόδια του και να σταματήσει να ζει υπό καθεστώς κηδεμονίας και εκβιασμών. Στο δρόμο της πραγματικής Δημοκρατίας, Ανεξαρτησίας και Χειραφέτησης. Αυτός είναι ο δρόμος της πραγματικής σωτηρίας, επιβίωσης και ελευθερίας για το λαό και τη χώρα.

Αποφασίζοντας να μπει σε αυτό το δρόμο, ο λαός δεν θα φοβηθεί να έρθει σε ρήξη με όλους εκείνους τους παράγοντες και μηχανισμούς που θέλουν μια χώρα καθηλωμένη και ταπεινωμένη, ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, βυθισμένο στην εξαθλίωση και την υποδούλωση. Έτσι θα σταλεί από την Ελλάδα σε όλους τους λαούς μήνυμα αξιοπρέπειας και αντίστασης. Η ευρωζώνη, βυθισμένη σε μια μακρόχρονη πορεία εσωτερικών ανταγωνισμών και διάλυσης, δεν μπορεί να σωθεί πάνω στα ερείπια όλων των λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων. Το ευρώ, αφού αποτέλεσε ένα σκληρό νόμισμα-όχημα για τη μεταφορά πλούτου στους λίγους και ισχυρούς, όχημα των πιο μαύρων και αντιλαϊκών επιλογών, τώρα χρησιμοποιείται ως αδιαπραγμάτευτο θρησκευτικό δόγμα σε βάρος της κοινωνίας. Όμως δεν υπάρχει άλλο δόγμα πέρα από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του λαού!

Η συναίνεση όλου του αστικού κόσμου στη βάση της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης, όπως διέταξαν Μέρκελ και Σαρκοζί από τις Κάννες, αποτελεί πρόκληση για το λαό και την εκφρασμένη θέλησή του. Οι μάσκες έπεσαν. Ο μέχρι χτες «αντιμνημονιακός» Σαμαράς δηλώνει σήμερα παρών για μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των μνημονίων, της τρόικας και της τελευταίας αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης. Δεν πρόκειται για «εθνική σωτηρία» αλλά για συντεταγμένη πορεία διάλυσης της κοινωνίας και της χώρας. Καμιά κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», «σωτηρίας», «συναίνεσης» ή όπως αλλιώς θέλουν να τη βαφτίσουν δεν θα γίνει αποδεκτή, τη στιγμή που όσοι αυτές τις ώρες ετοιμάζουν αυτές τις λύσεις, θέλουν τη διαιώνιση του έκτακτου καθεστώτος και της τροϊκανής επικυριαρχίας. Δεν υπάρχει ενότητα με το λαό γονατισμένο. Δεν υπάρχει σωτηρία με τη χώρα προσκυνημένη. Δεν υπάρχει καμιά συναίνεση με τα μνημόνια σε ισχύ και την τρόικα στην Ελλάδα. Ο λαός θα ψηφίσει και πάλι στους δρόμους, και θα στείλει πάλι καθαρό μήνυμα, φωνάζοντας «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή.

Ο λαός δεν ζήτησε ποτέ ούτε λύση μέσω εκλογών, ούτε δημοψήφισμα με όρους Παπανδρέου ή Ε.Ε. (παρόλο που μέσα από οποιαδήποτε τέτοια διαδικασία, θα έβρισκε τρόπο να εκφραστεί η οργή και το ΟΧΙ), ούτε, πολύ περισσότερο, κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας» στην υπηρεσία της τρόικας. Γι’ αυτό και η ανάδειξη μιας νέας τροϊκανής κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», στο βαθμό που γίνει, αποτελεί κατάφωρη εκτροπή και αντιδημοκρατική, πραξικοπηματική μεθόδευση. Ο λαός μίλησε πολλές φορές και μίλησε πολύ καθαρά: Πάλεψε στους δρόμους για την ανατροπή της κυβέρνησης, που σήμερα παραπαίει, για το γκρέμισμα όλου του σάπιου πολιτικού συστήματος, για να μπει τέλος στη χούντα της τρόικας και των μνημονίων. Απαίτησε πραγματική Δημοκρατία και Ανεξαρτησία. Αυτή είναι η σαφής λαϊκή εντολή που δόθηκε, και κανείς ας μην την υποτιμάει. Γι’ αυτά θα συνεχίσει να αγωνίζεται ο λαός, και για την ανατροπή κάθε κυβέρνησης της τρόικας και των μνημονίων. Ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να ζητάει γενικώς εκλογές αλλά να συμβάλλει σε αυτό τον αγώνα, να συμβάλλει στη δημιουργία ενός πολύμορφου λαϊκού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας.

Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα
Στάση πληρωμών, παραγωγική ανασυγκρότηση, Δημοκρατία
Κοινωνικό - πολιτικό μέτωπο για τη διέξοδο της χώρας
Στους δρόμους για να φύγουν όλοι
ΟΧΙ στη νέα κατοχή - Μεταπολίτευση του λαού

Διαχωριζόμαστε από τους διαχωρισμούς,Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 1/11/2011

2011-11-05T10:55:00.002+02:00

Κατανοούμε τον πανικό του «επίσημου» πολιτικού συστήματος μπροστά στο νέο βροντερό αντικατοχικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού όπως εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου, λίγες μόλις μέρες μετά τη μαζικότερη γενική πολιτική απεργία από την πτώση της χούντας, η οποία διατράνωσε την πλήρη απονομιμοποίηση της «κυβέρνησης» Παπανδρέου.

Αντίθετα, δεν κατανοούμε τους «διαχωρισμούς» που, σε αντίθεση από την πρώτη εύστοχη δημόσια τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, εκφράζει ένα δεύτερο «Δελτίο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ», το οποίο εκδόθηκε αυθαίρετα την επόμενη μέρα με ευθύνη του Συνασπισμού και διαχωρίζεται από όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη.

Με τη σειρά μας, διαχωριζόμαστε πλήρως από τις δηλώσεις του βουλευτή κ. Παπαδημούλη, που ζήτησε «να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του νόμου» (!) ο πολίτης ο οποίος επιτέθηκε στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαγκούφη στα Τρίκαλα – τον οποίο πολίτη απελευθέρωσε με υποδειγματικό τρόπο ο λαός της πόλης μέσα από την κλούβα της Αστυνομίας αμέσως μετά τη σύλληψή του.

Χαιρετίζουμε ολόθερμα τη στάση του Μανόλη Γλέζου και του Μίκη Θεοδωράκη, που τιμούν το αντιστασιακό παρελθόν τους «διαβάζοντας» ορθά τη λαϊκή οργή και την ιστορική σημασία της έκφρασής της στη μετατροπή των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε μεγαλειώδεις αντικατοχικές διαδηλώσεις απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας.

Ενάντια στις μανούβρες του καταρρέοντος και συνένοχου σημερινού πολιτικού συστήματος, ο ελληνικός λαός θα τσαλαπατήσει τα εκβιαστικά και τρομοκρατικά διλήμματα των νέων Τσολάκογλου, και θα συνεχίσει τον παρατεταμένο αγώνα του για επιβίωση και ελευθερία, μέχρι να διώξει την κατοχή και να ανοίξει το δρόμο για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.

Για το θάνατο του συντρόφου Κώστα Τζιαντζή

2011-11-05T10:52:00.000+02:00

Προς την Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ

Σύντροφοι, μάθαμε σήμερα για το θάνατο του συντρόφου Κώστα Τζιαντζή.

Σε όλα τα μέλη του ΝΑΡ, τη σύντροφό του Μαριάννα, τα παιδιά του και τους οικείους του, θα θέλαμε να μεταφέρετε τα βαθιά μας συλλυπητήρια.

Από τους βασικούς διαμορφωτές του Νέου Αριστερού Ρεύματος, παρών στους αγώνες της εποχής μας, ανήσυχος για την υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, ο Κώστας Τζιαντζής θα λείψει σε χρόνια ιδιαίτερα κρίσιμα για το λαό μας
Το Κ.Ο. της ΚΟΕ
1/11/2011

Ο λαός είπε βροντερό «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή , Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 28/10/2011

2011-10-31T16:27:00.002+02:00

Ο λαός σήμερα μίλησε. Ο λαός χαμογέλασε. Χιλιάδες σε όλες τις πόλεις της χώρας τίμησαν με τον καλύτερο τρόπο την επέτειο του αντιφασιστικού αγώνα και διαδήλωσαν κατά της νέας κατοχής. Οι «επίσημοι» πολιτικοί εκπρόσωποι της τρόικας σχεδόν παντού φυγαδεύτηκαν κάτω από τη λαϊκή οργή. Η περήφανη νεολαία έδειξε για μια ακόμα φορά απίστευτη ωριμότητα και συνείδηση. Φορώντας μαύρα περιβραχιόνια, γυρνώντας την πλάτη στους «επίσημους», δείχνοντας με κάθε τρόπο ότι δεν συμβιβάζεται με τη θέση του δούλου στο προτεκτοράτο που φτιάχνουν.

Χτες ο «πρωθυπουργός» - βοηθός του Ράιχενμπαχ, προσπάθησε με τηλεοπτικό διάγγελμα να φτιάξει κλίμα «εθνικής επιτυχίας» και να αντιστρέψει την πραγματικότητα. Παρουσίασε την υποδούλωση για σωτηρία και τη χρεοκοπία για θρίαμβο. Σήμερα ο λαός του απάντησε ηχηρά, κάνοντας φύλλο και φτερό την προπαγάνδα του. Πρέπει να το χωνέψουν: Δεν μπορούν πλέον να κυβερνήσουν, είναι απομονωμένοι, θα καταρρεύσουν κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής.

Τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, η Νέα Δημοκρατία, το ΛΑ.Ο.Σ., η ΔΗ.ΣΥ. (Μπακογιάννη) αλλά και η ΔΗΜ.ΑΡ. (Κουβέλης) στήριξαν την κυβέρνηση, σε μια νέα επίδειξη συναίνεσης. Αντιμετώπισαν εχθρικά τη λαϊκή διαμαρτυρία, καλώντας ουσιαστικά σε σιωπή τους νέους και το λαό. Μιλούν για μικρές ομάδες και μειοψηφίες, ενώ είναι φανερό ότι παντού ήταν η τεράστια πλειοψηφία των πολιτών που εξέφρασε την οργή της. Βλέπουν «αμαύρωση» της επετείου, ξεχνώντας ότι ο λαός δεν έχυσε το αίμα του πριν 71 χρόνια και σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, για να επιστρέψουν σήμερα οι Γερμανοί τοποτηρητές. Ξεχνούν ότι τις παρελάσεις για το πατριωτικό - αντιφασιστικό ΟΧΙ δεν τις αμαυρώνει με την παρουσία του ο λαός, αλλά οι σύγχρονοι δοσίλογοι, οι εκπρόσωποι της τρόικας, οι φορείς της νέας υποτέλειας και κατοχής.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας κ. Παπούλιας θεωρεί αντιδημοκρατική την εκδήλωση της οργής του λαού και θυμίζει ότι 15 χρονών πολεμούσε το ναζισμό και τη γερμανική κατοχή. «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα» λέει ο λαός. Τι κάνει ενάμιση χρόνο τώρα που ξεφτιλίζονται η Δημοκρατία, το Σύνταγμα και η Βουλή που υποτίθεται ότι υπηρετεί; Γιατί δεν ακούει το λαό και καλύπτει τη νέα γερμανική κατοχή; Γιατί δεν γύρισε πίσω ούτε ένα από τα αντισυνταγματικά πατσαβούρια (μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, δανειακές συμβάσεις, νομοσχέδια) που κάθε τόσο του φέρνουν να υπογράψει; Γιατί δεν παραιτήθηκε; Έτσι θα τιμούσε το παρελθόν του, τον 15χρονο αντάρτη που θυμίζει ότι υπήρξε, και θα κέρδιζε τη λαϊκή εκτίμηση. Τώρα δίκαια εισπράττει την ανυποληψία και τη λαϊκή κατακραυγή για το πολιτικό σύστημα. Θυμήθηκε τώρα την πλειοψηφία και ότι κάθε τέσσερα χρόνια γίνονται εκλογές. Δεν βλέπει ότι έκλεψαν την ψήφο του λαού με ψεύτικες υποσχέσεις για να οδηγήσουν σχεδιασμένα τη χώρα στη χρεοκοπία και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας στην εξαθλίωση.

Η ΚΟΕ χαιρετίζει τις χιλιάδες λαού που βγήκαν σήμερα στους δρόμους, δείχνοντας το δρόμο του πολύμορφου μαζικού αγώνα ενάντια στη νέα κατοχή. Θα γίνουν κι άλλα βήματα, θα αντιμετωπιστούν νέες δυσκολίες, θα βρεθούν και νέες μορφές, αλλά ένα είναι σίγουρο: Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και θα συνεχιστεί μέχρι να δοθεί διέξοδος στη χώρα έξω από τα καταστροφικά δίχτυα που σήμερα την έχουν μπλέξει. Σε ένα μέτωπο για αυτή τη διέξοδο θα πρέπει να ενωθούν πλήθος κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Τα μέλη της ΚΟΕ σε όλη την Ελλάδα συμμετείχαν στις εκδηλώσεις της λαϊκής διαμαρτυρίας, τιμώντας έτσι την επέτειο της αντίστασης στους κατακτητές. Μαζί με επιτροπές αγώνα, λαϊκές συνελεύσεις, συλλόγους, τοπικά κινήματα, μετωπικά σχήματα. Μαζί με χιλιάδες λαού. Θεωρούμε χρέος μας να βρισκόμαστε μέσα στο λαό και δίπλα στο λαό, οπουδήποτε ζει, αντιμετωπίζει προβλήματα, αγωνίζεται. Αυτό είναι το νόημα ύπαρξης της Αριστεράς και ειδικά σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Να διώξουμε κυβέρνηση – τρόικα
Η Ελλάδα δεν θα γίνει προτεκτοράτο
Καμιά συναίνεση χωρίς δημοκρατία και ανεξαρτησία

Βροντερό «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή ,Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 27/10/2011

2011-10-27T16:07:00.001+03:00

Η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. βάζει τη σφραγίδα της στη νεοελληνική χρεοκοπία και τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Οι αποφάσεις της Συνόδου σημαίνουν τη μόνιμη εγκατάσταση της τρόικας στην Ελλάδα, και ουσιαστικά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τους διεθνείς «προστάτες».

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου του 1940 επιβάλλεται στη χώρα μια νέα κατοχή και καταλύεται κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Οι ηγέτες της ευρωζώνης διατάζουν το άμεσο ξεπούλημα της χώρας και κάνουν σαφές σε όλους τους τόνους ότι ο ελληνικός λαός θα πληρώσει ακριβά, με μόνιμη εποπτεία και οικονομική εξαθλίωση.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έχει χάσει κάθε ίχνος ντροπής. Αφού έπαιξε το ρόλο του φτωχού συγγενή και κομπάρσου στη Σύνοδο, τώρα δεν διστάζει να πανηγυρίσει που η χώρα μπαίνει κάτω από τη μπότα της μόνιμης επιτροπείας. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να μιλάμε για «κυβέρνηση» αλλά για μια εθελόδουλη κλίκα που βλέπει τον εαυτό της μόνο σαν τοπικό συνεργάτη των νέων κατακτητών.

Ο λαός δεν μπορεί να ανεχτεί άλλη προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Δεν μπορεί να ζήσει σαν δούλος, σαν υπήκοος ενός προτεκτοράτου της Γερμανίας. Υπάρχει διέξοδος για τη χώρα: Εκδίωξη της τρόικας και της κυβέρνησης, στάση πληρωμών στους δανειστές, ανεξαρτησία, δημοκρατία, παραγωγική ανασυγκρότηση, ο λαός στο προσκήνιο. Είναι μια διέξοδος δύσκολη και με ρήξεις. Ταυτόχρονα όμως είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν οδηγεί στην κοινωνική εξαθλίωση και την εθνική καταστροφή.

Οι παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου πρέπει να μετατραπούν σε βροντερές λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Με μαύρες σημαίες και πλακάτ «ΟΧΙ» στους δρόμους, τα μπαλκόνια, παντού. Με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Με την ενεργητική άρνηση να αμαυρωθούν οι παρελάσεις από την παρουσία όσων υποστηρίζουν την τρόικα και τη νέα κατοχή.

Όλοι στην απεργία. Να τους διώξουμε. ΚΟΕ, ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2011-10-20T19:01:00.000+03:00

Οι εργαζόμενοι σε εγρήγορση, όλος ο λαός στο πόδι. Σε όλη τη χώρα είναι σε εξέλιξη απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις υπουργείων και κρατικών οργανισμών. Ο λαός τώρα ξέρει: Αν δεν διώξει κυβέρνηση και τρόικα δεν θα δει άσπρη μέρα.

Η κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση. Ο κρατικός μηχανισμός σε παράλυση, κάτω από το βάρος των εγκλημάτων που καλείται να εκτελέσει. Μόνο όπλο τους η προσφυγή στην καταστολή και την τρομοκρατία. Η μαζική κινητοποίηση μπορεί να τους στερήσει και αυτό το τελευταίο όπλο.

Σε εξέλιξη όλα τα σενάρια για ανώμαλες λύσεις έκτακτης ανάγκης. Αναζητούνται πρόθυμα κόμματα και πρόσωπα για να στηρίξουν κυβερνήσεις που θα συνεχίσουν να εκτελούν το συμβόλαιο θανάτου του λαού και της χώρας. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, τραπεζίτες, μεγαλοεκδότες, όλοι γυρνάνε την κουτάλα της χρεοκοπίας και της ερήμωσης.
Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η 48ωρη απεργία μπορεί να οδηγήσει σε ένα ποταμό του λαού που θα διώξει αυτούς που του έκατσαν στο σβέρκο.

Όλοι την Τετάρτη και την Πέμπτη στην απεργία – Όλοι στους δρόμους!
Να φύγουν όλοι! Για τη μεταπολίτευση του λαού.

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΟΕ

2011-10-20T18:51:00.001+03:00

Ελπίδα και δύναμη η λαϊκή ενότητα.

13 αγωνιστές της εθνικής αντίστασης (μεταξύ των οποίων οι Μανώλης Γλέζος, Μίκης Θεοδωράκης, Ευτύχης Μπιτσάκης) απηύθυναν πρόσφατα έκκληση σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τη σωτηρία της χώρας και του λαού, θέτοντας ως άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και την εκδίωξη της τρόικας. Οι αντιστασιακοί καλούν σε αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, αναδιανομή του πλούτου και παραγωγική ανασυγκρότηση, ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της χώρας. Η γενιά της ηρωικής εθνικής αντίστασης, όσοι έζησαν τη μεγαλουργία του ΕΑΜ, καταλαβαίνουν τις ανάγκες της εποχής μας, καταλαβαίνουν ότι σήμερα είναι η ώρα του ξεσηκωμού, ώρα για ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο.

Τις ίδιες μέρες, μια σειρά από διαφορετικές δυνάμεις της αριστεράς υπέγραψαν κοινή δήλωση καλώντας το λαό να μην πληρώσει τα χαράτσια και δηλώνοντας ότι θα συνεργαστούν στηρίζοντας ένα μεγάλο κίνημα λαϊκής ανυπακοής με στόχο τον ξεσηκωμό για την ανατροπή της τρόικας, της κυβέρνησης, του σημερινού αυταρχικού καθεστώτος και των στηριγμάτων του. Όσο και αν φαίνεται αυτονόητη, είναι και αυτή μια σημαντική κίνηση που δείχνει ότι όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις πρέπει να συσπειρωθούν ενάντια σε όσους οδηγούν το λαό και τη χώρα στην εξαθλίωση και την ερήμωση.
Οι πρωτοβουλίες ενότητας πρέπει να δυναμώσουν, πρέπει να βαθύνουν και δείχνουν αυτά που όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν:

Ενωμένος ο λαός μπορεί να δώσει διέξοδο
Αγώνας για δημοκρατία, ανεξαρτησία, χειραφέτηση
Εκδίωξη κυβέρνησης και τρόικας τώρα για τη σωτηρία και του λαού και της χώρας
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ

2011-10-13T18:43:00.000+03:00

Φουντώνει η οργή και η αγανάκτηση του λαού ενάντια στην επιχείρηση εξανδραποδισμού του. Καθημερινά πληθαίνουν οι απεργίες και πορείες, οι καταλήψεις υπουργείων και δημόσιων κτιρίων, οι συσπειρώσεις πολιτών και κινήσεων για την οργάνωση της μαζικής πολιτικής ανυπακοής.

Η χτεσινή κατάληψη του Μηχανογραφικού της ΔΕΗ συγκέντρωσε άμεσα την υποστήριξη εκατοντάδων εργαζόμενων και νέων, και τη συμπάθεια της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, παρά την εχθρότητα των μεγαλοδημοσιογράφων και τις κυβερνητικές απειλές και συκοφαντίες. Η κατοχική κυβέρνηση «απάντησε» στην κατάληψη με μια ακόμη καταπάτηση των δικών της νόμων και συνταγματικών εγγυήσεων.

Σήμερα ακόμη περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να ανατρέψουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτό το κατοχικό και παράνομο καθεστώς. Να εκφραστεί με κάθε τρόπο η υποστήριξη αυτών των αγώνων, να δυναμώσει κι άλλο η ενεργητική λαϊκή συμμετοχή και οργάνωση, ιδίως ενόψει της γενικής απεργίας της 19ης Οκτωβρίου. Ας εργαστούμε όλοι ώστε τα ρυάκια και οι χείμαρροι των αντιστάσεων να συγκλίνουν σε ένα μεγάλο ποτάμι ανατροπής και παλλαϊκού ξεσηκωμού για τη σωτηρία του λαού και της χώρας!

13/10/2011
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Δελτίο Τύπου για την έλευση του τοποτηρητή Χ. Ράιχενμπαχ, 14/09/2011

2011-10-13T18:41:00.001+03:00

Ανεπιθύμητος ο γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ και οι τοποτηρητές

Στην χώρα μας βρίσκεται μαζί με την ομάδα του ο εκλεκτός του Βερολίνου, Χ. Ράιχενμπαχ, επικεφαλής της «task force» (Ομάδα Δράσης) της Κομισιόν, που θα «επιβλέπει» αν τηρούνται οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου – Βενιζέλου απέναντι στην τρόικα.

Η έλευση Ράιχενμπαχ και της ειδικής Ομάδας Δράσης είναι προφανές ότι πιστοποιεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών αναλαμβάνει με κάθε… επισημότητα τον ρόλο του τοποτηρητή της ελληνικής κυβέρνησης. Αν και όπως υποστηρίζουν σκοπός τους είναι η παροχή τεχνικής βοήθειας, είναι αυτονόητο ότι θα ελέγχουν και θα ορίζουν σε πραγματικό χρόνο κάθε κυβερνητική δραστηριότητα και απόφαση, με στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη ισοπέδωση της κοινωνίας.

Μάλιστα ο κ. Ράιχενμπαχ, ο οποίος θα έχει το δικαίωμα της τελικής έγκρισης κάθε κυβερνητικής απόφασης που αφορά στο Μεσοπρόθεσμο, θα αναφέρεται αποκλειστικά στους Μπαρόζο και Ρεν και η «Ομάδα Δράσης» θα έχει την δυνατότητα να διακόψει το δανεισμό αν θεωρεί ότι υπάρχει λόγος.

Ψεύδεται η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός όταν υποστηρίζουν ότι η «Ομάδα Δράσης» θα έχει στη δικαιοδοσία της μόνο την επιτάχυνση εκταμίευσης των κοινοτικών κονδυλίων. Με κάθε επισημότητα παραδίδουν και τυπικά τα κλειδιά της χώρας στους ξένους επιτηρητές και τοποτηρητές, θυμίζοντας σε απελπιστικό βαθμό τον κουΐσλινγκ Τσολάκογλου.

Μόνη λύση ο ξεσηκωμός

Δημοκρατία – Ανεξαρτησία – Χειραφέτηση

Να αγωνιστούμε για τη Μεταπολίτευση του Λαού

Ξεσηκωμός: Η μόνη λύση για την επιβίωση

2011-10-13T18:40:00.001+03:00

Οι τελευταίες ανακοινώσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τα μέτρα μόνο ένα μήνυμα στέλνουν: Αν δεν διώξουμε άμεσα αυτόν τον τραγικό θίασο που εμφανίζεται ως «κυβέρνηση», δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης η χώρα και ο λαός. Ομολογούν οι ίδιοι ότι διαλύουν τα πάντα για να δείξουν την υποταγή τους στην τρόικα. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, το νέο λαμπρό αστέρι χατζηαβατισμού και ακραίας υποτέλειας, δηλώνει ότι η απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων δεν έχει κυρίως οικονομικό αλλά «συμβολικό χαρακτήρα». Παραδέχονται ότι θυσιάζουν την κοινωνία για να αποδείξουν την υποταγή τους στους διεθνείς τοκογλύφους.

Κόβουν τις συντάξεις, φορολογούν μέχρι και τους άνεργους, απολύουν από το δημόσιο τομέα, ανανεώνοντας ένα πελατειακό κράτος με νέο φόβο και υποταγή, πουλάνε όσο-όσο τα πάντα. Αυτά τα μέτρα έρχονται να προστεθούν στα δύο απίστευτα, προκλητικά, παράνομα χαράτσια στο εισόδημα και την κατοικία. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν πουθενά, αν δεν τους σταματήσει ο λαός. Η ιστορία της χώρας μας έχει δείξει ότι οι κάθε φορά δοσίλογοι μπορούν να ξεπεράσουν σε κυνισμό και βαρβαρότητα ακόμα και τα αφεντικά τους προκειμένου να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο τους.

Σαν γνήσιοι υπηρέτες δύο αφεντάδων, από τη μια εγκαθιστούν στην Ελλάδα τη γερμανική Επιτροπεία-Κομαντατούρ του Ράιχ-ενμπαχ και από την άλλη εμπλέκουν ακόμα πιο άμεσα τη χώρα στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην περιοχή. Σε αυτά τα πλαίσια εντείνουν και τη συνεργασία με το τρομο-κράτος του Ισραήλ. Με την πολιτική της υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ και την εμπλοκή στις συγκρούσεις των δύο μεγάλων χωροφυλάκων της περιοχής (Τουρκία – Ισραήλ) γεννιούνται νέοι μεγάλοι κίνδυνοι για τη χώρα και το λαό. Το ομολογημένο δόγμα μιας διπλής «περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας», από τη μια στην εσωτερική και οικονομική πολιτική, από την άλλη στην εξωτερική πολιτική και τη θέση της χώρας στην περιοχή, συσσωρεύει όλους τους όρους για μεγάλες περιπέτειες και ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, είναι ανάγκη να συμβάλλουμε σε μια αναγκαία, διαφορετική διέξοδο της χώρας. Να αρνηθούμε και να μην πληρώσουμε τα χαράτσια τους, οργανώνοντας την αντίσταση σε κάθε γειτονιά. Να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις απολύσεις και την εφεδρεία σε όλους τους οργανισμούς. Να ενωθούν όλοι οι κλάδοι, όλοι οι αγώνες ενάντια στην τρόικα και την κυβέρνηση. Να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στους δρόμους, τις πλατείες, τους χώρους εργασίας, μετατρέποντάς τους σε κύτταρα δημοκρατίας, αλληλεγγύης και αντίστασης. Στα υπουργεία, στις εφορίες, στα καταστήματα της ΔΕΗ, στις γιάφκες της τρόικας, στη «Βουλή», παντού πρέπει να ακουστεί η φωνή ενός λαού που δεν αντέχει άλλο και πρέπει να επιβιώσει. Να τους περικυκλώσουμε και πάλι. Ακόμα πιο αποφασιστικά, πιο ενωτικά, πιο μαχητικά.

Η χώρα βρίσκεται ήδη στη δίνη της χρεοκοπίας και της καταστροφής. Μόνο ο λαός μπορεί να δώσει μια διαφορετική διέξοδο. Οικοδομώντας ένα νέο, ευρύχωρο, πρωτότυπο, ελπιδοφόρο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Διώχνοντας αυτή την κυβέρνηση, και μαζί ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε εδώ. Ακυρώνοντας όλες τις συμφωνίες και τους νόμους του μνημονιακού καθεστώτος. Ανασυγκροτώντας σε νέες βάσεις την οικονομική ζωή και την παραγωγή της χώρας, σε ένα νέο περιβάλλον δικαιοσύνης και βαθιάς δημοκρατίας. Αναγεννώντας τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ισότητας. Απορρίπτοντας αποφασιστικά και στην πράξη όλους τους εκβιασμούς που ασκούνται με βάση το χρέος και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη. Υλοποιώντας μια νέα εσωτερική και εξωτερική πολιτική βασισμένη στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τη ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ.

Για τη σωτηρία της χώρας και της κοινωνίας.

Για μια νέα και πραγματική μεταπολίτευση: τη μεταπολίτευση του λαού.

Συντηρητικό μέτωπο εκποίησης της χώρας και πολιτικής ερήμωσης , του Ρούντι Ρινάλντι

2011-09-04T12:02:00.003+03:00

Το τελευταίο διάστημα είχαμε δύο τηλεφωνικές επικοινωνίες (από αυτές που γίνανε γνωστές) ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά. Η πρώτη έγινε την 15η Ιουνίου, όταν ουσιαστικά είχε παραιτηθεί για μερικές ώρες ο πρωθυπουργός, αλλά το συνοικέσιο δεν προχώρησε. Πριν λίγες μέρες, τα πράγματα πήγαν καλύτερα, και ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων, μετά τη συμφωνία των δύο, υπερψήφισε το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ.

Και τι δεν ειπώθηκε για αυτήν την υπερψήφιση. Πανηγυρισμοί, ύμνοι, ιαχές, χαρά. «Υπάρχουν και ευτυχισμένες στιγμές στο δημόσιο βίο μιας χώρας.», «Το στοίχημα της συναντίληψης και της συνεργασίας στα μεγάλα θέματα δεν χάθηκε», «Αλλά τώρα το ρόδι έσπασε. Υπάρχει ένα στοιχείο αναφοράς. Ένα υπόδειγμα που θα δείχνει το δρόμο για τα μείζονα και τα σπουδαία.», «Τομή στα πολιτικά μας πράγματα», «Ιστορικής διάστασης ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση». Η Καθημερινή σε κύριο άρθρο της την επόμενη αναφέρει: «Οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν, επιτέλους, τις απειλές και τους εκβιασμούς μιας αντιδραστικής μειοψηφίας, που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και απειλεί συνεχώς ότι "θα τα κάνει μπάχαλο"».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ξεχασμένος κ. Στ. Μάνος δήλωσε πως ««Αξίζει συγχαρητηρίων η κ. Διαμαντοπούλου που, χωρίς συμβιβασμούς σε ζητήματα αρχής, κατάφερε να οδηγήσει τη συζήτηση σε έναν επωφελή συμβιβασμό μεταξύ των μη αριστερών κομμάτων της Βουλής».
Τι συμβαίνει εδώ; Έχουμε μια εκδήλωση αναθέρμανσης ιδεών και σχεδίων συνδιαχείρισης και συναινετικής πορείας ευρύτατων αστικών δυνάμεων ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Έχουμε πρόβες εφαρμογής μιας συνταγής που θέλουν και προωθούν ισχυροί κύκλοι για μια «οικουμενική πανεθνική» διαχείριση-διακυβέρνηση αφού κανένα κόμμα δεν μπορεί από μόνο του να εφαρμόσει και ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος βουλιάζει σε πελάγη ανυποληψίας.

Μπορεί να ισχυρίζεται η Καθημερινή (σαν αστική αντεργατική ναυαρχίδα) πως «οι δυνάμεις ευθύνης αυτού του τόπου, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Συμμαχία) ενώθηκαν και αψήφησαν...» αλλά γνωρίζει καλά ότι αυτό, ούτε συντελεσμένο είναι, ούτε εύκολα μπορεί να περπατήσει. Αποτελεί μιαν ευχή ή μια ύστατη λύση ανάγκης που για να προχωρήσει θα χρειαστεί να θυσιαστούν πολλές πλευρές της υπαρκτής πολιτικής ζωής. Σαν ευχή, εκφράζει την επιθυμία εξοστρακισμού των «αντιδραστικών δυνάμεων». Εδώ η αστική παράταξη τα τσουβαλιάζει όλα: Όσα δημιούργησε σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο μια προηγούμενη φάση η ίδια (π.χ. πελατειακό κράτος, κλειστά επαγγέλματα, κομματοκρατία, υποταγμένος συνδικαλισμός κ.λπ.) και κυρίως τις αντιδράσεις, τους αγώνες, την πολιτικοποίηση του κόσμου, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις.

Αυτές οι λιγοστές «ευτυχισμένες στιγμές» της πολιτικής ζωής επιχειρούν να ξαναστήσουν την κλονισμένη αστική ηγεμονία, να την ξαναεμφανίσουν ως ικανή να «λειτουργήσει το μαγαζί» και να περιθωριοποιήσει την Αριστερά και κάθε φωνή αντίστασης. Αυτή την «ευτυχία» ψάχνει η αστική τάξη.
Σε μια πορεία –σχεδόν προγραμματισμένης– χρεοκοπίας, σε μια πορεία πτώχευσης του λαού και με ενεργούσες όλες τις «κοινωνικές ρευστοποιήσεις» που προκαλούν τα Μνημόνια και όλα τα μέτρα που παίρνονται, δεν θα υπάρξουν εύκολες «ευτυχισμένες στιγμές» για τον αστικό κόσμο. Είναι όμως δεδομένο ότι θα ενώνονται, –ενώ σπαράσσονται από αντιθέσεις– για να επιβληθούν στο λαό και στους αγώνες του.

Ορισμένες επισημάνσεις

Αν και δεν έχει σταθεροποιηθεί η συνολική εικόνα, μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες επισημάνσεις:
Πρώτη, το πολιτικό σκηνικό και το πολιτικό παιχνίδι τροποποιούνται συνολικά. α) Η διαδικασία δίνει πρόσκαιρα κέρδη στον Παπανδρέου που έχει ελπίσει και έχει επενδύσει στη γραμμή αυτή. β) Ματαίωση ενός εναλλακτικού ρόλου για τον Σαμαρά αφού μεταπίπτει σε ρόλο διαχειριστή του συντηρητικού πολιτικού κόσμου. Γεγονός που θα περιλάβει αντιφάσεις και δυσκολίες στην πορεία του. γ) Κατ' ουσίαν επιχειρείται η διαμόρφωση ενός συντηρητικού μετώπου πάνω στις ράγες μιας άλλης εποχής. Ένα συνασπισμένο μέτωπο της αντεπανάστασης αν θέλαμε να μιλήσουμε με παλιούς πολιτικούς όρους. Πράγμα που πιστοποιείται και από την πολύ σημαντική άρνηση της Δημοκρατικής Αριστεράς του κ. Κουβέλη να πάρει μέρος σε αυτό. Τέρμα οι ευρύτερες συνεργασίες, ο λόγος τώρα στο αστικό μέτωπο, στις αστικές δυνάμεις...

Δεύτερη, η ουσία του μετώπου αυτού θα έχει στρατηγικού τύπου δυσκολίες. Οι μεταξύ τους διαφορές –που δεν θα είναι προσωπικές αλλά πολιτικές– θα χρωματίσουν την πορεία. Δεν θα λύσει τα προβλήματα ένα τέτοιο μέτωπο γιατί δεν διαθέτει ουσιαστικούς υλικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους και δεν θα μπορέσει να στεριώσει μια μεταβατική ενδιάμεση χρονικά λύση. Σύντομα η αγανάκτηση θα βρεθεί απέναντί της.
Τρίτη, αφήνει το δρόμο ανοικτό στην αριστερή αντιπολίτευση. Παρόλο που δεν αποτελεί την αναγκαία εναλλακτική, πλην όμως δεν σημαίνει πως δεν θα κερδίσει έδαφος σαν μόνη υπαρκτή αντιπολίτευση στη χώρα. Από την άποψη αυτή η όποια αντιμνημονιακή στάση του Σαμαρά βοήθησε μέχρι τώρα ώστε να διατηρηθούν ισορροπίες και να μην ξεφύγει, σε δύσκολες στιγμές, η αγανάκτηση και ο λαϊκός θυμός από ορισμένα πλαίσια.

Τέταρτη, η προώθηση αυτού του μετώπου θα οδηγήσει σε πολωτικές λύσεις που με τη σειρά τους θα δώσουν έδαφος σε απλοποιήσεις και ψευδαισθήσεις που θα αναπαράγουν δυσκολίες καθώς απομακρύνουν τις συνθετότερες λύσεις που είναι εντελώς απαραίτητες. Οι υπαρκτές καθυστερήσεις της Αριστεράς σε επίπεδο προγράμματος και εναλλακτικής συνολικής πρότασης θα δώσουν έδαφος σε λογής λογής υποκατάστατα «αντιμνημονιακής» πολιτικής, που άλλωστε ήδη δραστηριοποιούνται.
Επομένως χρειάζεται άμεσα –χτες– ουσιαστική σύγκλιση για το περιεχόμενο και τους στόχους μια αριστερής προοπτικής! Στον αντίποδα του αντιδραστικού μετώπου να δημιουργηθεί ένα άλλο μέτωπο προοδευτικό, λαϊκό, επιβίωσης, διεξόδου του λαού και της χώρας.

εφημερίδα "ΔΡΟΜΟΣ"

Η παγκόσμια κρίση είναι διαρκής , του Γιώργου Τσίπρα

2011-09-04T11:55:00.003+03:00

Οι καλοκαιρινοί οικονομικοί κλυδωνισμοί αναδεικνύουν το συστεμικό αδιέξοδο. Του Γιώργου Τσίπρα.
Ο Αύγουστος επεφύλασσε ένα ακόμη διεθνές χρηματιστηριακό τσουνάμι. Από το 2008 όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ έχουν περάσει τρία χρόνια. Αντί της επαναφοράς των αγορών σε μια κάποια αισιοδοξία, τρία χρόνια διαγράφονται περισσότεροι κίνδυνοι. Οι κλυδωνισμοί διεθνείς και εθνικοί σε χρηματιστήρια και οικονομίες συνεχίζονται και δεν περιορίζονται στις ΗΠΑ και την ευρωζώνη. Τον προηγούμενο μήνα «κάηκαν» περισσότερα από 6 τρις δολάρια στα χρηματιστήρια, που ισοδυναμούν με το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Θα ξεπεραστεί η κρίση του 2008;
Σε μια εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, τον Γενάρη του 2010, ένας από τους ομιλητές, γνωστός οικονομολόγος του ΣΥΝ, διαβεβαίωνε το ακροατήριο σχετικά με την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση πως «θα ξεπεραστεί, όπως όλες οι καπιταλιστικές κρίσεις». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ριζοσπάστης προσέγγιζε το ζήτημα ως μια από τις «τακτικές οικονομικές κρίσεις που έχουν περιοδικό χαρακτήρα», όπου με βεβαιότητα θα ακολουθήσει η ανοδική φάση του «οικονομικού κύκλου».

Είτε πρόκειται για τον αγγλικό καπιταλισμό της εποχής του Μαρξ, δηλαδή των μέσων του 19ου αιώνα, είτε για τον παγκοσμιοποιημένο πλανητικό καπιταλισμό του 21ου αιώνα, θαρρείς πως δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Σε χώρους ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής Αριστεράς αυτή η «νιρβάνα» απαντάται συχνά.

Τι είδους Αριστερά είναι αυτή, όμως, και ποιο μαρξισμό πρεσβεύει, όταν ακόμη και αστοί οικονομολόγοι, που υποστήριζαν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τον ίδιο τον καπιταλισμό, κάνουν λόγο για βαθύ, συστημικό πρόβλημα χωρίς ορατή διέξοδο; Μήπως αυτοί οι φίλοι στην Αριστερά γνωρίζουν κάτι που εμείς οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουμε; Στηρίζονται στην εμπεριστατωμένη μελέτη των σύγχρονων εξελίξεων; Κατά ένα μέρος, στηρίζονται ακριβώς στο κλείσιμο των ματιών στις σύγχρονες εξελίξεις ή ακόμη και σε όλη τη νεότερη εποχή του ιμπεριαλισμού. Στηρίζονται σε μια θεωρητίστικη, απαρχαιωμένη προσέγγιση του καπιταλισμού με όρους 19ου αιώνα. Κατά ένα άλλο μέρος, η σπουδή να προβλεφτεί το τέλος της κρίσης πηγάζει από το άγχος διαχωρισμού απ' αυτό που θεωρείται «καταστροφολογία» της σοβιετικής εποχής και άγχος κάθαρσης –τάχα- της επιστήμης του μαρξισμού από ιδεολογικά στοιχεία. Μόνο που επιστήμη σημαίνει μελέτη του συγκεκριμένου. Έτσι πέφτουν οι ίδιοι στο λάθος που προσάπτουν αλλού, αρνούμενοι από ιδεολογικό «κόλλημα» να αναγνωρίσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα μιας βαθιάς, παρατεταμένης -κοντά τέσσερις δεκαετίες τώρα- και κατά κύματα επιδεινούμενης κρίσης υπερσυσσώρευσης, που μαστίζει τουλάχιστον τα τρία «δυτικά» κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού (Β. Αμερική, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία), που το βαθύτερο μέχρι σήμερα επεισόδιο διανύουμε από το 2008.

Η ανίατη αρρώστια του καπιταλισμού

Όταν ξεσπούσε η κρίση του 1929, κανείς γνωστός τότε μαρξιστής δεν είχε σπεύσει να διαγνώσει πως «η κρίση θα ξεπεραστεί». Κι όμως, δεν είχε προηγηθεί μέχρι τότε τίποτα τόσο βαθύ και παγκόσμιο. Στη δεκαετία του '20, είχαν μάλιστα εμφανιστεί απόψεις που υποστήριζαν τη δυνατότητα του νεότερου καπιταλισμού να αποφεύγει τις κρίσεις. Αντίθετα, η κρίση του 1929 ήταν κάτι παραπάνω από την πανηγυρική διάψευση των απόψεων αυτών. Έδειχνε να αποτελεί σύμπτωμα και επιβεβαίωση μιας γενικής κρίσης και αποσύνθεσης του καπιταλισμού και όχι πια ζήτημα μίας ακόμη περιοδικής κρίσης, μίας απλά φάσης ενός ακόμη οικονομικού κύκλου κ.λπ. Η αναιμική ανάκαμψη και η νέα πτώση που ακολούθησε στη δεκαετία του '30, η πρωτοφανής καταστροφή του πολέμου και η μεταμόρφωση του κόσμου ως «λύση» δεν διέψευσαν την προσέγγιση εκείνη.

Με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του '70 και τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις του '73 και '79, δεν είναι μόνο ότι ο δυτικός καπιταλισμός έχει αφήσει οριστικά πίσω του τη λεγόμενη μακρά περίοδο ανάπτυξης που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ. τους πίνακες των ετήσιων ρυθμών του ΑΕΠ). Όπως κι αν επιθυμεί να το ορίσει κανείς -κρίση ή αλλιώς-, ο καπιταλισμός, εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, εκδηλώνει ένα βαθύ πρόβλημα αναπαραγωγής με πιο φανερό σύμπτωμα τον επιδεινούμενο «βήχα» μέχρι πνιγμού των ρυθμών ανάπτυξης. Το πιο ουσιώδες σύμπτωμα του προβλήματος είναι ο χωρίς προηγούμενο καταστροφισμός παραγωγικών δυνάμεων και ολόκληρων χωρών ή και περιοχών του πλανήτη ως διαρκής όρος αποτροπής της κατάρρευσης (καταστροφισμός, στον οποίο ο πόλεμος είναι μέχρι τώρα μόνο ένα δευτερεύον μέσο), ο παρασιτισμός και το σάπισμα (με πιο έκδηλο φαινόμενο την οικονομία-καζίνο).

Αν θεωρήσουμε τα μέσα του 19ου αιώνα ως απαρχή του παγκόσμιου καπιταλισμού, η περίοδος στην οποία αναφερόμαστε καλύπτει περίπου το τελευταίο τέταρτο της ιστορίας του. Δεν μπορεί, λοιπόν, να χαρακτηριστεί πρόσκαιρη, ενώ την ίδια στιγμή ανώμαλη είναι κι όλη η προηγούμενη πορεία, με την εξαίρεση της μεταπολεμικής εικοσαετίας: τον πρώτο σπασμό με το Μεγάλο Πόλεμο του '14-'18 ακολουθεί πολύ σύντομα η Μεγάλη Κρίση του '29, νέος μεγάλος σπασμός με το δεύτερο πόλεμο, ενώ το ένα τρίτο του πλανήτη αποσπάται σε αντιεξουσίες κ.λπ. Αν ένα συστατικό του μαρξισμού είναι η πολιτική οικονομία του καπιταλισμού, τότε μαρξισμός σήμερα σημαίνει την πολιτική οικονομία του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε κρίση ή την πολιτική οικονομία της Κρίσης. Γιατί όλες οι πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών είναι πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης.
Ένα επίκαιρο παράδειγμα: Έχει ανοίξει μια συζήτηση σε χώρους κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μια ρύθμιση που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φανταστικής οικονομίας, που απειλεί να πνίξει την πραγματική. Ένα πρόβλημα εδώ είναι πως η προσφυγή στην άυλη κερδοσκοπία και η εκτίναξή της δεν προήλθε μόνο από την απληστία για περισσότερα και άμεσα κέρδη από μεγαθήρια, που δεν είχαν τη δυνατότητα προηγούμενα, αλλά κατά ένα μέρος απαντούσε ακριβώς στο πρόβλημα της ασφυξίας από την υπερσυσσώρευση στην πραγματική οικονομία. Η περιπέτεια του νόμου για τη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ, το προηγούμενο καλοκαίρι, σε συνθήκες που η κρίση απαιτούσε περισσότερο κι όχι λιγότερο «αέρα», είναι ενδεικτική. Απλώς δεν έγινε καμιά ουσιώδης αλλαγή.

Η κρίση, το «άυλο» και η περιφέρεια

Οξυγόνο του καπιταλισμού είναι η υπεραξία και μόνον αυτή. Η παραγωγή και πραγματοποίηση (μέσω της πώλησης των προϊόντων) υπεραξίας, δηλαδή απλήρωτης εργασίας στην παραγωγή. Ιστορικά δύο ήταν οι βασικές συστημικές ανάσες του καπιταλισμού στον 20ό αιώνα που διεύρυναν ταυτόχρονα τη δυνατότητα παραγωγής και πραγματοποίησης υπεραξίας σε διεθνή κλίμακα. Πρώτο, η γενίκευση σε βιομηχανική κλίμακα της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας, που φτάνει μέχρι το λεγόμενο μετα-φορντικό μοντέλο στις μέρες μας. Δεύτερο, η διεύρυνση και ανάπτυξη ροών από την περιφέρεια προς τα κέντρα του δυτικού καπιταλισμού καθώς και το άνοιγμα στην πρώτη αγορών για τα προϊόντα των δεύτερων - διεύρυνση που εκτείνεται από το μεταπολεμικό νεοαποικισμό μέχρι τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Η μακρόχρονη κυματοειδής κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού σηματοδοτεί την εξάντληση της προωθητικής δύναμης των δυο αυτών «επαναστάσεων», παρά το γεγονός ότι ιδιαίτερα η δεύτερη επιταχύνθηκε στο περιβάλλον της κρίσης με τις ιλιγγιώδεις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στις σχέσεις κέντρου-περιφέρειας κυρίως μετά την παράδοση του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Το παγκόσμιο ΑΕΠ για το 2010 ανήλθε στα 62 τρισ. δολάρια.

Τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους, η αξία μόνο των εκτός χρηματιστηρίων παραγώγων, των οποίων έχει γνώση η BIS (Bank for International Settlements), και μόνο για τις χώρες του G10 συν την Ελβετία ανερχόταν στα 601 τρισ. δολάρια, περίπου η δεκαπλάσια από το παγκόσμιο ΑΕΠ - στο οποίο συνυπολογίζεται και η δραστηριότητα της φανταστικής οικονομίας και άρα η αναλογία είναι χειρότερη. Αφού πρώτα η ασφάλιση κινδύνου επεκτάθηκε σε χρηματιστικά προϊόντα (το άυλο στο τετράγωνο), η απογείωση των παραγώγων ξεκίνησε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90 επί Κλίντον. Ωστόσο, η απογείωση προς το άυλο πλην παραγώγων, η εμπορευματοποίηση, η χρηματιστικοποίηση, η απελευθέρωση κάθε είδους αγορών, η υπερχρέωση -ιδιωτική και δημόσια- και η χρεομηχανή (στην οποία είχε εμπλακεί και το πρώην ανατολικό μπλοκ, αλλά εκτινάσσεται κι εδώ μετά το '90) είχε προηγηθεί και αποτελεί τη βάση της οικονομίας-καζίνο, με την οποία τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια ανά τον κόσμο σωρεύουν πλούτο στο χώρο της οικονομίας των χαρτιών, αποστραγγίζοντας την πραγματική οικονομία και προς τα κέντρα αποστραγγίζοντας την περιφέρεια. Η ελληνική εμπειρία της «ληστείας του χρηματιστηρίου» όπως και η τωρινή διεθνής κρίσης χρέους είναι ενδεικτική. Ιδιωτικοποίηση των κερδών και κοινωνικοποίηση των ζημιών σε εθνικό επίπεδο, διεθνοποίηση των κερδών και εθνικοποίηση των ζημιών. Η αναφορά σε ραντιέρηδες, για τους οποίους ο Λένιν έκανε λόγο 100 χρόνια πριν, έγινε της μόδας, σε μια εποχή που τα μεγέθη και η κυρίαρχη θέση των ραντιέρηδων δεν επιδέχονται καμία σύγκριση με την εποχή εκείνη. Η κρίση δημόσιου χρέους, που οξύνθηκε τα τελευταία δυο χρόνια ως επίκεντρο της κρίσης, δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη συνολική εκτίναξη της οικονομίας των χαρτιών.

Ωστόσο, πριν από αυτό, και εδώ είναι το πιο σημαντικό, προηγείται η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης μέσα στην ίδια τη λεγόμενη πραγματική οικονομία, έτσι που τα παράγωγα είναι τελικά η κορυφή του παγόβουνου. Για παράδειγμα, η Vodafone Ελλάδας με τζίρο για το προηγούμενο έτος 1,1 δισ. ευρώ και κέρδη 275 εκατομμύρια, καλύπτει την υλικοτεχνική συντήρηση και λειτουργία του δικτύου της με το 10% περίπου του τζίρου της, ενώ το τεχνικό της προσωπικό που απασχολείται σε αυτό είναι λιγότερο από το 10% των περίπου δυόμισι χιλιάδων υπαλλήλων της. Με άλλα λόγια, χωρίς να αλλάξουν οι εργασιακοί όροι, το ίδιο ακριβώς υφιστάμενο δίκτυο θα μπορούσε θεωρητικά με κάποιες αφαιρέσεις μη-υλικοτεχνικές (σε μάρκετινγκ, διαφήμιση κ.λπ.) να λειτουργήσει περίπου με το 10% του κόστους και προσωπικού.

Επιπλέον, ενώ η Vodafone κατέχει σήμερα το ένα τρίτο της αγοράς, θα μπορούσε με μια αύξηση του τεχνικού της προσωπικού μόνο κατά 50% -δηλαδή συνολικά με λίγες εκατοντάδες εργαζόμενους- να εξασφαλίσει τη λειτουργία όλης της κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, που σήμερα τζιράρει το 2% του ΑΕΠ και αποσπά πολλαπλάσιο ποσοστό από την τσέπη μιας λαϊκής οικογένειας. Το μεγαλύτερο μέρος των αποκαλούμενων τηλεπικοινωνιακών κολοσσών είναι απλώς «αέρας». Αυτή είναι μια όψη του σαπίσματος της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, εσωτερική του «πραγματικού» της σκέλους, πριν ακόμη φτάσουμε στη χρηματιστικοποίηση, στα παράγωγα κ.λπ.
Για την κυρίαρχη οικονομική σκέψη δεν υπάρχει η έννοια του «αέρα», όπως και της «υπεραξίας», και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα χρηματιστικά κέρδη ή τους τόκους και στα κέρδη μιας επιχείρησης που παράγει βιομηχανικά προϊόντα. Έτσι και οι κρίσεις είναι μοιραία «ουρανοκατέβατες» και οι μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Κατ' αναλογία, άλλοι που αναφέρονται στην υπεραξία και στο μαρξισμό δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μια τράπεζα και μια βιομηχανία («οι τράπεζες παράγουν υπεραξία») ή βαφτίζουν συλλήβδην εργατική τάξη όλους τους μισθωτούς κ.λπ.

Ωστόσο, η σχετική συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, παρά τη σχετική μεγέθυνση του παγκόσμιου προλεταριάτου, την καπιταλιστικοποίηση της περιφέρειας και την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων, είναι ένα ζήτημα που αναζητά επίμονα την ερμηνεία του, αν δεν είναι η απόδειξη του συστημικού προβλήματος και της ασφυξίας που κατατρέχει το σύγχρονο καπιταλισμό στην πραγματική του οικονομία, στην παραγωγή και πραγματοποίηση υπεραξίας.
Υπάρχουν σήμερα στην περιφέρεια, ιδιαίτερα στη νότια και νοτιοανατολική Ασία αλλά και σε τμήματα της Λατινικής Αμερικής ή της Κίνας, στην Αίγυπτο κ.λπ., μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων ανειδίκευτων εργατών γης και μικρής ή μεγάλης βιομηχανίας, χαμηλής ή μηδενικής τεχνικής σύνθεσης, με άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, που είναι σχεδόν «εξαφανισμένοι» ακόμη και ως εικόνα από το δημόσιο πολιτικό λόγο. Το γνωστό από παλιά παράδειγμα της Nike, όπου για κάθε 100 δολάρια παπουτσιών στις ΗΠΑ ο Ινδονήσιος εργάτης παίρνει περίπου 1 δολάριο, είναι μία από τις πολλές όψεις.

Μαζί με μερικές ακόμη εκατοντάδες εκατομμυρίων των υπολοίπων εργατών στις ίδιες και άλλες χώρες της περιφέρειας και των κέντρων παράγουν το σύνολο του παγκόσμιου υλικού πλούτου, πάνω στον οποίο κανιβαλίζουν, διαχειρίζονται, απομυζούν, ληστεύουν, καταστρέφουν οι κορυφές της παγκόσμιας οικονομίας με προεξέχοντα τα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια. Οι εργαζόμενοι αυτοί ζουν κατά περίπτωση σε ωκεανούς διευρυνόμενης προλεταριοποίησης, εξαθλίωσης, μαζικής εξόδου από την ύπαιθρο προς τις παραγκουπόλεις, κοινωνικού αποκλεισμού.

Αν η καπιταλιστική αγορά σε παγκόσμια κλίμακα διευρύνθηκε λόγω της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην περιφέρεια και διευρύνεται λόγω της εμπορευματοποίησης και της απελευθέρωσης, διευρύνεται ως «αγορά πλην δούλων» με ολοένα διευρυνόμενο το «πλην δούλων», και αυτό αφορά και τα κέντρα ως σύμπτωμα της κρίσης και μακροπρόθεσμα δημιουργεί όρους βαθέματος της κρίσης. Έτσι, το πλιάτσικο και η δημιουργία όρων καταρρέουσας Ανατολικής Ευρώπης για την Ελλάδα θα δημιουργήσει επίσης και μια Ελλάδα-μικρότερη αγορά, π.χ. για τα γερμανικά προϊόντα. Απ' την άλλη, το επιτυχές πείραμα της Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή της διαχείρισης σχετικά υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης εργατικής δύναμης με όρους περιφέρειας, θα πιέζει για αντίστοιχους πειραματισμούς όχι μόνο σε χώρες όπως η Ελλάδα αλλά και στα κέντρα.

Οι «αυταπάτες» της διεξόδου από την κρίση

Οι οικονομικοί κύκλοι της παγκόσμιας οικονομίας την τελευταία 35ετία είναι κύκλοι επιδείνωσης της κρίσης, όπου ο διαρκής καταστροφισμός κατά κύματα θυμίζει τις ανθρωποθυσίες των Ίνκας, ώστε να ευφραίνεται το τέρας της παγκόσμιας αγοράς. Οι αρχές και τα τέλη, δηλαδή τα γυρίσματα των δεκαετιών από το '73 μέχρι σήμερα, έλκουν τις μεγάλες διεθνείς υφέσεις και πτώσεις, αλλά αυτό δεν λέει πολλά κι ακόμη λιγότερα λένε οι πτώσεις του Dow Jones και το κάψιμο χαρτιών. Έτσι η Λατινική Αμερική ολόκληρη γνώρισε επίμονους αρνητικούς ρυθμούς από την αρχή της Κρίσης μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '90, καθώς οι ΗΠΑ ξεφόρτωναν τη δική τους κρίση.

Η Ανατολική Ευρώπη γνώρισε μια δραματική συρρίκνωση και απαξίωση των οικονομιών και του παραγωγικού της δυναμικού από το '88 μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, που στα τέλη της ήρθε η σειρά για τις τίγρεις και τους δράκοντες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και μένει να δούμε αν στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του αιώνα χτύπησε η καμπάνα για την περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιον άλλον ακόμη. Αυτά είναι απλώς τα πιο «μαζικά» γεγονότα, χωρίς να ξεχνάμε τις πιο μεμονωμένες καταρρεύσεις χωρών, και κυρίως τις πιο εντοπισμένες σε ζώνες περιπτώσεις πιο αργής αποβιομηχάνισης, υπερχρέωσης κ.λπ. Για παράδειγμα, η δεκαετία του ευρώ για τη χώρα μας καταγράφεται τυπικά ως δεκαετία ανάπτυξης... Η δεκαετία αυτή, όμως, ήταν και διεθνώς μια δεκαετία που πολλοί ξεγελάστηκαν και πολλά μυαλά πήραν αέρα, καθώς δούλεψε στο φουλ το τρομπάρισμα της παγκόσμιας οικονομίας με αέρα, και βέβαια το νέο επεισόδιο της Κρίσης ήταν ήδη και θα είναι πιο παταγώδες και μακρόχρονο.

Η παρατεταμένη και κατά κύματα επιδεινούμενη και καταστροφική οικονομική κρίση, για την οποία δεν προκύπτει κάποια χειροπιαστή διέξοδος για το σύγχρονο καπιταλισμό, δεν είναι ένα ιδεολογικό στοιχείο αλλά ένα αναγνωρίσιμο στοιχείο της πραγματικότητας, που έχει άμεση πολιτική σημασία. Έτσι, για την Ελλάδα, το στοιχείο της παγκόσμιας κρίσης, ιδιαίτερα με τη σφοδρότητα που χτυπά την Ευρωζώνη, περιορίζει ακόμη περισσότερο τις ρεαλιστικές επιλογές για τη χώρα, στον αντίποδα των επιλογών που κυριαρχούν, αλλά αυτό δεν εκφράζεται στον πολιτικό λόγο τουλάχιστον των δυο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Βέβαια, πριν απ' αυτό υπήρξαν άλλες παρανοήσεις, π.χ. για τον ελληνικό καπιταλισμό και την Ε.Ε., που παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στη στάση που κρατήθηκε και κρατιέται από την Αριστερά.
Το ΔΝΤ σε έκθεσή του το 2006 κάνει την πρόβλεψη ανάπτυξης για τα χρόνια μέχρι το 2011 που φαίνεται στο σχετικό πίνακα. Το πρόβλημα δεν είναι η μη πρόβλεψη του νέου υφεσιακού επεισοδίου, αλλά η φανερή απογείωση από την πραγματικότητα και η «νιρβάνα» που είναι μόνιμος κάτοικος της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης.
Στην Αριστερά;

εφημερίδα"ΔΡΟΜΟΣ"

Η φοιτητική Αριστερά απέναντι στον Νόμο Διαμαντοπούλου. Του Στρατή Λαμπρίδη.

2011-09-04T11:48:00.001+03:00

Το μέτωπο της Παιδείας δεν άνοιξε ξαφνικά με την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου. Για την ακρίβεια δεν έχει κλείσει καθόλου την τελευταία πενταετία. Οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα την τριτοβάθμια, ήταν διαρκώς ψηλά στην ατζέντα κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Είναι κατεκτημένη μια συνέχεια από την πλευρά των δυνάμεων που επιδιώκουν τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος και της πανεπιστημιακής κοινότητας που την υπερασπίζεται. Υπάρχουν όμως και τομές που διαφοροποιούν την ποιότητα της επίθεσης αλλά και της απάντησης. Βασικότερη όλων αποτελεί η ψήφιση του Μνημονίου, η παράδοση της χώρας στα χέρια της τρόικας και η είσοδός της σε μια νέα καθεστωτική φάση.

Έτσι, στην εποχή του Μνημονίου, η εφαρμογή της Μπολόνια μετατρέπεται σε μια πρωτόγνωρη λεηλασία του δημόσιου πανεπιστημίου στα πλαίσια της καταλήστευσης του λαού και της χώρας. Δεν αποτελεί απλά την «αργοπορημένη» απάντηση των αστικών επιτελείων που βρήκαν ευκαιρία να πάρουν τη ρεβάνς από το φοιτητικό κίνημα για την καθυστέρηση που τους προκάλεσε τα τελευταία χρόνια. Ούτως ή άλλως, η πολιτική για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που χαράχτηκε πανευρωπαϊκά (Λισσαβώνα, Μπολόνια κ.λπ.) ανταποκρινόταν στα σχέδια που απεργάζονταν τότε οι θιασώτες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης χωρίς να λάβουν υπόψη τους τις δονήσεις που θα προκαλούσε η κρίση του 2008, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την αρχιτεκτονική του οικοδομήματος.

Όταν η Αριστερά υποτιμάει τον αντίπαλο
Ποια ήταν όμως η αλλαγή στη στάση του φοιτητικού κινήματος και των δυνάμεων της Αριστεράς μέσα στις σχολές; Ήδη από πέρσι το Σεπτέμβρη άρχισε να φουντώνει μια φημολογία για τον νέο νόμο-πλαίσιο που έρχεται να σαρώσει τα πάντα στα πανεπιστήμια, να γκρεμίσει ό,τι άφησε πίσω του ο νόμος Γιαννάκου κ.λπ. Κι όμως, η φοιτητική Αριστερά ούτε προετοίμασε, ούτε προετοιμάστηκε γι’ αυτή τη σφοδρή επίθεση όπου καλείται τώρα (με ψηφισμένο νόμο) να πρωτοστατήσει ώστε να ανατραπεί. Ουσιαστικά, η Αριστερά υποτίμησε τον αντίπαλο. Τον περιόρισε στο υπουργείο Παιδείας, ξεχνώντας πως κουμάντο κάνει η τρόικα. Συνηθισμένη σε μια αντιπαράθεση με νομοσχέδια, επέτρεψε στη Διαμαντοπούλου να παίξει το παιχνίδι με το καρότο για έναν νόμο που όλο ερχόταν αλλά τελικά ήρθε τέλη Αυγούστου. Ανέμενε καρτερικά την πρόκληση για να σηκώσει το γάντι, όμως ο αντίπαλος δεν της έκανε τη χάρη. Δεν αξιολόγησε σωστά ότι βασικός μοχλός της διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου θα ήταν ο οικονομικός στραγγαλισμός του, ο οποίος δεν απαιτεί κάποια συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση. Εγκλωβίστηκε σε μια συνδικαλιστικού τύπου παρέμβαση, την ίδια στιγμή που η κουβέντα μέσα στις σχολές αναβαθμιζόταν ραγδαία πολιτικά, χωρίς να μπορέσει να αντιστοιχηθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Συμπερασματικά, η φοιτητική Αριστερά πήγε όπως «παλιά» σε μια εντελώς νέα κατάσταση.

Τα καθήκοντα της νέας χρονιάς
Ποια θα είναι όμως η στάση της φοιτητικής Αριστεράς τη νέα χρονιά που ξεκινάει με την πλάτη να βαραίνει από την ψήφιση του νόμου; Ο αέρας των πλατειών δεν φύσηξε μέσα στις σχολές είτε λόγω της περιόδου (εξεταστικές) είτε λόγω μιας φοβικότητας απέναντι σε ένα κίνημα που δεν ήταν προϊόν κάποιου σχεδίου της Αριστεράς ή των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Το τι κατέγραψε αυτό το κίνημα στα μυαλά και τη συνείδηση της νεολαίας είναι νωρίς για να φανεί, αλλά η Αριστερά οφείλει να λάβει υπόψη της μια νέα κουλτούρα που πλέον κουβαλάει χιλιάδες κόσμου που συμμετείχε στις διαδικασίες των συνελεύσεων σε κάθε πλατεία της χώρας.

Πώς, δηλαδή, ετερόκλητος κόσμος μπορεί να συζητά, να αποφασίζει, να παράγει πολιτική, να λειτουργεί δημοκρατικά, να σέβεται την άλλη άποψη, να κατακτά και να επιβάλει την ισότητα χωρίς εξαιρέσεις, να είναι σε θέση να συμφωνεί και να καταγράφει αυτή τη συμφωνία του σε απλά, κατανοητά κείμενα, να στρατεύεται κάτω από αιτήματα που εκφράζουν την πηγαία διάθεσή του να αγωνιστεί και όχι να αντανακλούν την επιβεβαίωση κάποιας συγκεκριμένης ανάλυσης της Αριστεράς. Αυτά και χιλιάδες άλλα δείγματα για το πώς ο ίδιος ο κόσμος αναζητά και τελικά βρίσκει τους τρόπους να οργανωθεί και να παλέψει, θα πρέπει να αποτελέσουν σοβαρά στοιχεία αυτοκριτικής της φοιτητικής Αριστεράς που είχε «μάθει» στον πλατφορμισμό, στις πρωτοπορίες, στις πολύωρες και ανέξοδες διαδικασίες, στους μικροηγεμονισμούς, στην πολιτική για τους ειδικούς.

Ταυτόχρονα, η φοιτητική Αριστερά πρέπει να επανακαθορίσει το ρόλο της μέσα στις σχολές κύρια σαν πολιτική δύναμη και δευτερευόντως σαν συνδικαλιστικά σχήματα και παρατάξεις. Κάθε μικρός και μεγάλος αγώνας αυτή τη στιγμή διαπερνιέται από τη μεγάλη αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα. Αυτό ανέδειξαν οι πλατείες με το σύνθημα «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγετε», αυτή είναι η νικηφόρα προοπτική κάθε κινητοποίησης που θα ξεσπάσει. Ολοένα και αυξανόμενα κομμάτια κόσμου αντιλαμβάνονται πλέον πως δεν μπορεί να σωθεί κανείς από μόνος του, πως δεν μπορεί να υπάρξει κάποια κλαδική ή συνδικαλιστική διεκδίκηση που να κερδίσει, πως ο νέος νόμος-πλαίσιο δεν μπορεί να πέσει αν δεν πέσει το σύνολο του πολιτικού συστήματος που μας έφερε ως εδώ.
Αν αυτό κρύβει τον κίνδυνο της παραλυσίας μπροστά στο «θηρίο», φανερώνει και τη δυνατότητα για έναν μεγάλο πανεθνικό λαϊκό ξεσηκωμό με το φοιτητικό κίνημα πραγματικό μέρος του και όχι απλά αλληλέγγυο. Αν η ανατροπή της εκπαιδευτικής πολιτικής φαντάζει ακατόρθωτη σε αυτές της συνθήκες, η Αριστερά δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε μια τέτοια αντιπαράθεση αλλά να προτάξει με τόλμη τη ρήξη με αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα. Να διατηρήσει ανοιχτή την επικοινωνία της πλατείας με τα αμφιθέατρα, να μην εξαντληθεί στην πεπατημένη αλλά να αξιοποιήσει τον πλούτο των εργαλείων, των μορφών και της εμπειρίας που πάραξε το ίδιο το λαϊκό κίνημα το προηγούμενο διάστημα, να αποδείξει ότι έχει την ικανότητα να μαθαίνει.

*Ο Στρατής Λαμπρίδης είναι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Σπουδαστών Ηλεκτρονικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Κ.Ο.Ε-Δελτίο τύπου για την μεγαλειώδη διαδήλωση στο Σύνταγμα, 29/6/2011

2011-06-30T15:09:00.002+03:00

Για τριανταέξι μέρες ο ανεπανάληπτος ξεσηκωμός του ελληνικού λαού διδάσκει αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια είναι κάτι που λείπει από την κυβέρνηση που έγραψε σήμερα μια από τις μελανότερες σελίδες της μεταπολίτευσης.

Τύφλα να ‘ χουν οι δοσίλογοι του παρελθόντος που με το ένα χέρι πούλαγαν πατριωτισμό και με το άλλο χέρι έδιναν το λαό και τη χώρα στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τη σημερινή κυβέρνηση που από τη μια υποστηρίζει ότι σώζει τη χώρα από τη χρεοκοπία και από την άλλη γδέρνει τον εργαζόμενο κόσμο και ξεπουλά το δημόσιο πλούτο.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην πραγματικότητα είναι έκπτωτη. Ακόμη κι αν πέρασε το Μεσοπρόθεσμο χάρις στην ψήφο βουλευτών που έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με την ντροπή και το φιλότιμο, τελεί υπό προθεσμία. Δεν μπορεί και δεν δικαιούται να κυβερνήσει, δεν μπορεί και δεν δικαιούται να εφαρμόσει, έστω και για μια μέρα το νέο μνημόνιο.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα είναι έκπτωτο στη λαϊκή συνείδηση. Είναι ένοχο για τον πρωτοφανή βιασμό της δημοκρατίας, της εθνικής αξιοπρέπειας, της λαϊκής κυριαρχίας.

Ο χημικός πόλεμος και η κτηνώδης βία που εξαπέλυσε η κυβέρνηση αποκλειστικό στόχο είχε να ξεμπερδέψει με το κίνημα της πλατείας. Δεν θα καταφέρουν όμως να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού.

Η πρωτοφανής βαρβαρότητα των ΜΑΤ που έριχναν μέχρι και πέτρες στα κεφάλια των διαδηλωτών όταν ξέμεναν από χημικά, αποτελεί τρανή απόδειξη για την εξέλιξη που επιθυμεί η κυβέρνηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνηγορούν ομάδες βίας που ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν τόσο μακριά από τη λαϊκή θέληση και ποτέ άλλοτε δεν κινήθηκαν τόσο κοντά στους σχεδιασμούς της εξουσίας.

Η πλατεία Συντάγματος είναι του λαού. Δεν μπορεί κανένας να την αδειάσει από τη λαϊκή αγανάκτηση. Το κίνημα θα την ανακαταλάβει, θα την καθαρίσει, θα την ξανακάνει τόπο συγκέντρωσης εκατοντάδων χιλιάδων. Και αυτή η κυβέρνηση της βίας, των απειλών, της χρεοκοπίας και της πτώχευσης είναι το πρώτο απόστημα του απερχόμενου πολιτικού συστήματος που πρέπει να σπάσει, χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Τα τανκς και η χούντα είναι εδώ, δελτίο τύπου Κ.Ο.Ε

2011-06-28T22:09:00.002+03:00

Δεν θα καμφθεί η αντίσταση του λαού!

Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω!

Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο αποκαλύφθηκε το σχέδιο της κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής, το οποίο είχε προφανή στόχο την τρομοκράτηση των χιλιάδων διαδηλωτών και την ακύρωση της παλλαϊκής κινητοποίησης για τον 48ωρο αποκλεισμό της Βουλής, όπου ψηφίζεται το Μεσοπρόθεσμο.

Με την βοήθεια ομάδων που δεν έχουν καμιά σχέση με το μαζικό κίνημα και τις πλατείες, και που εκφράζουν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς το μεγαλειώδες ειρηνικό δημοκρατικό κίνημα, ξεδίπλωσαν το καλά οργανωμένο σχέδιό τους. Πνίγοντας το Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους με τόνους χημικών και εξαπολύοντας δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών, αδιαφορώντας για πιθανά θύματα, αποκάλυψαν τις εντολές που είχαν από την απομονωμένη και πανικόβλητη κυβέρνηση, η οποία μετά τις απειλές τύπου Πάγκαλου καταφεύγει στην ωμή βία για να κρατηθεί στην εξουσία, εκτελώντας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει με την τρόικα. Η χούντα σήμερα θέλησε να καταργήσει, να καθαρίσει με την ωμή βία και καταστολή την πλατεία Συντάγματος.

Ο λαός, όμως, οι χιλιάδες αγωνιζόμενοι στην Πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πλατείας της χώρας θα εντείνουν τον αγώνα. Θα σπάσουν την τρομοκρατία. Θα διώξουν την κυβέρνηση και το Μνημόνιο.

Ø Η χούντα δεν τελείωσε το ’73!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι ψηφίσουν το κατάπτυστο μεσοπρόθεσμο!

Ø Στον πάσσαλο της ατίμωσης όσοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πογκρόμ ενάντια στο λαό στην Πλατεία Συντάγματος.

Ø Ο αγώνας συνεχίζεται! Για πραγματική δημοκρατία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και χειραφέτηση.

28/6/2011

Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ

Ανακοίνωση της ΚΟΕ, 15/6/2011 , Ο Αγώνας Κλιμακώνεται

2011-06-16T00:24:00.001+03:00

Ο αγώνας κλιμακώνεται

Η ουσιαστική παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου, η ολιγόωρη αναζήτηση κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης και η τελική απόσυρση της παραίτησης, με φυγή στον ανασχηματισμό και στην ψήφο εμπιστοσύνης, είναι αποτέλεσμα της λαϊκής πάλης και ακλόνητη απόδειξη της δυνατότητάς της να αλλάζει τα πράγματα. Ο λαός ενωμένος και αποφασισμένος έδωσε έναν υποδειγματικό αγώνα, έδειξε πως έχει δύναμη, έχει θέσεις, έχει όραμα, αγαπά την πατρίδα του, δεν θέλει το ξεπούλημα και την λεηλασία, δεν θέλει την φτώχεια που είναι η χειρότερη μορφή βίας.

Ο λαϊκός ξεσηκωμός σε όλη τη χώρα ήταν ο αποφασιστικός και καταλυτικός παράγοντας των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων. Η τεράστια συμμετοχή στην απεργία και τις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, η μαχητική στάση των διαδηλωτών, οι καταλήψεις των Περιφερειών, ο αποκλεισμός της Βουλής, η επανάκτηση της πλατείας Συντάγματος, παρά την καταστολή και το σχέδιο κτυπήματος της συγκέντρωσης, καθόρισαν την πρωτοφανή δήλωση αδυναμίας, παραίτησης και αδιεξόδου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ο Γ.Α. Παπανδρέου απομονωμένος από τον λαό και παρόλη την απλόχερη στήριξη που έχει από το ντόπιο και ξένο οικονομικό και πολιτικό κόσμο δεν μπορεί να κρατηθεί στην εξουσία. Το πρόγραμμά του είναι αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό, υποθηκεύει το μέλλον πολλών γενιών και ξεπουλά τη χώρα.

Ο πρωθυπουργός που τσαλάκωσε το Σύνταγμα με την υπογραφή του μνημονίου, πήγε σήμερα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητήσει ένα ακόμα πραξικόπημα. Θέλησε να εγκριθεί το μεσοπρόθεσμο με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, με υπογραφή του Κ. Παπούλια και παράκαμψη της Βουλής. Ήξερε καλά πως η παρούσα Βουλή κινδυνεύει να μην ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο και να μεγαλώσει η λίστα βουλευτών που θα το καταψηφίσουν.

Η αποτυχία αυτής της κίνησης, έσπρωξε τον Παπανδρέου να κάνει δήλωση παραίτησης με τη μορφή της αναζήτησης κυβέρνησης «εθνικής συνεργασίας». Το εκρηκτικό κλίμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, οι ασφυκτικές πιέσεις του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου της Ευρώπης και η ορμητική εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο είναι οι λόγοι που οδήγησαν σε ένα τέτοιο άλμα.

Οι δυσκολίες, οι αντιφάσεις, τα αδιέξοδα αλλά και οι αντιδράσεις από το εσωτερικό της κυβέρνησης και το πρωθυπουργικό περιβάλλον οδήγησαν στην γελοιοποίηση του Γ. Παπανδρέου και της επιχείρησης εθνική συνεννόηση.

Άλλωστε ο σκοπός της εθνικής συνεννόησης δεν ήταν η σωτηρία της χώρας, αλλά η σωτηρία του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι κόμματα και πολιτικοί που πρωτοστάτησαν στις πολιτικές της χρεοκοπίας και της διαπλοκής, πρωταγωνίστησαν και στο κλίμα συναίνεσης. Και δήλωσαν σε όλους τους τόνους ότι η πολιτική που εξυπηρετεί τους δανειστές και βιάζει τον λαό θα συνεχιστεί, υπό το νέο καθεστώς ομοψυχίας και ενότητας των ένοχων και συνένοχων κομμάτων.

Στον αντίποδα όμως των κομμάτων και των πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στην πτώχευση και το λαό στη δυστυχία, εμφανίζεται μια μεγάλη λαϊκή συσπείρωση που διαδηλώνει σχεδόν καθημερινά τον τελευταίο μήνα. Ο κεντρικός στόχος των σεναρίων της εθνικής συνεννόησης είναι η καθυπόταξη του λαϊκού ξεσηκωμού, το ξεφούσκωμα της παλλαϊκής απαίτησης για μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή, για μια νέα μεταπολίτευση που θα σαρώσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αυτά τα σενάρια πρέπει να χρεοκοπήσουν. Ο λαϊκός ξεσηκωμός πρέπει να κλιμακωθεί.

Από σήμερα το μεσημέρι η χώρα έχει μια κυβέρνηση που δημοσίως ομολογεί το αδιέξοδό της, δηλαδή το ουσιαστικό τέλος της. Το τυπικό της τέλος παίρνει μικρή αναβολή. Ο πρωθυπουργός πλέον εκτελεί ψυχρά το συμβόλαιο της χρεοκοπίας του ελληνικού λαού προς όφελος των ξένων δανειστών. Ο ανασχηματισμός και η ψήφος εμπιστοσύνης δεν μπορούν να δώσουν καμιά παράταση ζωής σε αυτή την καταστροφική πολιτική.

Η ρητή κραυγή εκατομμυρίων αγανακτισμένων «Να φύγουν όλοι αυτοί και το Μνημόνιο» δεν μπορεί να αλλοιωθεί ούτε να αποδυναμωθεί. Η ΚΟΕ χαιρετίζει το κίνημα των αγανακτισμένων, αυτό το μεγάλο λαϊκό ξέσπασμα και ξεσηκωμό σε ολόκληρη τη χώρα, χαιρετίζει την ωριμότητα, το ρεαλισμό, την φαντασία, την πρωτοτυπία και το δημοκρατικό πατριωτικό χαρακτήρα του, την ανυποχώρητη και αποφασισμένη στάση του, απέναντι σε κάθε λογής καπέλωμα και θλιβερές προβοκάτσιες, απέναντι στην καταστολή και τις κάθε λογής επιθέσεις. Η μαζικότητα και η ζωντάνια του, ο καθαρός και ενωτικός λόγος του, η συνάντησή του με τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και του λαού, έφερε αποτελέσματα, έφερε μια πρώτη νίκη: την ομολογία αποτυχίας της πιο άθλιας κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος, που γύρισε την χώρα 100 χρόνια πίσω σε δικαιώματα και ελευθερίες που παρέδωσε τη χώρα στην τρόικα και στους διεθνείς τοκογλύφους.

Το μήνυμα των πλατειών θα ηχεί για πολύ καιρό.

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την μεγάλη πολιτική και κοινωνική ανατροπή που έχει ανάγκη η χώρα.

Τοποθέτηση της ΚΟΕ στο Πανελλαδικό Συντονιστικό του Σύριζα

2011-06-03T14:59:00.002+03:00

Αυτό που είναι σήμερα κεντρικό είναι το κίνημα στις πλατείες, η ορμητική εισβολή του λαού στην πολιτική ζωή του τόπου. Η 25η Μάη επηρεάζει καθοριστικά το τι λέμε και το τι κάνουμε και επηρεάζει καθοριστικά και τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις. Επομένως η οποιαδήποτε επανεκκίνηση του Σύριζα δεν μπορεί να γίνει έξω από την πραγματικότητα, έξω από το πραγματικό, μαζικό κίνημα. Την περίοδο αυτή η εσωστρέφεια είναι αδιανόητη. Το κεντρικό καθήκον είναι η ενίσχυση του κινήματος. Την 4η Συνδιάσκεψη και τον χρόνο διεξαγωγής της πρέπει να τα εκτιμήσουμε ξανά, αφού έχουν διαφανεί οι εξελίξεις και αφού το σύνολο των δυνάμεών μας συνεισφέρει θετικά στο κίνημα των πλατειών.

Ζούμε ένα συνταρακτικό ξέσπασμα του λαού και της νεολαίας. Αυτό το ξέσπασμα εκδηλώθηκε έξω από τις διαδικασίες της αριστεράς και των συνδικάτων. Απέκτησε διάρκεια και γιγαντώθηκε παρά την επιφυλακτικότητα, την γκρίνια και την απαξίωση που εκφράστηκαν από κάθε λογής πολιτικά υποκείμενα. Επομένως οι βεβαιότητες για το πώς ξεσπούν τα μεγάλα κινήματα ας επανεξεταστούν. Αν οι αγανακτισμένοι κουνάνε το δάχτυλο προς την αριστερά –δικαίως ή αδίκως- εμείς δεν επιτρέπεται να κουνάμε το δάχτυλο στους αγανακτισμένους.

Το ξέσπασμα του λαού που ζούμε αυτές τις μέρες έχει ορισμένα στοιχεία:

Πρώτον στοχοποιεί αποφασιστικά και στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα. Είναι ευθεία βολή και καταγγελία, ένα δριμύ κατηγορώ στη Βουλή, στους θεσμούς, στο πολίτευμα, σε όλο το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής και της χρεοκοπίας. Αυτό παίρνει μπάλα και την αριστερά. Αν δεν κατανοήσουμε αυτό το γεγονός δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε μισό βήμα μπροστά.

Δεύτερον το κίνημα αυτό απαιτεί πραγματική δημοκρατία. Κατανοεί ότι η σημερινή λειτουργία της δημοκρατίας είναι νοθευμένη, κάλπικη, η λαϊκή κυριαρχία έχει καταλυθεί. Απαξιώνει τη Βουλή όχι γιατί θέλει χούντα ή γιατί επιδιώκει αντιδημοκρατικές εκτροπές, αλλά ακριβώς γιατί υπερασπίζεται τη δημοκρατία που απαξιώνεται μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο.

Τρίτον, καταλαβαίνει ότι η εθνική αξιοπρέπεια έχει τσαλαπατηθεί. Ανεμίζει την ελληνική σημαία, και αυτό δεν είναι δείγμα εθνικοφροσύνης ή ακροδεξιού δακτύλου, αλλά υπεράσπισης του δικαιώματος μιας χώρας να μην είναι μπανανία της τρόικας και των αγορών.

Τέταρτον, είναι ακηδεμόνευτο κίνημα, έχει ισχυρό βαθμό αυτονομίας από τις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Και αυτό εξηγείται. Ο κόσμος ίσως βαρέθηκε να περιμένει έναν τέτοιο ξεσηκωμό από την αριστερά ή τα συνδικάτα. Η ζωή δεν περιμένει, εξελίσσεται με τους δικούς της ρυθμούς και τα δικά της βήματα και αυτά πρέπει να τα αναγνωρίσουμε και να τα σεβαστούμε.

Η αριστερά αυτά τα στοιχεία δεν τα είδε, δεν τα αξιολόγησε. Η ελληνική σημαία μυρίζει εθνικισμό, η αντιπολιτική και αντικοινοβουλευτική διάθεση θεωρείται άδικη για την αριστερά έως και ύποπτη ακροδεξιάς εκτροπής, η απαίτηση για πραγματική δημοκρατία φαίνεται μικρό πράγμα μπροστά στις μεγάλες αφηγήσεις της αριστεράς για την οικονομική κρίση, κι όταν ξέσπασε αυτό το κίνημα, η αριστερά ήταν απέξω.

Όμως εδώ κι έναν χρόνο αυτά τα στοιχεία είναι υπαρκτά. Δεν τα βλέπαμε γιατί δεν θέλαμε να τα δούμε. Κι ας μην δικαιολογηθούμε ως αριστερά από την εμπλοκή ορισμένων κομματιών ή μελών που χωρίς να περιμένουν κομματικές ανακοινώσεις έγιναν οργανικό κομμάτι του κινήματος.
Αυτά τα στοιχεία είναι παρόντα σε κάθε κινητοποίηση εδώ και ένα χρόνο. Από τις 5 Μάη του 2010 μέχρι τις 25 Μάη του 2011, είτε οι γενικές απεργίες, είτε επιμέρους κινητοποιήσεις και κινήματα καθορίστηκαν από αυτά τα στοιχεία. Το παλλαϊκό φάσκελο στη Βουλή, το “κλέφτες – κλέφτες”, το “φύγετε”, η ελληνική σημαία, η δημοκρατία, κλπ υπάρχουν σε κάθε βήμα που έκανε το μαζικό κίνημα εδώ και ένα χρόνο.

Θα λοιπόν μπορούσαμε να τα πάρουμε υπόψη, δεν τα πήραμε. Σήμερα χρειάζεται σεμνότητα και αυτοκριτική.

Αν πάμε στην πλατεία Συντάγματος και τους πούμε ότι η αριστερά είναι ελπίδα, δεν θα πείσουμε κανένα.

Αν δεν πάρουμε υπόψη τη γενικευμένη στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος συνολικά, αν δεν πάρουμε υπόψη ότι η αριστερά είναι μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος, αν δεν πάρουμε υπόψη ότι οι πλατείες επικοινωνούν πολύ περισσότερο τη Σπίθα παρά με την αριστερά, τότε έχουμε χοντρό πρόβλημα. Και οι πλατείες επικοινωνούν με τη Σπίθα όχι γιατί κρατάει την ελληνική σημαία, αλλά γιατί η Σπίθα μοιάζει έξω από το πολιτικό σύστημα και η αριστερά μοιάζει μέσα και απαξιώνεται.

Τι θα ενισχύσουν πολιτικά οι πλατείες; Αυτό είναι που πρέπει σήμερα να μας προβληματίσει. Τι θα μπορούσε να γίνει σε μια άλλη κατεύθυνση;

Ας αφήσουμε την αντιπαράθεση για το αν η πλατεία Συντάγματος μπορεί να γίνει πλατεία Ταχρίρ και τον τρόπο που εκφράστηκε αυτή η αντιπαράθεση. Ας ξεχάσουμε επίσης ότι η πρόταση για αποχώρηση των βουλευτών της αριστεράς από ένα Κοινοβούλιο που τσαλακώνει το ίδιο το Σύνταγμα, είχε τεθεί εδώ και ένα χρόνο. Ας ξεχάσουμε τέλος ότι το να “είναι ο λαός κάθε μέρα στις πλατείες είναι το μόνο γεγονός που δεν μπορεί να αψηφήσει μια κυβέρνηση”. Αυτά τα πράγμα είχαν τεθεί καιρό πριν. Δεν έχει σημασία όμως το παρελθόν.

Σήμερα τα περιθώρια στενεύουν. Εκλογικά μπορεί να κερδίζουμε από μια γενικευμένη αντιμνημονιακή διάθεση. Δεν αποτελούμε όμως την ελπίδα, δεν καταγράφουμε δυναμική.

Το ερώτημα είναι αν στον Σύριζα θα υπάρξει μια διαδικασία που να επιτρέπει την επί της ουσίας συζήτηση αυτών των θεμάτων. Για παράδειγμα η πρόταση για την προσωρινή αποχώρηση των βουλευτών της αριστεράς από τη Βουλή δεν αντιμετωπίζεται με γενικές αναφορές για το αν πρέπει η αριστερά να είναι και μέσα στους θεσμούς. Δεν είναι ιδεολογική διαμάχη, αυτό έχει λυθεί εδώ και έναν αιώνα. Είναι πολιτική παρέμβαση στη συγκεκριμένη σημερινή πραγματικότητα που θα αντιστοιχούσε ή έστω θα επιχειρούσε να αντιστοιχήσει την αριστερά στο δίκαιο λαϊκό αίσθημα. Αφορά δηλαδή την πολιτική φιλοδοξία να παρέμβεις και να τροποποιήσεις τα πράγματα, τον κόσμο, τους συσχετισμούς.

Αν μάθουμε να συζητάμε την ουσία, τότε ίσως υπάρξει ελπίδα, μόνο που τα περιθώρια πια στενεύουν απελπιστικά.

Λαϊκός Ξεσηκωμός για Να Φύγουν, Όλοι στις πλατείες,ανακοίνωση της Κ.Ο.Ε

2011-05-30T17:40:00.003+03:00

Οι στιγμές είναι κρίσιμες για την πορεία της χώρας. Η λαοθάλασσα στην πλατεία Συντάγματος και οι χωρίς προηγούμενο συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις σηματοδοτούν μια νέα φάση. Το κίνημα που γεννήθηκε στις 25 Μάη, έξω από τα κόμματα και τα συνδικάτα, αποτελεί μια σπουδαία εξέλιξη. Ο λαός εισβάλει ορμητικά στο προσκήνιο και κάνει τα πρώτα βήματα ενός μεγάλου κοινωνικού, δημοκρατικού και εθνικού ξεσηκωμού.

Ένας τέτοιος ξεσηκωμός αποτελεί αναγκαία συνθήκη για να έρθει μια μεγάλη αλλαγή. Για να υπάρξει μια μεταπολίτευση του λαού που θα φέρει ελπίδα και χαμόγελο στην κοινωνία. Για να μην έρθουν ξανά πολιτικές και πολιτικοί σαν κι αυτούς που για δεκαετίες κυβέρνησαν κι έφεραν την καταστροφή.

Η κυβέρνηση, η τρόικα, τα κόμματα του μνημονίου, το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής και της χρεοκοπίας, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι – τηλεπαρουσιαστές, ας ακούσουν την φωνή της λαϊκής αγανάκτησης: Ως εδώ. Τώρα είναι η ώρα να φύγουν.

Επί ένα χρόνο, οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και οι ξένοι δανειστές βυσσοδομούν, κοροϊδεύουν και τρομοκρατούν, σπρώχνουν τον εργαζόμενο λαό στον γκρεμό της φτώχειας και της ανεργίας, καταδικάζουν τη νεολαία στο φόβο και στην κατάθλιψη, και σήμερα νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν ατιμώρητοι το έργο τους.

Πριν ένα χρόνο, η Βουλή παράνομα και αντισυνταγματικά ψήφισε το μνημόνιο. Μας είπαν ότι έτσι η χώρα θα κάνει θυσίες, αλλά δεν θα χρεοκοπήσει. Σήμερα οι θυσίες είναι αβάσταχτες, ζητούν ακόμη περισσότερες, φέρνουν τον κόσμο στα όρια της επιβίωσης, και ετοιμάζουν την χρεοκοπία.

Εδώ και ένα χρόνο η κυβέρνηση, η τρόικα, το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ επέβαλλαν την τριτοκοσμική μετάλλαξη της χώρας. Η Ελλάδα με το μνημόνιο μετατράπηκε σε χωματερή ανεργίας, πτώχευσης και κοινωνικών αδιεξόδων. Σε λίγους μήνες ζήσαμε μια μεγάλη οπισθοδρόμηση.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δίνει τη “γη και το αίμα” της χώρας. Είναι υπόλογη από κάθε άποψη: πολιτικά, ηθικά, εθνικά και νομικά. Η καταστροφή που συντελέσθηκε και συντελείται, είναι πρωτοφανής. Μόνο σε περίοδο πολέμου και στρατιωτικής κατοχής είχαμε τέτοιας έκτασης λεηλασία και κοινωνική βαρβαρότητα. Ο Γ. Παπανδρέου εγκληματεί συνειδητά. Δεν μπορεί να παραμείνει άλλο στην εξουσία.

Το κίνημα της 25ης Μάη ξέσπασε ζητώντας πραγματική δημοκρατία. Γιατί στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη δεν κυβερνούν οι λαοί, αλλά οι αγορές και οι τράπεζες. Την ίδια ώρα η τρόικα τσαλαπατούσε την αξιοπρέπεια και το Σύνταγμα της χώρας με τη βάναυση απαίτηση για καταναγκαστική συναίνεση.

Ο λαός απάντησε με τη συγκλονιστική του δήλωση από τις πλατείες της χώρας: Όχι μόνο δεν συναινούμε, αλλά δεν σας αναγνωρίζουμε, δεν σας νομιμοποιούμε, ζητάμε να φύγετε.

Όταν η συνέλευση της πλατείας Συντάγματος είπε ότι “δεν θα φύγουμε αν δεν φύγετε”, έκανε τις πλατείες όλης της χώρας οχυρά δημοκρατίας, ελπίδας, συμμετοχής, ενεργητικότητας και αλληλεγγύης. Ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν στείλει το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής στα σκουπίδια της ιστορίας.

Αυτές τις ώρες, η ΚΟΕ καλεί τα μέλη και τους φίλους της να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό σε αυτο το ανεπανάληπτο λαϊκό ξέσπασμα, για να μαζικοποιηθεί κι άλλο, για να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια λαού στο δρόμο, να πλημμυρήσουν οι πλατείες της χώρας, για να φύγουν οι υπεύθυνοι και να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Η καλύτερη υπηρεσία που έχει σήμερα να προσφέρει η αριστερά είναι να βγει από το κάδρο του πολιτικού συστήματος και να μην φοβηθεί να συνεισφέρει στην ανατροπή του, να σεβαστεί αυτό το ακηδεμόνευτο κίνημα και να μην μεταφέρει αγχωμένα τις πολιτικές της αναλύσεις θέλοντας να τις επιβάλει. Ο μέχρι σήμερα χαρακτήρας του κινήματος εξασφαλίζει τη μαζικότητά του και τη γνήσια έκφραση της λαϊκή θέλησης.

Οι στιγμές που ζούμε είναι σημαντικές. Με συναίσθηση της δύναμης των χιλιάδων λαού που καταλαμβάνουν καθημερινά τις πλατείας της χώρας, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για μια μεγάλη αλλαγή.

Να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα, το μνημόνιο

Να ανατραπεί το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής

Πραγματική Δημοκρατία Τώρα

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής Ο Α. Αλαβάνος στο Σύνταγμα

2011-05-30T10:51:00.002+03:00

Tην Κυριακή 29 Μάη, το απόγευμα ανάμεσα στους χιλιάδες διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος βρέθηκε ο Αλέκος Αλαβάνος μαζί με συντρόφους από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

Έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Πολλοί με προειδοποιούσαν να μη βρεθώ στο Σύνταγμα, γιατί θα δεχθώ επίθεση από αυτούς που αντιτάσσονται στο πολιτικό σύστημα και είναι εκεί. Επίθεση δέχθηκα, και μάλιστα βάναυση, από όλο ανεξαίρετα το πολιτικό σύστημα, όταν πριν πέντε μήνες, εκ μέρους του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, διατύπωσα τη θέση ότι η πλατεία Συντάγματος θα γίνει πλατεία Ταχρίρ. Σήμερα το απόγευμα βρέθηκα μέσα σε δεκάδες χιλιάδες κόσμο, χαμογελαστό, με ελπίδα πάλι μετά τόσο καιρό, με αλληλεγγύη, με ανθρώπινα συναισθήματα, είτε χαμόγελο είτε ξάφνιασμα είτε φιλική κριτική. Ένα κόσμο αποφασισμένο να αφήσει το οχυρό του μόνο μετά τη νίκη: όταν φύγουν χρέος, τρόικα, κυβέρνηση».

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ"

2011-05-30T00:25:00.004+03:00

"Χαιρετίζουμε τους δεκάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, κυρίως νέους μας, που μαζεύτηκαν στις πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων, διαδηλώνοντας την αγανάκτησή τους για το Μνημόνιο-μνημόσυνο, ζητώντας να φύγει η κυβέρνηση της ντροπής και όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε δημόσια αξιώματα, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και υποδουλώνοντας την Ελλάδα. Η θέση όλων αυτών δεν είναι στη Βουλή, είναι στη φυλακή.

Χαιρετίζουμε τις πρώτες Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται στο κέντρο των πόλεών μας, τον άμεσο δημοκρατικό χαρακτήρα που πασχίζει να ανακαλύψει το πρωτοφανέρωτο κίνημα των νέων μας.

Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους των δημόσιων επιχειρήσεων, που άρχισαν από χτες διαδηλώσεις, απεργίες και καταλήψεις, υπερασπιζόμενοι το κράτος μας, που χρειάζεται απελπιστικά, όχι την κατεδάφιση που προγραμματίζει το ΔΝΤ, αλλά τη ριζική του βελτίωση και μεταρρύθμιση.
Με τις κινητοποιήσεις τους, οι εργαζόμενοι του Ταμιευτηρίου, της ΔΕΗ, του ΟΠΑΠ υπερασπίζονται τη δική μας περιουσία, την περιουσία του ελληνικού λαού, που επιχειρούν τώρα να λεηλατήσουν οι ξένες τράπεζες, μέσω μιας κυβέρνησης-μαριονέτας τους στην Αθήνα.

Ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας των διαδηλώσεων απέδειξε ότι όταν η αστυνομία και οι προβοκάτορες δεν έχουν πάρει εντολή να επέμβουν, δεν ανοίγει μύτη. Καλούμε τους Έλληνες αστυνομικούς να μη δεχτούν να γίνουν τα όργανα των σκοτεινών δυνάμεων που θα θελήσουν ασφαλώς, σε κάποια στιγμή, να ματοκυλίσουν τους νέους μας και τους εργαζόμενους.

Η θέση τους, το καθήκον τους και το συμφέρον τους είναι στο πλευρό του ελληνικού λαού, της ειρηνικής του διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, είναι στο πλευρό της Ελλάδας και όχι στων ξένων δυνάμεων που υπαγορεύουν στη σημερινή κυβέρνηση την πολιτική της.
Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Μνημονίου, και οι πέτρες ακόμα ομολογούν την αποτυχία του. Μετά από αυτή την εμπειρία δεν δικαιολογείται πλέον καμιά αυταπάτη. Ο δρόμος που πήρε και συνεχίζει η κυβέρνηση Παπανδρέου, υπό την καθοδήγηση των ξένων τραπεζών και υπηρεσιών, της Goldman Sachs και των Ευρωπαίων υπαλλήλων της, οδηγεί στην καταστροφή της Ελλάδας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσει τώρα, είναι επιτακτική ανάγκη να φύγουν τώρα.
Κάθε μέρα που περνάει οι πράξεις τους ομολογούν πόσο επικίνδυνοι είναι για τη χώρα. Διερωτώμεθα γιατί ο εισαγγελέας δεν έχει επέμβει ακόμα εναντίον του υπουργού Οικονομικών για τις νέες δηλώσεις του περί επικείμενης χρεοκοπίας και άδειων ταμείων. Γιατί δεν έχει επέμβει για τις δηλώσεις περί εξόδου από το ευρώ του Προέδρου του ΣΕΒ και της Επιτρόπου.

Γιατί δεν έχει επέμβει για τη μαζική τρομοκρατία, με την οποία, μια χρεοκοπημένη κυβέρνηση, σε συνεργασία και καθ' υπαγόρευση της τρόικας, επιχειρεί ακόμα μια φορά να εκβιάσει τον ελληνικό λαό. Με τους Τιτανικούς, με τις εντατικές, με όλα αυτά που βγαίνουν και λένε για να τρομάξουν τους Έλληνες, κατάφεραν να εξευτελίσουν τη χώρα διεθνώς και να την οδηγήσουν πραγματικά στο χείλος της χρεοκοπίας.

Αν ένας διευθυντής επιχείρησης μιλούσε για την επιχείρησή του με τον τρόπο που ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του μιλάνε για την Ελλάδα, θα σάπιζε τώρα πίσω από τα κάγκελα της φυλακής καταδικασμένος για βαριά απιστία.
Απευθυνόμαστε και στους λαούς της Ευρώπης. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο αγώνας για την Ελλάδα, είναι αγώνας για μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική Ευρώπη. Μην πιστεύετε τις κυβερνήσεις σας, που λένε ότι τάχα εσείς βοηθάτε την Ελλάδα με τα λεφτά σας.

Μην πιστεύετε τα χονδροειδή, εξωφρενικά ψέματα των βρώμικων εφημερίδων, που θέλουν να σας πείσουν ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε δήθεν γιατί οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, όταν δουλεύουν, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους! Την κρίση δεν την προκάλεσαν οι εργαζόμενοι, την προκάλεσε και τη χρησιμοποιεί το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο και οι πολιτικοί στις υπηρεσίες του.
Τις μεγάλες τράπεζες και μόνο αυτές βοηθάνε τα προγράμματα τους, δήθεν σωτηρίας, αυτές ακριβώς που επέβαλαν μέσω των πολιτικών και των κυβερνήσεων που έχουν εξαγοράσει, το οικονομικό μοντέλο που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λύση από τη ριζική αναδιάρθρωση του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλης της Ευρώπης.

Δεν μπορεί οι τράπεζες και οι κάτοχοι χρήματος, που προκάλεσαν την κρίση, να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για τις ζημιές που επέφεραν! Δεν μπορεί οι τραπεζίτες να είναι το μοναδικό ασφαλές επάγγελμα στον κόσμο!
Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση από την αντικατάσταση του σημερινού οικονομικού μοντέλου της Ευρώπης, που είναι φτιαγμένο για να δημιουργεί χρέος, με επιστροφή σε μια πολιτική τόνωσης της ζήτησης και της ανάπτυξης, και τον προστατευτισμό, με δραστικό επανέλεγχο του Χρήματος.

Ή τα Κράτη μας θα κυριαρχήσουν στις αγορές, ή αυτές θα τα καταπιούν, και μαζί τους η Δημοκρατία και όλα τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Αθήνα, όταν ο Σόλων διέγραψε τα χρέη των φτωχών στους πλούσιους. Ας μην επιτρέψουμε τώρα στις τράπεζες να καταστρέψουν την ευρωπαϊκή Δημοκρατία, για να αποσπάσουν τα μυθώδη ποσά που οι ίδιες δημιούργησαν ως χρέος. Πως μπορεί να προτείνεται, για να διοικήσει την Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, ένας άνθρωπος της Goldman Sachs... Τι είδους κυβερνήσεις, τι είδους πολιτικούς έχουμε στην Ευρώπη;
Δεν σας ζητάμε να υποστηρίξετε τον αγώνα μας για λόγους αλληλεγγύης, ούτε γιατί στα δικά μας χώματα γεννήθηκε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, ο Περικλής και ο Πρωταγόρας, οι ιδέες της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ευρώπης. Δεν ζητάμε ιδιαίτερη μεταχείριση γιατί υπομείναμε, ως χώρα, μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην Ευρώπη αγωνιζόμενοι για να μην επικρατήσει στην ήπειρό μας ο φασισμός.
Σας ζητάμε να το κάνετε για το δικό σας συμφέρον. Αν αφήσετε τώρα την ελληνική, την ιρλανδική, την πορτογαλική, την ισπανική κοινωνία να καταστραφούν, στο βωμό του χρέους και των τραπεζών, θα έρθει σύντομα η δική σας σειρά. Δεν θα ευημερήσετε εν μέσω ευρωπαϊκών κοινωνικών ερειπίων. Εμείς αργήσαμε, αλλά ξυπνήσαμε. Ξυπνήστε κι εσείς.
Ας φτιάξουμε μαζί μια νέα Ευρώπη της ανάπτυξης, της δημοκρατίας, της ευημερίας, της ειρήνης, αντάξια της ιστορίας, των αγώνων, του πνεύματός της. Αντισταθείτε στον ολοκληρωτισμό των αγορών, που απειλεί να διαλύσει την Ευρώπη κάνοντάς την Τρίτο Κόσμο, να βάλει τον ένα ευρωπαϊκό λαό εναντίον του άλλου, να καταστρέψει την ήπειρό μας, ξανακάνοντας επίκαιρο τον φασισμό».

Δελτίο τύπου για τη σημερινή κινητοποίηση στο Σύνταγμα και σε πολλές πλατείες της χώρας, 25/5/2011

2011-05-26T00:10:00.002+03:00

«Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν!»

Η ΚΟΕ χαιρετίζει την αυθόρμητη, γνήσια, ακηδεμόνευτη, δημοκρατική κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων πολιτών κάθε ηλικίας και προέλευσης, κυρίως νέων, που έστειλαν μια συγκλονιστική απάντηση. Αυτή η τεράστια λαϊκή αφύπνιση εκφράζει την βαθιά οργή και αντίθεση προς το Μνημόνιο, την τρόικα, το πολιτικό σύστημα που τα στηρίζει, και τη «συναίνεση» που θέλει να στήσει.

Η σημερινή κοσμοπλημμύρα των αγανακτισμένων, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα που επιδιώκουν η τρόικα και τα κόμματα του μνημονίου. Πολύ περισσότερο, δείχνει ότι ο λαός δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί πια αυτό το καθεστώς, ζητά να φύγει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής. Ένα πολιτικό σύστημα που κατέλυσε την δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική αξιοπρέπεια.

Η κυβέρνηση, η τρόικα, τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο, τα κόμματα που κυβέρνησαν και συνέβαλαν στην πρωτόγνωρη καταστροφή που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και οι εργαζόμενοι, οι πολιτικοί και το κομματικό προσωπικό που υπηρέτησαν με το αζημίωτο τη διαπλοκή κι έφεραν τη χρεοκοπία, πρέπει να το καταλάβουν:

Είναι ώρα να φύγουν.

Ο νέος γύρος αγώνων πρέπει να συνεχιστεί, να κλιμακώσει και να βαθύνει τους στόχους του μέχρι να φθάσουμε σε μια μεταπολίτευση του λαού: Με την ανατροπή του μνημονίου, της τρόικας και του υπόλογου πολιτικού συστήματος. Με απαίτηση για την πιο πλατιά δημοκρατία. Με παραγωγική ανασυγκρότηση και άμεση ανακούφιση των εργαζομένων.

Ένα χρόνο πριν ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φ. Σολάνας δήλωνε:

«…Οι κυβερνήσεις πέφτουν! Η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα, στα τέλη του 2001, αψήφησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, όπως κάνει σήμερα και η κυβέρνηση της Ελλάδας. Και κατέληξε να φύγει με το ελικόπτερο! Πώς αψηφάς έναν εξεγερμένο λαό που έχει καταλάβει όλες τις πλατείες της χώρας;»

Κάτω η χούντα τρόικας – Μνημονίου – κυβέρνησης και «προθύμων»!

Καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα!

Πραγματική δημοκρατία!

Αγώνας για πολιτική οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας!

ΚΡΙΣΗ-ΧΡΕΟΣ και ΜΜΕ, εκδήλωση Αριστερού Βήματος

2011-05-20T17:00:00.001+03:00

Σας καλούμε στην εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει το Αριστερό Βήμα Διαλόγου
και Κοινής Δράσης Πάτρας την Παρασκευή, 20/05/2011,
στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης, στις 7.00 μ.μ. με θέμα:

ΚΡΙΣΗ-ΧΡΕΟΣ και ΜΜΕ Στην εκδήλωση θα προβληθεί το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ με θέμα την κρίση,
των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη με τίτλο Debtocracy/Χρεοκρατία.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους:

Τάσο Αναστασιάδη, εκπρόσωπο εργαζομένων στην εφημερίδα Το Βήμα
Ματίνα Παπαχριστούδη, δημοσιογράφο, εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς
Άρη Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφο, αρχισυντάκτης του Thepressproject.gr

Ομαδα συντονισμου αριστερου βηματος Πατρας

Δελτίο τύπου για τις προτάσεις της κυβέρνησης για το κέντρο της Αθήνας,

2011-05-20T16:52:00.001+03:00

Μετά από μια ματωμένη βδομάδα, με δύο νεκρούς, δύο παραλίγο νεκρούς και δεκαδες μαχαιρωμένους ή ξυλοδαρμένους, η κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει την φαρσοκωμωδία. Τα μέτρα που ανακοίνωσε δεν περιλαμβάνουν τίποτα άλλο από επανάληψη χιλιοπαιγμένων διαγγελμάτων για περισσότερη αστυνόμευση, σχέδια ανάπλασης, αλλά και οικονομικά κίνητρα για το κέντρο της πόλης. Αν αυτά τα κίνητρα έχουν σχέση με το διαφαινόμενο ντηλ των εργολάβων θα φανεί στο μέλλον.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου και ο δήμαρχος κ. Καμίνης, έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι η Ελλάδα θα τιμήσει την υπογραφή της στο Δουβλίνο II. Δηλαδή διευκρίνισαν ότι θα η χώρα θα συνεχίσει να είναι αποθήκη ανθρώπινης δυστυχίας. Αυτή είναι η μοναδική πραγματική είδηση από το πακέτο μέτρων που ανακοινώθηκε.

Αφού λοιπόν οι υπεύθυνοι διογκώσουν κι άλλο το πρόβλημα, θα συνεχίσουν να φωνασκούν για τους μετανάστες και να τρίβουν τα χέρια τους από την έκρηξη του ρατσισμού. Φαίνεται ότι οι δεσμεύσεις των κυβερνήσεων προς το ευρωπαϊκό ιερατείο, είναι σημαντικότερες από τη ζωή και την ποιότητα ζωής Ελλήνων και ξένων. Κάποιος που θα ήθελε να αντιμετωπίσει έστω και ελάχιστα το πρόβλημα θα όφειλε να ξεκινήσει από το ελάχιστο μέτρο: Την ακύρωση της συνθήκης που μετατρέπει την πρωτεύουσα σε γκέτο. Ώστε να γίνει δυνατή η αποσυμπίεση από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που βλέπουν τη χώρα σαν πέρασμα και όχι σαν τελικό προορισμό.

Τα υπόλοιπα είναι υποκρισία, και μάλιστα ανατριχιαστική όταν τόσο πρόσφατα χύθηκε αίμα αθώων.

Βίντεο από γενική απεργία, νοσοκομείο Νίκαιας, ιατρικό ανακοινωθέν

2011-05-12T03:23:00.001+03:00

Δελτίο τύπου για το δολοφονικό σχέδιο της κυβέρνησης τη μέρα της Γενικής Απεργίας, 11/5/2011

2011-05-12T03:00:00.001+03:00

Σήμερα, μέρα Γενικής Απεργίας, η κυβέρνηση και η αστυνομία έβαψαν τα χέρια τους με αίμα. Για πρώτη φορά σε πανεργατική απεργία, ξεδιπλώθηκε με κυνικό και απροκάλυπτο τρόπο ένα δολοφονικό σχέδιο των δυνάμεων καταστολής. Ο βαρύτατος τραυματισμός του 31χρονου διαδηλωτή που νοσηλεύεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στην εντατική, αποτελεί πρωτοφανή κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού και της κρατικής βίας.

Το δολοφονικό χτύπημα, αλλά και ο τραυματισμός δεκάδων άλλων που διακομίστηκαν σε νοσοκομεία, οι περισσότεροι με τραύματα στο κεφάλι από χτυπήματα των οργάνων της τάξης, αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι εντολές της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού Χ. Παπουτσή ήταν σαφείς και ξεκάθαρες.

Η προκλητική περικύκλωση των διαδηλωτών καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας από διμοιρίες των ΜΑΤ, έδειξε από νωρίς τις προθέσεις τους και τις εντολές που είχαν.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει το δρόμο της ωμής βίας εναντίον όσων αγωνίζονται. Κλιμακώνει μάλιστα τη βία χύνοντας αίμα. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι μέχρι πού θα φτάσουν. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Χ. Παπουτσής είναι ηθικοί αυτουργοί αυτού του δολοφονικού χτυπήματος.

Ο αγώνας ενάντια στα δεσμά του Μνημονίου και της τρόικας συνεχίζεται

Να φύγει τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου

Να τιμωρηθούν οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονικής επίθεσης

Αγώνας για οικονομική, πολιτική και κοινωνική διέξοδο

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αντίο Θανάση, αντίο καλέ μας Άνθρωπε…, δελτίο τύπου της Κ.Ο.Ε

2011-05-03T15:54:00.002+03:00

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας εκφράζει τα θερμότερα συλλυπητήριά της στην οικογένεια του Θανάση Βέγγου για τον χαμό του μεγάλου μας ηθοποιού.
Ο Θανάσης, που μας έμαθε να τον αποκαλούμε έτσι, με το μικρό του όνομα, να τον αναγνωρίζουμε σαν τον «καλό μας άνθρωπο» της γειτονιάς, να τον νοιώθουμε σαν δικό μας άνθρωπο, ταυτίστηκε και έκφρασε μέσα από το τρέξιμο και το έργο του, τα όνειρα, τους πόθους, τις χαρές και τις λύπες ενός ολόκληρου λαού που αγωνίζονταν να επιβιώσει, να φτιάξει τη ζωή του, να προοδεύσει κόντρα στα σημεία και τις δυσκολίες των καιρών.
Το γέλιο, τα δάκρυα και οι ατάκες του βγαλμένα μέσα από το σώμα, την καρδιά και αυτή “την φάτσα”, όπως ο ίδιος έλεγε, συμπύκνωναν το αστείρευτο πνεύμα και ενέργεια του και μία προσωπική εμπειρία και διαδρομή από τις φτωχογειτονιές του Φαλήρου, τη Μακρόνησο, το παιδί για όλες τις δουλειές των κινηματογραφικών στούντιο που έγινε ο μεγαλύτερος κωμικός μας, που φαλήρησε σαν επιχειρηματίας αλλά μας κατέκτησε σαν άνθρωπος. Η προσωπική του ιστορία του δεν ήταν άλλη από την ιστορία του ελληνικού λαού «της περιφέρειας» όπως έλεγε, των φτωχογειτονιών των αστικών κέντρων, αυτών που προσπαθούσαν να γευτούν κάτι από το όνειρο ενός συνεχούς αγώνα να εκσυγχρονιστούν και να συντονιστούν με έναν κόσμο που δεν είναι δικός τους.
Ο Θανάσης με το τρανταχτό του γέλιο και πάνω απ’ όλα με την σπάνια ακεραιότητα χαρακτήρα και το ασσάλευτο ήθος του αντιπαρέβαλε έναν άλλον κόσμο απέναντι στον παραλογισμό και την αλλοτρίωση που γεννούσε η κάθε εξουσία. Αντιπαρέβαλε και κράτησε ζωντανό τον κόσμο, τον πολιτισμό και την αξιοπρέπεια των από κάτω που ζητάνε απεγνωσμένα τους από πάνω να τους ακούσουν, χτυπώντας το ταβάνι της εξουσίας καμιά φορά με το σκουπόξυλο, όπως έκανε σε κάποια από τις ταινίες του.
Για τον Θανάση δεν μπορούμε να κλάψουμε. Οι μνήμες που μας χάρισε δεν μας το επιτρέπουν. Μπορούμε μόνο ακόμα και αυτή την τραγική στιγμή να νοιώσουμε το γέλιο, τη δύναμη και την ελπίδα να αναβρύζουν αστείρευτα μέσα από τις θύμησες και τις στιγμές που ζήσαμε μαζί του.
Μπορούμε μόνο να πούμε ένα ταπεινό και μεγάλο ευχαριστώ στον άνθρωπο που μας έμαθε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σε αυτή τη ζωή με χαρά, με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι ψηλά.

3/5/2010
Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ Κ.Ο.Ε ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2011-04-30T10:35:00.002+03:00

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΡΚΕΤΑ!
ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΡΟΪΚΑ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

Η φετινή πρωτομαγιά βρίσκει την παγκόσμια οικονομία βυθισμένη στην μεγαλύτερη μεταπολεμική της κρίση. Το καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα αναδεικνύει, με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο, τα όρια του. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός σκορπά καταστροφικές δυνάμεις, βλέποντας σε αυτές τη μοναδική δυνατότητα υπέρβασης της κρίσης του. Μια τεράστια καταστροφή σε παγκόσμια κλίμακα παραγωγικών δυνάμεων, και πρώτα και κύρια της ίδιας της ζωντανής εργασίας, βρίσκεται σε εξέλιξη. Κατακτήσεις ενός αιώνα ξηλώνονται γυρίζοντας τις κοινωνίες στο πιο μαύρο παρελθόν. Ολόκληρες περιοχές τινάζονται στον αέρα. Μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα σαρώνουν τον πλανήτη, οδηγώντας στην απόλυτη εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπους. Τριτοκοσμικοί θύλακες μεγεθύνονται μέσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Περιφερειακοί πόλεμοι και επεμβάσεις ξαναμοιράζουν γη, φυσικούς πόρους και ενεργειακούς δρόμους, πιστοποιώντας ότι το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πόλεμου δεν είναι μακρινό. Μεγάλες φυσικές καταστροφές πλήττουν τους φτωχούς όλου του κόσμου αλλά και «ατυχήματα» σαν αυτό της Ιαπωνίας βεβαιώνουν ότι η ανθρωπότητα κινδυνεύει άμεσα από την διαιώνιση του σημερινού συστήματος οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βιώνουν, ένα χρόνο τώρα, τις συνέπειες από τα δεσμά της τρόικας αλλά και ενός πολιτικού συστήματος δοτών στις απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των αγορών που ξεκληρίζει κάθε ικμάδα της χώρας. Οι πολιτικές του μνημονίου όχι μόνο δεν στάθηκαν ικανές να λύσουν, ακόμα και με τους όρους της τρόικας, το πρόβλημα αλλά εντείνουν τα αδιέξοδα. Σήμερα μπαίνουμε σε μια νέα φάση. Κυριαρχούν τα σχέδια για την αναδιάρθρωση του χρέους και την ελεγχόμενη χρεοκοπία. Η διάλυση του δημόσιου τομέα, η άγρια φορολόγηση και οι περικοπές θα συμπληρωθούν με ένα ολοκληρωτικό ξεπούλημα, με πλιάτσικο της χώρας. Αυτή η νέα περίοδος που διαμορφώνεται αναδιατάσσει σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση το μπλοκ των προθύμων στις επιλογές των αγορών. Θα είναι, αν δεν ανατραπούν, μια περίοδος με ακόμα βαρύτερες συνέπειες για τους εργαζόμενους αλλά και μια περίοδος αστάθειας που θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις.

Το πολύμορφο κίνημα αντιστάσεων που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα δείχνει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες που έχει η όποια προσπάθεια αντιστροφής της σημερινής κατάστασης. Η γενικευμένη οργή των απλών ανθρώπων, οι κατακερματισμένες αντιστάσεις, τα σημάδια ενός κοινωνικού ριζοσπαστισμού, πρέπει και μπορούν να βρουν διέξοδο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη η Αριστερά να ξεπεράσει περιχαρακώσεις και δογματισμούς, να υπερβεί τις ψευδαισθήσεις των εκλογικών καταγραφών. Το παράδειγμα της Πορτογαλίας διδάσκει ότι είναι εφικτή μια ενότητα στη δράση για την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά του μνημονίου, της τρόικας και της κυβέρνησης των προθύμων. Περισσότερο από ποτέ είναι σήμερα φανερή η ανάγκη νέου προσανατολισμού και πολιτικοποίησης του αγώνα, για να έχει προοπτική η πάλη των εργαζόμενων και του λαού και να αναχαιτιστούν τα κατακτητικά σχέδια. Περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η οργάνωση των αντιστάσεων στα πλαίσια ενός παλλαϊκού Κοινωνικού και Πολιτικού Μετώπου που θα παλέψει για:
• Την αποτίναξη του ζυγού του μνημονίου.
• Την ανατροπή του φαύλου πολιτικού συστήματος των πρόθυμων στην τρόικα και τις αγορές και μαζί όλου του εποικοδομήματος νόμων και μνημονίων που έχουν προωθήσει.
• Την άρνηση πληρωμής του χρέους.
• Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με στόχο την ικανοποίηση των αναγκών του λαού και όχι του διεθνούς καπιταλισμού – καζίνο και των εγχώριων πλασιέ του.
Ο αγώνας για μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας αποτελεί αναγκαίο βήμα και προϋπόθεση για να γίνουν με πιο ουσιαστικούς και μαζικούς όρους η συζήτηση και οι αναγκαίες πράξεις για το ξεπέρασμα συνολικά της σημερινής βαρβαρότητας. Η γενική απεργία στις 11 Μάη μπορεί να αποτελέσει την απαρχή ενός νέου κύκλου αγώνων και ενωτικών, κοινωνικών και πολιτικών, διεργασιών για την οικοδόμηση ενός Μετώπου ανατροπής των σημερινών συσχετισμών.

Δελτίο τύπου για την νέα επέμβαση των ΜΑΤ και του εργολάβου στην Κερατέα, 30/3/2011

2011-04-01T01:01:00.002+03:00

Η «κυβέρνηση» των μεγαλοεργολάβων, αγνοώντας ακόμη και τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις, εντείνει την επίθεση στην Κερατέα. Οι «υπουργοί» συναγωνίζονται σε δηλώσεις στα ΜΜΕ, ότι ο ΧΥΤΑ θα κατασκευαστεί «πάση θυσία»! Τους απευθύνουμε την ερώτηση που υπέβαλε και ο αντιδήμαρχος Λαυρεωτικής, δίχως να λάβει απάντηση: «Το “πάση θυσία” κύριε Υπουργέ σημαίνει ότι θα έχουμε τώρα πια και νεκρούς;»

Χαιρετίζουμε τους ηρωικούς κατοίκους της Κερατέας που σαν μια γροθιά απαντούν καθημερινά εδώ και σχεδόν 4 μήνες στη χούντα των τροϊκανών και στους γενίτσαρους των μεγαλοεργολάβων. Να γνωρίζουν ότι πλατιά λαϊκά στρώματα είναι αλληλέγγυα με τον παραδειγματικό, δίκαιο και αποφασιστικό αγώνα τους, που δεν μπορούν να τον σπιλώσουν το ψέμα και η λάσπη των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Να φύγουν τώρα τα ΜΑΤ και οι εργολάβοι από την Κερατέα!

Είναι ιδιαίτερα προκλητικό τα ΜΜΕ και τα κόμματα του πλούτου να συκοφαντούν τους κατοίκους που αντιστέκονται στους ΧΥΤΑ. Λύση στο πρόβλημα υπάρχει: Η ανακύκλωση – απλή, φθηνή, με άμεση εφαρμογή. Και, μια και οι «υπουργοί» και οι μεγαλοδημοσιογράφοι φαίνεται ότι νοιάζονται για το κοινό καλό, το πρώτο Δημόσιο Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών προτείνουμε να γίνει σε ένα από τα πλούσια προάστια της Αθήνας, όπου κατοικούν αυτοί.

Η επίθεση στους κατοίκους της Κερατέας εντάσσεται στα πλαίσια της γενικευμένης αντιδημοκρατικής εκτροπής της ελέω τρόικας «κυβέρνησης» Παπανδρέου, που έχει καταλύσει κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας και λαϊκής κυριαρχίας. Για τη σωτηρία όχι μόνο της Κερατέας αλλά ολόκληρης της χώρας, ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Όσο γρηγορότερα ενωθεί όλος ο λαός και διώξει αυτή την «κυβέρνηση», τόσο το καλύτερο!

Δελτίο τύπου για τις προληπτικές προσαγωγές στο Σύνταγμα, 24/3/2011

2011-04-01T00:59:00.000+03:00

Ανήμερα της επετείου του 1821 η κυβέρνηση αποφάσισε να τιμήσει την 21η Απριλίου. Η αστυνομία προσήγαγε προληπτικά συνδικαλιστές εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες και καμιά εικοσαριά κούκλες, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν στην πλατεία Συντάγματος. Προφανώς οι προσαχθέντες παρενέβησαν τον γνωστό νόμο περί συναθροίσεως άνω των τριών. Παλιότερα ένας ανεκδιήγητος υπουργός θέλησε με νόμο να καταργήσει την ταξική πάλη. Σήμερα οι υπουργοί της κυβέρνησης θέλουν με προληπτικές προσαγωγές να σταματήσουν τις κοινωνικές διαμαρτυρίες.

Το σημερινό προκλητικό επεισόδιο αποτελεί συνέχεια της αντιδημοκρατικής εκτροπής της κυβέρνησης Παπανδρέου. Πασχίζει μάταια να πείσει ότι βρέχει και δεν την φτύνουν. Ότι δεν υπάρχουν αντιδράσεις αλλά επαγγελματίες διαμαρτυρόμενοι. Η περιπετειώδης επίσκεψη της Υπουργού Ανάπτυξης στον ΟΑΕΔ της Θεσσαλονίκης, αποδεικνύει (και τη σημερινή μέρα) ότι αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται σε πρωτοφανή απομόνωση από τον ελληνικό λαό. Ποια κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά όταν σύσσωμος ο εργαζόμενος κόσμος κάθε μέρα την αποδοκιμάζει; Το ζήτημα πλέον έχει τεθεί από την ίδια την πραγματικότητα. Η χώρα έχει ανάγκη την πολιτική αλλαγή.

Δελτίο τύπου για την επίσκεψη Παπανδρέου στη Σύρο, 22/3/2011

2011-03-23T03:26:00.001+02:00

Πόλη υπό κατοχή θύμιζε χθες η Ερμούπολη κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού του μνημονίου. Είναι τόση η αγανάκτηση και η οργή από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα που ο κ. Παπανδρέου και οι υπουργοί του δεν μπορούν να δώσουν πουθενά τη θεατρική παράσταση “υπερασπίζομαι τη χώρα και τον λαό από τη χρεοκοπία”.

Η κυβερνητική κουστωδία αντιμετώπισε αντικυβερνητικά συνθήματα και μαζικές διαμαρτυρίες από μαθητές, φοιτητές και πολίτες: "Ούτε ΔΝΤ, ούτε και ΕΕ πάρε την κατάσταση στα χέρια σου λαέ", "Έξω η Ελλάδα από το ΔΝΤ", "Κλέφτες, κλέφτες", "το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και βαράει το λαό", «Γιώργο φύγε από την Σύρο».

Η πολιτική απομόνωση της κυβέρνησης είναι προφανής. Σε κάθε πόλη, χωριό, γειτονιά, νησί, ο λαός δεν ανέχεται τους πολιτικούς που τον οδήγησαν στην πτώχευση.

Δεν ανέχεται ακόμα τις αρλούμπες του κυβερνητικού εκπροσώπου για “απόπειρες τρομοκράτησης της κυβέρνησης”. Θα ήταν για γέλια αν δεν εξαγρίωναν μέχρις απελπισίας όσους τον ακούνε.

Η κυβέρνηση της τρόικας και των χρηματαγορών προσπαθεί να μεταμορφωθεί από συνειδητός θύτης σε αθώο θύμα.

Οι εντεταλμένοι της Μέρκελ, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, που κατέχουν όλα τα κανάλια και τις εφημερίδες, και πιπιλίζουν κάθε βράδυ το μυαλό μας, παρουσιάζονται συκοφαντημένοι και φιμωμένοι.

Η κυβέρνηση των ΜΑΤ και των χημικών αερίων, παριστάνει την κυνηγημένη.

Υ.Γ. Με ιδιαίτερη αγωνία αναμένουμε τις νέες δηλώσεις του κυβερνητικού αντιπροέδρου για τον Σύριζα, για τους μετανάστες που μίσθωσε και τους έστειλε στη Σύρο, για τον ηρωικό αγώνα που δίνουν από κοινού η καταπιεζόμενη κυβέρνηση και η υπόδουλη τρόικα, για την αγωνίστρια Μέρκελ και τον αντιεξουσιαστή Στρος Καν... Όσο πιο άγρια είναι η πολιτική τους τόσο πιο θρασείς οι πολιτικοί τους.

Δελτίο Τύπου της ΚΟΕ για την Ιμπεριαλιστική Επιδρομή στη Λιβύη

2011-03-21T19:34:00.002+02:00

1) Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας καταδικάζει απερίφραστα την ιμπεριαλιστική επίθεση στη Λιβύη και την απαράδεκτη άμεση εμπλοκή της χώρας μας, την οποία η «κυβέρνηση» Παπανδρέου έχει καταστήσει ξέφραγο αμπέλι και βάση δολοφονικών επιδρομών. Ο χρεοκοπημένος Παπανδρέου και το κόμμα του, αφού επί δεκαετίες συνεδρίαζαν αγκαλιά με χασάπηδες τύπου Μπεν Αλί και Μουμπάρακ στη «σοσιαλιστική διεθνή», κι αφού «τιμώρησαν» το Ισραήλ για τις σφαγές στη Γάζα με… αναβάθμιση της πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας, ξαφνικά κόπτονται για το λαό της Λιβύης – και συμμετέχουν στο νέο έγκλημα με φρεγάτες, AWACS και παροχή των αεροδρομίων της χώρας (για αυτό, λεφτά υπάρχουν).

2) Οι πραγματικοί στόχοι των δυτικών επιδρομέων είναι: Πρώτο, να σπάσουν το μέτωπο των εξεγερμένων αραβικών λαών και να τους ξαναθέσουν υπό έλεγχο, ακριβώς επειδή σήμερα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή μισό δισεκατομμύριο άνθρωποι κινούνται εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι πριν ένα χρόνο – και το τελευταίο πράγμα που επιθυμούν είναι η αντικατάσταση των παλιών δικτατορικών καθεστώτων από νέες μπανανίες υπό τον άμεσο έλεγχο των δυτικών πολυεθνικών. Δεύτερο, να καταλύσουν την ανεξαρτησία χωρών, μετατρέποντάς τις σε τραπουλόχαρτα στα χέρια της Δύσης για να βάλουν άμεσα και πιο σίγουρα χέρι στα πετρέλαια της περιοχής. Σ’ αυτά τα σχέδια διευκολύνονται από τον πλήρη εκφυλισμό των καθεστώτων που αναφέρονταν στον παναραβικό εθνικισμό.

3) Εκμεταλλευόμενες την εξέγερση εναντίον του Καντάφι, και με την ανοχή ή και αρχικά υποστήριξη άλλων δυνάμεων όπως η Ρωσία, η Κίνα και ο Αραβικός Σύνδεσμος, που εκπροσωπεί επάξια τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, οι Γάλλοι, Βρετανοί και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές υφάρπαξαν μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων». Με βάση αυτή την απόφαση βομβαρδίζουν και γενικεύουν τη διεθνή αταξία στα πλαίσια της κρίσης, με απρόβλεπτες συνέπειες.

4) Για μια ακόμη φορά η «ανεξάρτητη και ενωμένη Ευρώπη» αποδεικνύεται ένα τραγικό ανέκδοτο, με τον Σαρκοζί από τη μια να προσπαθεί να διασωθεί από τα σκάνδαλά του αναβιώνοντας το όραμα της … Γαλλικής Αυτοκρατορίας, και τη Μέρκελ από την άλλη επικεφαλής μιας Γερμανίας που έχει αφεθεί εκτός της νέας «διευθέτησης». Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ συμμετέχουν, ώστε να μπορέσουν να βάλουν πόδι αντικαθιστώντας το γαλλικό ιμπεριαλισμό, ενώ ταυτόχρονα φοβούνται το άνοιγμα ενός τρίτου μετώπου μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Να σταματήσει η εμπλοκή της Ελλάδας στο νέο ιμπεριαλιστικό έγκλημα

Αθήνα, 21/3/2011

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Μη χάσετε και αυτό το Σάββατο 12/3, το Δρόμο

2011-03-11T15:48:00.002+02:00

Ένα διαφορετικό 4σέλιδο αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα της γυναίκας με την υπογραφή, της Έλενας Πατρικίου

Στην πολιτική, μεταξύ άλλων, διαβάστε:

•Γιατί ο γερμανικός ιμπεριαλισμός απαιτεί απόλυτη υποταγή
•Τα αδιέξοδα της υποταγμένης κυβέρνησης, που αναζητά συνένοχους, και οι σχεδιασμοί του Βερολίνου
•Η τακτική Σαμαρά και η διαμόρφωση του τόξου «σωτηρίας» της χώρας
•Η δικαίωση των απεργών πείνας και η όξυνση του μεταναστευτικού
•Τι έφερε κα τι πήρε στις… αποσκευές του ο Νταβούτογλου
•Ο Γ. Παπανδρέου τελευταίος καλός φίλος του Σιωνισμού και του ΔΝΤ –άρθρο του James Petras
•Η πολιτική του δόγματος του σοκ, η ενότητα της Aριστεράς και η σπίθα
•Έχει λόγο ύπαρξης το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής;

Στην οικονομία, μεταξύ άλλων, διαβάστε:

· Η κρίση του χρέους και οι προσεγγίσεις της Αριστεράς – Ένας διάλογος που δεν έγινε –άρθρο του Γ. Τοζίδη

· Η «βόμβα» του ενός εκατομμυρίου ανέργων

· Υποστηρίξτε την καμπάνια για το λογιστικό έλεγχο του Δημόσιου Χρέους της Ευρώπης –άρθρο του Κ. Λαπαβίτσα

Στην εργασία, μεταξύ άλλων, διαβάστε:

•Πού στοχεύει το νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο
•Στους δρόμους οι εργαζόμενοι σε ΟΤΕ - Cosmote για τις απολύσεις

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων, διαβάστε:

•Η ανατολή κλονίζει τις παγκόσμιες ισορροπίες της Δύσης
•Ο Waleed Rashed, εκπρόσωπος του Κινήματος 6ης Απρίλη μιλά για την κατάσταση στη Αίγυπτο
•Οι ακτιβιστές του ίντερνετ και η Λιβύη
•Βοήθεια! Έρχονται οι «ανθρωπιστές»!

Επίσης,

Στον πολιτισμό διαβάστε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον ποιητή Νίκο Λεβέντη

Στο Περίπτερο Ιδεών: Μεταλλαγμένοι σοσιαλιστές: η δημοκρατία σε κίνδυνο!

Σκιτσάρουν οι Πέτρος Ζερβός, Πάνος Μαραγκός, Latuff

Και όπως κάθε βδομάδα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για την κοινωνία, την Αριστερά, τη νεολαία

Δρόμος, η εφημερίδα που γράφεται από όλη την Αριστερά για όλη την Αριστερά

Εφημερίδα Δρόμος! Αναζητήστε την επίμονα κάθε Σάββατο στα περίπτερα

Δελτίο Τύπου για τη δικαίωση των απεργών πείνας, 10/3/2011

2011-03-11T02:16:00.001+02:00

Η δικαίωση του αγώνα των 300 μεταναστών - απεργών πείνας αποτελεί μια πρώτη σημαντική νίκη, η οποία αναδεικνύει ορισμένα πολύ σοβαρά ζητήματα. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει ελιγμούς και τελικά να υποχωρήσει, πιεζόμενη από ένα κύμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς τους απεργούς πείνας (το οποίο είναι σημαντικό ότι εμφανίστηκε και κορυφώθηκε κόντρα στις μεθοδεύσεις των κυρίαρχων ΜΜΕ) και υπό το φόβο των όποιων εξελίξεων θα πυροδοτούσε ο θάνατος κάποιου ή κάποιων απεργών πείνας.

Η δικαίωση των μεταναστών - απεργών πείνας αποδεικνύει ότι οι αγώνες και η πίεση μπορούν να κάμψουν τον αυταρχισμό και την επίδειξη δύναμης που συστηματικά επιχειρεί η κυβέρνηση.

Αυτή η εξέλιξη, όμως, συμπίπτει και με την όξυνση του μεταναστευτικού. Μόλις προχτές 13 μετανάστες προερχόμενοι από τη Λιβύη βρήκαν τραγικό θάνατο στο λιμάνι της Σούδας, επιχειρώντας να αποφύγουν τον επαναπατρισμό τους. Επίσης, είναι δεδομένο ότι το μεταναστευτικό κύμα, από τον αραβικό κόσμο -και όχι μόνο, θα κορυφωθεί το επόμενο διάστημα. Στο πλαίσιο αυτό, η οχύρωση της Ευρώπης και της Ελλάδας απέναντι στα θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ανά τον κόσμο, επιβάλλουν μια συγκροτημένη, συνολική και κυρίως πολιτική απάντηση, η οποία θα έχει στο επίκεντρό της την αντιμετώπιση των αιτιών που γεννούν τη μετανάστευση (τον εκτοπισμό σωστότερα) χιλιάδων ανθρώπων και του θεσμικού πλαισίου, που θέλει την Ευρώπη - φρούριο και τη χώρα μας αποθήκη ανθρώπων.

Η ανάδειξη αυτών των ζητημάτων και ο αγώνας για την αντιμετώπισή τους είναι επιτακτικό καθήκον για το σύνολο της Αριστεράς. Είναι ένα από τα στοιχειώδη ταξικά και διεθνιστικά καθήκοντα που η κρίση του σαπισμένου καπιταλισμού θα φέρνει κάθε μέρα όλο και πιο έντονα στο προσκήνιο.

Δελτίο τύπου της Κ.Ο.Ε για τις εθνικές οδούς, 8/3/2011 , Θράσος από κυβέρνηση και μεγαλοεργολάβους

2011-03-11T02:15:00.000+02:00

πεσαν οι μάσκες την καθαρά Δευτέρα, μετά την απίστευτη ταλαιπωρία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στην εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας αλλά και σε άλλους εθνικούς δρόμους, ακόμα και εκεί που δεν υπήρχε θέμα κακοκαιρίας (Αθηνών – Πάτρας). Πληρώνουμε δεκαετίες για να πλουτίζουν μερικές εταιρίες και να έχουμε δρόμους που δεν πληρούν στοιχειώδεις προϋποθέσεις και είναι επικίνδυνοι για τους πολίτες.

Οι εταιρίες που μέχρι τώρα έλεγαν ότι εισπράττουν διόδια για να έχουμε δρόμους, τώρα δηλώνουν αναρμόδιες για οτιδήποτε πέρα από το να εισπράττουν το χαράτσι. Από την άλλη μεριά, οι κύριοι Ρέππας και Μαγκριώτης τώρα κατηγορούν την εταιρία «Νέα Οδός» και δηλώνουν ότι εκείνη έχει την ευθύνη. Η κυβέρνηση δηλώνει αναρμόδια. Το θράσος τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Γιατί είναι οι ίδιοι που πριν δυο βδομάδες έφεραν στη Βουλή και ψήφισαν το νόμο που βάζει την τροχαία στην υπηρεσία των εταιριών, κόβοντας κλήση σε όποιον αρνείται να πληρώσει διόδια για να πλουτίζουν αυτές οι εταιρίες που εκμεταλλεύονται αυτούς τους δρόμους.

Όταν πρόκειται για την είσπραξη των διοδίων, κυβέρνηση και μεγαλοεργολάβοι είναι μια παρέα, όταν πρέπει κάποιος να απολογηθεί για την ταλαιπωρία των πολιτών, αλληλοκατηγορούνται και κάνουν ότι δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτοί είναι οι θρασύδειλοι συνεταίροι εισπράκτορες! Την απάντηση την έδωσαν χιλιάδες πολίτες που, παρά τον εκφοβισμό του πρόστιμου, αρνήθηκαν και πάλι να πληρώσουν διόδια και θα συνεχίσουν να το κάνουν.

Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο,Εκδήλωση για τον ένα χρόνο του Δρόμου

2011-02-28T12:48:00.002+02:00

H εφημερίδα Δρόμος, συμπληρώνοντας ένα χρόνο
από την κυκλοφορία της, οργανώνει στην Πάτρα την
Τρίτη 1 Μαρτίου, στις 19:00, στο Μέγαρο Λόγου
και Τέχνης, εκδήλωση με τη συμμετοχή αγωνι-
στών από την Αίγυπτο και την Τυνησία, οι οποίοι θα
μεταφέρουν εικόνες και εμπειρία από τις πρώτες
εξεγέρσεις του 2011, που αλλάζουν ισορροπίες και
συσχετισμούς σε μια ολόκληρη περιοχή.

Συμμετέχουν:
Belgacem Benabdullah
Aγωνιστής της Αριστεράς, μέλος της Ένω-
σης Ανέργων Πτυχιούχων Τύνιδας (Τυνησία)

Walped Rashed
Eκπρόσωπος του Κινήματος
6ης Απρίλη (Αίγυπτος)

Δελτίο τύπου για την απεργία, 23/02/2011 ,Κ.Ο.Ε

2011-02-24T11:46:00.002+02:00

Χαιρετίζουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών σε όλη τη χώρα που πήραν μέρος στην πρώτη γενική απεργία του 2011. Ο όγκος των διαδηλώσεων σε πολλές πόλεις πανελλαδικά προσέγγιζε αυτόν της 5ης Μαΐου 2010 και ξεπερνούσε σχεδόν σε όλες τις πόλεις τη μαζικότητα των απεργιακών συγκεντρώσεων της 15ης Δεκέμβρη.

Η οργή, η αγανάκτηση και η επίγνωση πως δεν υπάρχει ατομική λύση μέσα στην κρίση, έσπρωξαν χιλιάδες ανθρώπους να πυκνώσουν τις διαδηλώσεις, να αψηφήσουν την φημολογία κομμάτων και ΜΜΕ για προβοκάτσιες και να δείξουν πως θέλουν και επιζητούν μια κλιμάκωση, μια άλλη πρακτική στάση στις μεγάλες απεργίες.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση νοιώθοντας την πίεση της λαϊκής οργής φοβήθηκε μια μαζική περικύκλωση της Βουλής και φρόντισε να διαλύσει την πορεία κτυπώντας σε πολλά σημεία και κυρίως απομονώνοντας την πλατεία Συντάγματος από όσους ήθελαν να φτάσουν σε αυτήν. Έκλεισε σταθμούς του μετρό, αφού τους έπνιξε στα χημικά, και επιδόθηκε σε τρομοκρατικές επιθέσεις αποτροπής της προσέλευσης και παραμονής στο Σύνταγμα.

Παρόλα αυτά, χιλιάδες διαδηλωτών παρέμειναν στο Σύνταγμα μέχρι το απόγευμα και αφήνουν μια παρακαταθήκη, δημιουργούν μια νέα συνήθεια. Τις επόμενες φορές θα είναι πιο προετοιμασμένοι, πιο αποτελεσματικοί. Η επιμονή χιλιάδων διαδηλωτών να παραμείνουν με κάθε τρόπο στο Σύνταγμα, τονίζει την αναγκαιότητα του μαζικού παρατεταμένου παλλαϊκού αγώνα.
Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι να πέσει η κυβέρνηση και να φύγει η τρόικα. Για μια οικονομική, πολιτική και κοινωνική διέξοδο της χώρας, πέρα από το «μονόδρομο» της χρεοκοπίας στον οποίο σπρώχνουν βίαια τη χώρα και το λαό οι «δανειστές» και η κυβέρνηση τους

Κάλεσμα της ΚΟΕ για την Απεργία της 23 Φεβρουαρίου

2011-02-18T16:30:00.001+02:00

Πάμε στο Σύνταγμα, μένουμε στο Σύνταγμα
Η απεργία στις 23/2 ξεπερνά τα όρια και τη σημασία μιας ακόμα γενικής απεργίας.

Μόλις πριν δέκα μέρες η τρόικα ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα βγει στο σφυρί για 50 δις ώστε να ξεχρεώσει τις χρηματαγορές. Ακολούθησε η κακοπαιγμένη παράσταση της κυβέρνησης. Αφού ο κ. Παπανδρέου υπέγραψε φαρδιά πλατιά την πλήρη παράδοση της χώρας με τα αλλεπάλληλα μνημόνια, κάνει τώρα ότι δυσφορεί για το βάναυσο τρόπο των δανειστών. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι υπόλογη για την οικονομική εξόντωση της κοινωνίας, για την βαρβαρότητα στην οποία καταδικάζει τον λαό και ειδικά τη νέα γενιά, για την μετατροπή της χώρας σε απόλυτη μπανανία των αγορών, του ΔΝΤ, της ΕΕ, των τραπεζών. Ας έχει το στοιχειώδες θάρρος να υπερασπίσει την υπογραφή που έβαλε στο μνημόνιο.

Εδώ και μήνες υπάρχουν αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας βρίσκονται σε κινητοποίηση. Η Γενική Απεργία είναι μια σημαντική ευκαιρία να ενωθούν, να συνδεθούν, να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη οι επιμέρους αγώνες και κινητοποιήσεις: Η Κερατέα, οι εργαζόμενοι στις Συγκοινωνίες, το κίνημα της παιδείας ενάντια στις συγχωνεύσεις και την οικονομική ασφυξία των σχολείων, ο κόσμος της υγείας, το κίνημα «δεν πληρώνω». Παρόλη την κατασυκοφάντηση που δέχονται όσοι αγωνίζονται από τα κανάλια των εργολάβων και των τραπεζιτών, είναι σημαντική ένδειξη ότι κάτι κινείται πιο θαρρετά και πιο πλειοψηφικά.

Είναι ώρα να πούμε καθαρά και δυνατά ότι η αποτροπή των πολύ χειρότερων που κάθε μέρα και κάθε μήνα θα μας ανακοινώνουν οι κατοχικές δυνάμεις και οι τοποτηρητές τους, έχει σαν προϋπόθεση να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Επομένως η απεργία της 23ης Φεβρουαρίου είναι πρώτα από όλα πολιτική απεργία που μπορεί και πρέπει να θέσει σαν κεντρικό αίτημα «να φύγουν κυβέρνηση – τρόικα».

Είναι σαφές ότι η διαδήλωση της ερχόμενης Τετάρτης δεν πρέπει να είναι επανάληψη προηγούμενων γρήγορων διαδηλώσεων που είτε από επιλογή, είτε υπό την ασφυξία των χημικών αερίων δεν μπορούσε να σταθεί μπροστά από τη Βουλή. Την Τετάρτη πρέπει να πάμε στο Σύνταγμα και να μείνουμε στο Σύνταγμα. Να μετατρέψουμε την απεργία σε μια πολύωρη αντικυβερνητική πολιορκία του Κοινοβουλίου που ψήφισε το μνημόνιο και επέβαλε την χρεοκοπία του εργαζόμενου λαού. Η λαϊκή αγανάκτηση δεν πρέπει να ξεσπάσει σαν μια ακόμα διαδήλωση, αλλά να μετατραπεί σε αποκλεισμό της Βουλής με χιλιάδες διαδηλωτές να απαιτούν: Φύγετε!

Οι σύντροφοι του Γ. Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή, Μπεν Άλη και Μουμπάρακ δείχνουν τον δρόμο. Ο λαός της Τυνησίας και της Αιγύπτου δείχνει τον δρόμο. Οι πολύωρες συγκεντρώσεις στην πλατεία Ταχρίρ για τρεις βδομάδες με κεντρικό αίτημα το να φύγει το καθεστώς, δείχνει τον δρόμο.

Η ΚΟΕ θα στηρίξει την εμφάνιση του κινήματος «δεν πληρώνω» και καλεί συλλογικότητες, κινήσεις, σχήματα, επιτροπές, να διαδηλώσουν συγκροτώντας ένα μεγάλο μπλοκ.

Ταυτόχρονα καλεί δυνάμεις της αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος να υποστηρίξουν πολιτικά και πρακτικά τη μαζική και πολύωρη παραμονή στην πλατεία Συντάγματος.

Όλοι στην Απεργία της 23 Φλεβάρη

Να φύγουν κυβέρνηση – τρόικα

Για την πολιτική, κοινωνική, οικονομική διέξοδο της χώρας

Εννιά θέσεις του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

2011-02-18T16:25:00.002+02:00

1. ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Το πλήρες αδιέξοδο της πολιτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι πλέον σαφές. Ήδη στο επίκεντρο των συζητήσεων στα ηγετικά κλιμάκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.
Για τον μόνο που τίποτε δεν έχει αλλάξει είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία εμμένει με πάθος στις δεδομένες λύσεις της τρόικα.

Η κυβέρνηση έχει συνδεθεί τελικά με τα μεγάλα διεθνή συμφέροντα και έχει υποταχθεί πλήρως στα πιο ακραία στοιχεία του καπιταλισμού των αγορών και των τραπεζών. (με τις πιο επιθετικές στρατηγικές του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού κατεστημένου.) Επιμένει στην Ελλάδα «πειραματόζωο» που πρώτη αυτή (στις πιο σκληρές επιλογές προκειμένου να δημιουργήσει το νέο «ελληνικό θαύμα». Η Ελλάδα πρώτη) καταφέρνει να διαλύσει πλήρως το όποιο κοινωνικό κράτος και να αποτελεί πλανητικό πρότυπο (ολυμπιακών διαστάσεων) για τις πιο επιθετικές στρατηγικές του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού κατεστημένου.
Αυτό το διάστημα παρακολουθούμε διεργασίες για το ευρωομόλογο, την αγορά μέρους του χρέους από την δευτερογενή αγορά σε πολύ χαμηλότερες τιμές από την ονομαστική τους αξία, τη συμμετοχή των ιδιωτών κατόχων ομολόγων στο κόστος μιας αναδιοργάνωσης, τη διαγραφή κάποιου μέρους του χρέους. Αν όλα αυτά γίνονταν στη βάση μιας πλήρους ανατροπής στις ευρωπαϊκές πολιτικές της αναγνώρισης των ευρωπαϊκών ευθυνών για το χάσμα κέντρου – περιφέρειας και για την αρνητική επίδραση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης στα δημόσια οικονομικά χωρών όπως η Ελλάδα, στη βάση της αλληλεγγύης και χωρίς δεσμεύσεις και όρους επιβολής μιας μόνιμης πολιτικής λιτότητας, θα μπορούσαν ενδεχομένως να διευκολύνουν την κατάσταση.

Οι κινήσεις αυτές γίνονται με κεντρικό άξονα τη διασφάλιση της λειτουργίας των αγορών, αποσκοπούν στην επ' αόριστον επιβολή των πολιτικών του Συμφώνου Σταθερότητας, την προώθηση ενός ακόμη Συμφώνου, αυτού της Ανταγωνιστικότητας, με απαίτηση μάλιστα συνταγματικής κατοχύρωσής του και κεντρικό στοιχείο όχι απλώς την μεγάλη επιδείνωση στις σχέσεις της εργασίας με το κεφάλαιο, αλλά την ανάδειξη ενός νέου κοινωνικού μοντέλου του ευρωπαϊκού καπιταλισμού με πλήρη εξάλειψη του κράτους πρόνοιας. Είναι κατηγορηματικά αποδοκιμαστέες, απορριπτέες και καταδικαστέες.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η αριστερά κι ακόμη περισσότερο μια πλατειά μετωπική λαϊκή συμπαράταξη, χρειάζεται να προβάλλει, με διλημματικό τρόπο, απέναντι στις επιλογές του δικομματισμού, το δικό της πρόγραμμα στήριξης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, δίκαιο, ριζοσπαστικό και υλοποιήσιμο. Κεντρικοί αρμοί μπορεί να είναι:
Η διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους στα πλαίσια μιας αναδιαπραγμάτευσής του.
Η δημιουργία ενός μεγάλου εθνικού – κρατικού τραπεζικού φορέα. Ο δημόσιος έλεγχος και η εθνικοποίηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας.

Η κατάλυση του υπάρχοντος κρατικό – κομματικού τομέα της διαφθοράς. Η χρησιμοποίηση ενός νέου πραγματικού δημόσιου – κοινωνικού, συλλογικού, διαφανούς, ελεγχόμενου – ως κινητήρα για μια πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης.
Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους και όλων των Δημόσιων Οικονομικών ώστε να προσδιορισθεί το μη αποδεκτό τμήμα του χρέους.
Η δημιουργία ενός Κοινωνικού Κράτους, ως δικαιώματος του κόσμου της εργασίας και ως βασικού εργαλείου για την αποκατάσταση της ζήτησης, για την αναζωογόνηση της οικονομίας.
Η προσαρμογή των δημόσιων οικονομικών - εσόδων και δαπανών – στις παραπάνω προτεραιότητες με διακριτά στοιχεία την μεγάλη μείωση των δαπανών για τους εξοπλισμούς, την φορολογία του μεγάλου πλούτου, την απαγόρευση της ανώνυμης επιχειρηματικής δραστηριότητας μέσω offshore εταιριών. Την ουσιαστική φορολόγηση των χρηματιστηριακών και τραπεζικών συναλλαγών καθώς και της επιχειρηματικής εκκλησιαστικής δραστηριότητας.

Η αναγέννηση των δημοκρατικών θεσμών που έχουν ποδοπατηθεί από τις υπαγορεύσεις της τρόικα.
Η κοινωνική συμμετοχή στον έλεγχο και τον σχεδιασμό της οικονομίας, η συγκρότηση θεσμών και οργάνων λαϊκού και εργατικού ελέγχου.
Η συμμετοχή στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας συνεργασίας όχι με όρους καταναγκασμού, όπως σήμερα αλλά με όρους δημοκρατίας, αλληλεγγύης, ισότητας, αλληλοσεβασμού.
Οι διεθνείς συμμαχίες και πολιτικές τομές, αναγκαίες σε ένα πλαίσιο πολλαπλών και αντιφατικών γεωστρατηγικών αναδιατάξεων, όπως οι αυταρχικές μεταλλάξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ενίσχυση της ισχύος των ανεξέλεγκτων τοκογλυφικών αγορών, η άνοδος νέων κέντρων δύναμης στην Κίνα, Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία, οι εξεγέρσεις στον μεσογειακό χώρο.

2. ΤΟ ΕΥΡΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΜΠΟΥ
Κεντρικό – και περίπλοκο- ζήτημα στην εφαρμογή μιας εναλλακτικής πορείας της χώρας είναι η σχέση της με την ευρωζώνη και γενικότερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα οικονομικής αναγέννησης και κοινωνικής προστασίας είναι σαφές ότι είναι εντελώς αδύνατο να υπάρξει στα πλαίσια της ζώνης του ευρώ, με την Ενιαία Εσωτερική Αγορά που από το 1992 συνεχώς οξύνει το χάσμα κέντρου - περιφέρειας με το Σύμφωνο Σταθερότητας και πολύ περισσότερο με τις ακόμα πιο αρνητικές και δεσμευτικές μεταλλάξεις του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας της κυβέρνησης Μέρκελ που έχουν γίνει ήδη αποδεκτές από ολόκληρη την Ευρωζώνη και προβλέπουν ρήτρες σκληρών οικονομικών ποινών και αποκλεισμών και συνταγματική κατοχύρωση των περιθωρίων του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους.

Η ύπαρξη εθνικού νομίσματος δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως φόβητρο. Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Δανία, η Σουηδία, η Πολωνία αλλά και εκτός, όπως η Ελβετία η Νορβηγία κλπ, διαθέτοντας δικό τους νόμισμα και μέσω αυτού τη δυνατότητα δικής τους νομισματικής πολιτικής και πολιτικής επιτοκίων, αντεπεξήλθαν πολύ καλύτερα στις προκλήσεις της διεθνούς κρίσης από ότι οι χώρες της Ευρωζώνης.
Ουδέτερα νομίσματα δεν υπάρχουν. Ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, που θα έκφραζε και στη νομισματική σφαίρα πολιτικές ισότιμης συνεργασίας, απασχόλησης, σύγκλισης κέντρου και περιφέρειας, πορείας προς τον σοσιαλισμό θα αποτελούσε ένα μεγάλο βήμα προόδου. Ένα ευρώ, όπως σήμερα, που θέτει ως θεμελιώδη υπαρξιακή του ταυτότητα την πλήρη κυριαρχία των αγορών και την πλήρη κατάλυση του Κοινωνικού Κράτους είναι θανατική καταδίκη της εργασίας.

Ένα μέτωπο του λαού, που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας, οφείλει να θέσει με αποφασιστικότητα και συνέπεια και κυρίως ως προτεραιότητα, το εναλλακτικό του πρόγραμμα, που προσδιορίζεται από συντεταγμένες εντελώς εκτός του Συμφώνου Σταθερότητας. Οφείλει, επίσης, να συντονίζει τη δράση του με τις αριστερές δυνάμεις στις άλλες χώρες για μεγάλες αλλαγές σε όλη την Ευρώπη. Στο βαθμό όμως που, όπως φαίνεται σήμερα, δεν υπάρχουν εύκολα τέτοια αποτελέσματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο δρόμος για τη διάσωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το Σύμφωνο Σταθερότητας, το νέο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και με τις αρνητικές επιπτώσεις της Ενιαίας Εσωτερικής Αγοράς στο εμπορικό ισοζύγιο και το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της χώρας μας και των άλλων χωρών της Περιφέρειας.

Μέσα, βέβαια, στο ευρωπαϊκό τοπίο με τις ακραίες ανισομετρίες, διαδικασίες ρήξης και ανατροπής σε ένα από τους αδύναμους κρίκους, όπως η Ελλάδα έχουν τη δυνατότητα, και πρέπει να επιδιωχθεί να γενικευθούν. Μια τέτοια εξέλιξη εν τω γίγνεσθαι παρακολουθούμε στον αραβικό κόσμο.
Σε συνθήκες ασταθούς ισορροπίας, πολλαπλών και αντιφατικών μεταβλητών και πλήρους ρευστότητας για τις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν μπορεί να είναι απολύτως προβλέψιμο αν η σύγκρουση με τον πυρήνα των πολιτικών της Ευρωζώνης θα φέρει και σε ποιο βαθμό ανακατατάξεις και μετατοπίσεις στις ευρωπαϊκές πολιτικές, που θα καθιστούσαν εφικτό, ενώ σήμερα είναι ανέφικτο, ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση.
Με αυτή την έννοια, η συμμετοχή στην ευρωζώνη, το ευρώ δεν αποτελεί ταμπού. Και στην περίπτωση που, όπως γίνεται σήμερα, από το ευρωπαϊκό κατεστημένο απέναντι σε ένα λαό που είναι έτοιμος να στηρίξει ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα τεθεί το δίλημμα: ευρώ ή κοινωνικό κράτος, η επιλογή χωρίς δισταγμό θα είναι το δεύτερο.

3. ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΤο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής έχει εδώ και μήνες θέσει το θέμα της άμεσης απομάκρυνσης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Είναι επιτακτικό για τον τόπο να απαλλαγεί χωρίς καθυστέρηση από την κυβέρνηση που επιχειρεί να εγκαινιάσει μια περίοδο κοινωνικού σκότους όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Παράλληλα να προχωρήσει ο καταλογισμός και η ονομαστικοποίηση πολιτικών ευθυνών για τη σημερινή κρίση.

Το κάναμε αυτό γνωρίζοντας την αχίλλειο πτέρνα: Την έλλειψη των πολιτικών προϋποθέσεων για την ανάδειξη ενός μετωπικού σχηματισμού ριζοσπαστικής συνεργασίας που θα διεκδικούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση. Έχουμε συναίσθηση για τις παγίδες που ελλοχεύουν, όπως της δικομματικής εναλλαγής μέσα στα πλαίσια του συστήματος ή διαφόρων μορφών κυβερνήσεων μεγάλων συνασπισμών, ενδεχομένως και με τη συμμετοχή τμημάτων της ιστορικής αριστεράς.
Πιστεύουμε όμως πως σε συνθήκες παλλαϊκής κινητοποίησης είναι δυνατόν μέσα σε ένα πυκνό χρόνο, να αναδειχθούν με ταχύτητα εναλλακτικές λύσεις, παρότι δεν υπάρχει αρκετή προπαρασκευή.
Οι εντελώς ιδιότυπες συνθήκες, μέσα στις οποίες διακυβεύεται η οικοδόμηση ή η αποδόμηση ενός νέου βάρβαρου μοντέλου ευρωπαϊκής κοινωνίας για τη χώρα, απαιτούν μια νέα αντίληψη στην προσέγγιση του θέματος «εκλογές» σε σύγκριση με ό,τι είχε γίνει σε προηγούμενες αναμετρήσεις.

Μέχρι τώρα μπροστά στη προοπτική εκλογικής αναμέτρησης, χαρακτηριστικό στοιχείο ήταν η επιδίωξη ευκαιριακών εκλογικών διευρύνσεων και κεντρικός στόχος η βελτίωση των ποσοστών ή ο ανταγωνισμός με άλλες δυνάμεις της αριστεράς μέσα σε ένα πολιτικό τοπίο όπου δεν φαινόταν ότι μπορούσε να δεχθεί καίριο πλήγμα η υπεροχή του δικομματισμού.
Σήμερα σε συνθήκες, όχι ακόμα υποκειμενικά, αλλά εκ των πραγμάτων διλημματικές για την κοινωνία, τα θέματα τίθενται αλλιώς και διαμορφώνονται άλλες προτεραιότητες για τις εκλογές:
Η ικανότητα επικοινωνίας με μια κοινωνία σε σύγχυση, που αποστασιοποιείται όμως με ταχύτητα από το πολιτικό σύστημα όπως έδειξε και η πρόσφατη μεγάλη αποχή από τις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Το αντίκρυσμα του εκλογικού σχήματος σε πραγματικές και αναπτυσσόμενες κινηματικές διαδικασίες.

Η ικανότητα έκφρασης του πραγματικά καινούριου σε πρόσωπα και ιδέες σε σχέση με το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα αλλά και τη συμβατική θέση της αριστεράς μέσα σε αυτό.
Η δυνατότητα πέρα από το νέο πρόγραμμα να εκφράζονται και διαφορετικές αξίες, σε σύγκρουση με τους παρακμιακούς κώδικες του συστήματος. Κάτι που αποκλείει την ευκαιριακότητα, αντιληπτή από μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και απαιτεί προσεγγίσεις και πρακτικές ουσίας.
Η κομβική σημασία της συμμετοχής της νέας γενιάς.
Η δυνατότητα επεξεργασίας μιας προοδευτικής αριστερής λύσης στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας και η συγκρότηση, με πυρήνα όλες τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και με τη συμμετοχή της ριζοσπαστικής οικολογίας και των δυνάμεων που διαφοροποιούνται οριστικά από τις επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας ικανής να οδηγήσει στην ήττα του νεοφιλελευθερισμού και των επιλογών του.

4. ΚΙΝΗΜΑΤΑ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΒΛΗΤΗ
Το τελευταίο διάστημα, απέναντι στην όλο και πιο μεγάλη ανυποληψία των επίσημων συνδικαλιστικών θεσμών, έχουμε μια σχετική αναζωπύρωση του εργατικού κινήματος, με τις κινητοποιήσεις ιδιαίτερα του Δεκέμβρη, τις επίμονες αγωνιστικές κινητοποιήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στο χώρο της Υγείας, στην αγροτιά, τους ΕΒΕ κλπ, που είναι δύσκολο μεν, αλλά με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες και κυρίως με πολυεπίπεδη δουλειά σε ιδεολογικό - αξιακό, πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, θα μπορούσαν να συνεχισθούν και να κλιμακωθούν.
Ιδιαίτερη εξάπλωση και απήχηση αρχίζουν να αποκτούν και τα κινήματα του «δεν πληρώνω», της ανυπακοής είτε με τα διόδια, είτε με τα εισιτήρια των λεωφορείων, στα οποία ιδιαίτερα έχουν συμβάλει, με πολύχρονη και υπομονετική δουλειά, και δυνάμεις από τα διάφορα σχήματα της αριστεράς. Απαιτείται, ωστόσο, η κάλυψη των αγώνων αυτών από το οργανωμένο Συνδικαλιστικό Κίνημα και στο βαθμό που η απουσία των επίσημων συνδικαλιστικών οργάνων θα συνεχίζεται, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν μορφές συντονισμού των Συνδικάτων, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία του εργατικού μας κινήματος.

Παράλληλα η σιωπή σχεδόν, του φοιτητικού, σπουδαστικού και μαθητικού κόσμου συνεχίζεται πράγμα που από τη μια είναι αρνητικό από την άλλη, όμως, μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει μια δεξαμενή εκρηκτικού αγωνιστικού δυναμικού.
Κεντρικό κοινωνικό θέμα, που σε πολλούς πολίτες καθορίζει την πολιτική τους επιλογή περισσότερο και από το μνημόνιο, είναι το μεταναστευτικό. Πάγια θέση μας η ακλόνητη στήριξη των δικαιωμάτων μεταναστών και προσφύγων και η ευρωπαϊκοποίηση του μεταναστευτικού προβλήματος με την ανατροπή του Δουβλίνο ΙΙ και την επιβολή της ελεύθερης διακίνησης των μεταναστών στον ευρωπαϊκό χώρο. Το ζητούμενο όμως είναι η αριστερά να κερδίσει μια ηγεμονία που έχει σχεδόν ολοκληρωτικά χάσει σε αυτό το θέμα μέσα στον κόσμο της εργασίας. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα συνεχίσει την προσπάθειά του για την αναθεώρηση του Δουβλίνο ΙΙ, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποθήκη δυστυχίας, απαγορεύοντας σε πρόσφυγες και μετανάστες την ελεύθερη έξοδό τους στην υπόλοιπη Ευρώπη, ένα αίτημα που μπορεί να ενοποιήσει έλληνες και ξένους που σήμερα το σύστημα τους χωρίζει με μίσος.
Όλα αυτά στο έδαφος μιας κοινωνίας που μεγάλο μέρος της ασφυκτιά, δεν έχει εργασία, δεν εξασφαλίζει τα στοιχειώδη για τη διαβίωση και στερείται προοπτικών.
Είναι σημαντικό ότι στα κινήματα ανυπακοής όσο και στα άλλα ενεργοποιούνται δυνάμεις της νεολαίας, διαμορφώνοντας μια νέα γενιά αγωνιστικού δυναμικού βγαλμένου μέσα από τις ανάγκες, τις αναζητήσεις και τη γλώσσα της σημερινής εποχής.

Μέσα σε αυτά τα κινήματα αναπτύσσεται εμβρυακά μια πρώτη επαφή των δυνάμεων της αριστεράς που συμμετέχουν. Αυτή η συνάντηση, η κοινή δράση, οι κοινοί κίνδυνοι, η συντροφικότητα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε όσμωση, σε ένα ιδιαίτερο δρόμο, με τη δύναμη που έχει το λαϊκό ρεύμα για ριζοσπαστικές και ενωτικές διαδικασίες μέσα στην αριστερά μειώνοντας το αντιπαραγωγικό στοιχείο από αναχρονιστικές πολλές φορές και άγονες διαδικασίες κορυφής και κορυφαίων.
Υπάρχει ένα καζάνι που βράζει. Ο κόσμος θέλει να δράσει, θέλει κάτι διαφορετικό. Το ΠΑΣΟΚ βαθμιαία αποδομείται στους συνδικαλιστικούς χώρους. Υπάρχει έδαφος, περιθώριο παρέμβασης μιας αριστεράς φρέσκιας σε ιδέες και πρακτικές, ριζοσπαστικής, ενωτικής. Κι όταν απουσιάζει, υπάρχει κίνδυνος να δούμε την παρέμβαση ακραία αντιδραστικών δυνάμεων.
Προτείνουμε ένα βήμα συνάντησης και διαλόγου για ζητήματα εργασίας – συνδικαλισμού παρόμοιο με το αριστερό βήμα διαλόγου.

Ας υπογραμμίσουμε ότι σε όλες αυτές τις κινήσεις και κινητοποιήσεις υπολανθάνει και έχει αρχίσει να εκφράζεται ένας κοινός παρονομαστής. Η σύγκρουση με τις πολιτικές της τρόικα και της κυβέρνησης και η αναζήτηση του κοινωνικού κράτους.
Αξίζει εδώ να μας προβληματίσουν τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αίγυπτο, γνωρίζοντας τις μεγάλες διαφορές και στο αναπτυξιακό επίπεδο και στη μορφή διακυβέρνησης και στις ιστορικές παραδόσεις.
Η δυνατότητα μια πάνδημης λαϊκής κινητοποίησης, έξω από τους εκλογικούς και πολιτικούς κανόνες του συστήματος, με την ικανότητα να ενοποιήσει την κοινωνία και να εκφρασθεί, μέσα από συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους ρήξης μπορεί να αλλάξει πλήρως τα δεδομένα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρωζώνη.

Όλες οι καταναγκαστικές εξισώσεις με τα επιτόκια, το χρέος, τα μνημόνια, τις επικαιροποιήσεις τους, την αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, που παρακολουθούμε εδώ και ενάμιση χρόνο, έχουν ως προϋπόθεση μια σταθερά : την απουσία του λαϊκού παράγοντα. Από την στιγμή που η σταθερά αυτή αρχίζει να γίνεται μεταβλητή, τα πάντα μπορούν να ανατραπούν.
Ο παράγοντας «συμμετοχή του λαού» δεν δίνει νίκη σε κάποιες μάχες. Ανατρέπει συνολικά το πλαίσιο της σύγκρουσης.
Αλλάζουν οι όροι του παιχνιδιού.
Ο όρος «λαϊκή εξέγερση» δεν ανήκει μόνο στα ιστορικά βιβλία της χώρας μας. Η λαϊκή εξέγερση μπορεί να μην είναι ορατή ακόμα στον ορίζοντα. Είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό αν αυτή η ιδέα αρχίσει ήδη να βλαστάνει στη σκέψη μας.
Θέση μας : Λαϊκή Εξέγερση – Να φύγει η κυβέρνηση – Μέτωπο - Υπάρχει Άλλος Δρόμος..

5. ΝΕΟΛΑΙΑ: «ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ» ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ
Μια κοινωνική ομάδα που έχει στις μέρες μας ιδιαίτερη σημασία, όπως και πάντα, για την παρέμβαση της αριστεράς είναι η νεολαία, με τα χαρακτηριστικά που την μορφοποιούν και την νοηματοδοτούν ως διακριτή κοινωνική ομάδα.
Η νεολαία αποτελεί το μέλλον κάθε κοινωνίας. Ας θυμηθούμε τον Δεκέμβρη του 2008. Η νεολαία συνολικά και πανελλαδικά εξεγέρθηκε καθώς ένοιωσε προσβεβλημένη και απειλούμενη πέρα από την ιδιαίτερη ταξική καταγωγή και κοινωνική θέση του καθενός νέου ξεχωριστά.

Το μεγάλο μέρος της σύγχρονης νεολαίας μιλά και επικοινωνεί στην «δική του γλώσσα». Δεν προσλαμβάνει τον κόσμο με τους δικούς μας θεωρητικούς και γλωσσικούς όρους. Ταυτόχρονα όμως είναι και απαλλαγμένη από πλήθος αγκυλώσεων που ταλαιπωρούν και δυσκολεύουν φανερά στις μέρες μας όλα τα ρεύματα και τις συγκροτήσεις της αριστεράς. Για αυτό και δεν πρέπει εύκολα να την καταδικάσουμε ως αποϊδεολογικοποιημένη.
Εκ των πραγμάτων η νέα γενιά είναι προπομπός της μελλοντικής πραγματικότητας με θετικό είτε με αρνητικό πρόσημο. Και σήμερα δέχεται την παθιασμένη επίθεση του συστήματος. Από γενιά των 700 ευρώ, γενιά των 500 ευρώ κι από εκεί γενιά της ανεργίας.
Πιστεύουμε ότι μπορεί να μη γίνει γενιά της ήττας. Μπορεί να γίνει γενιά της εξέγερσης.

Η συμμετοχή σημαντικών τμημάτων της νεολαίας σε κοινωνικά ή πολύ περισσότερο πολιτικά κινήματα και εγχειρήματα πρέπει να θεωρείται ως ένα μείζον πλεονέκτημα τους και απόδειξη δυνατότητας επικοινωνίας με την κοινωνία. Αντίθετα ο λόγος και η πράξη που δεν έλκει τους νέους, πρέπει να θεωρείται ανεπαρκής και περιορισμένου οράματος.
Σήμερα πιο πολύ από ποτέ πρέπει να αφουγκραστούμε την κοινωνία και τις συμπεριφορές που αναπτύσσει, πρωτίστως δε την κίνηση των νέων. Να μελετήσουμε την αποχή. Να προσεγγίσουμε σε βάθος τον ρόλο των νέων εργαζομένων, επιστημόνων, σπουδαστών, την δικτύωσή τους, τις προσδοκίες, τις μορφές πάλης στους ξεσηκωμούς στην Αίγυπτο και την Τυνησία.
Ένας καλός τρόπος για να ανανεώσουμε την σκέψη και την πράξη της αριστεράς είναι να μη διστάζουμε να γινόμαστε μαθητές, κι όχι μόνιμα δάσκαλοι, της νεολαίας.
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τις κοινωνικές, τεχνικές, ιδεολογικές, πολιτιστικές μεταβολές που συντελούνται στην εποχή μας για να αποκτήσουμε την δύναμη και την ικανότητα να παρέμβουμε αποτελεσματικά και με αξιώσεις. Ας το επιχειρήσουμε πρώτα και καλύτερα στο πεδίο της νεολαίας που είναι «καταδικασμένη» να υποστεί ή να οικοδομήσει τον αυριανό κόσμο.

6.ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Ένας ισχυρός πόλος της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ουσιαστική προϋπόθεση για την συγκρότηση, έμπνευση, λειτουργία ενός μετώπου του λαού.
Σήμερα κάθε τι, που μπορεί ειλικρινά να συμβάλει στην κοινή δράση είναι πολύτιμο. Και το πιο πολύτιμο είναι η διαπιστωμένη λαχτάρα των περισσοτέρων αριστερών να γίνει ένα βήμα μπροστά. Και το δεύτερο πολύτιμο είναι η αδημονία μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας να δει πάλι την αριστερά με αυτοπεποίθηση πάνω στην σκηνή.
Μια ενωτική κατεύθυνση για να είναι βιώσιμη και αναγεννητική χρειάζεται η ενότητα να αποτελεί την πρώτη πτυχή ενός τρίπτυχου. Η δεύτερη πτυχή είναι η σύγκλιση, μέσα στα πλαίσια της διαφορετικότητας πάντα, σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα πολιτικής δράσης κι όχι μια εκλογική ή άλλου ευκαιριακού τύπου συνάντησης. Η τρίτη πτυχή είναι ο δημοκρατικός χαρακτήρας, μέσα από τη συμμετοχή των μελών και τους κανόνες της αντιπροσωπευτικότητας κι όχι μια «συμφωνία κυρίων».
Πάνω σε αυτή την τριπλή βάση μπορούν να οικοδομηθούν σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας.
Ήδη μέσα στην αριστερά υπάρχουν νέες διεργασίες. Δυνάμεις που εντάσσονταν στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ έχουν , με τη Δημοκρατική Αριστερά, στραφεί σε μια πορεία προσέγγισης προς το ΠΑΣΟΚ. Δυνάμεις από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εγγύτερες πολιτικές θέσεις με δυνάμεις από το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δυνάμεις - ελάχιστες ακόμη - από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, αναζητούν ένα αξιόπιστο πόλο της αριστεράς. Νεανικές δυνάμεις από τον αντιεξουσιαστικό χώρο αποστασιοποιούνται από την πρακτική της βίας, αναζητούν συλλογικές, κινηματικές δράσεις, στήνουν εναλλακτικές εστίες πολιτισμού και ζωής.

Αριστερά σχήματα διατρέχονται από εσωτερικές αντιθέσεις που δημιούργησε ή όξυνε η κρίση ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνονται νέες πλατύτατες ζώνες επαφής ανάμεσα στα σχήματα αυτά που πριν την κρίση δεν υπήρχαν.

Σε αυτό ακριβώς τον νέο πολυδιάστατο και εξελισσόμενο χάρτη, ανταποκρίνεται και η ενωτική πρωτοβουλία του Μετώπου.
Και από τα κάτω. Ήδη πολλά σχήματα ,για παράδειγμα το δημοτικό σχήμα Χαλανδρίου, το Περιφερειακό της Στερεάς Ελλάδας πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία, οι επιτροπές γειτονιάς στο 7ο Διαμέρισμα της Αθήνας, η συσπείρωση των αριστερών γιατρών και πολλά άλλα ανταποκρίνονται σε αυτό το υπόδειγμα.
Και από τα πάνω, παρά τις όποιες ατέλειες υπάρχουν. Για παράδειγμα το Αριστερό Βήμα Διαλόγου είναι ένας σημαντικός χώρος θεωρητικής συζήτησης, ανταλλαγής απόψεων και προσέγγισης. Η Επιτροπή για τον Λογιστικό Έλεγχο είναι μια αξιόλογη προσπάθεια, που υπερβαίνει τα όρια της αριστερής μετωπικής σύγκλισης σε ένα τόσο κεντρικό θέμα όπως το πρόβλημα του χρέους.

Πιστεύουμε ότι χρειάζεται, βαθμιαία έστω, να υπάρξει ένα σημείο συνάντησης και διαλόγου για τις αξίες, τις θέσεις, τις πρωτοβουλίες, για τη χρησιμότητα, για την ανασυγκρότηση μέσα από στάχτες για το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα: του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, φίλων του ΚΚΕ, των διαφοροποιημένων από το ΠΑΣΟΚ, της ριζοσπαστικής οικολογίας, πολιτικών κινήσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.
Γνωρίζουμε τις δυσκολίες, τις εσωτερικές δουλείες και εμπόδια, τη δύναμη της αδράνειας. Πιστεύουμε όμως ότι αυτό πρέπει να γίνει. Θα προχωρήσουμε σε συγκεκριμένες προτάσεις. Και είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε προτάσεις από άλλες πλευρές.
Μια τέτοια ενότητα θα καλύψει γρήγορα το έδαφος που έχει χαθεί τα τελευταία δύο χρόνια, θα δώσει ώθηση, πνοή και αισιοδοξία πάλι στην αριστερά.

7. ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων που έχουν βρεθεί στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής προέρχεται από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όμως όλοι. Υπάρχουν ανέντακτοι, προερχόμενοι από το ΚΚΕ, την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, τον αντιεξουσιαστικό χώρο , από το ΠΑΣΟΚ.
Το μεγαλύτερο μέρος όσων προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν τον εαυτό τους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όμως όλοι. Υπάρχουν άλλοι, που θεωρούν ότι το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ είτε είναι πλέον απαξιωμένο είτε δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ενότητας ή το εύρος που πρέπει αυτή να πάρει.
Τα πέντε μέλη της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ με την επιστολή τους τον περασμένο Δεκέμβρη πρότειναν, στην κατεύθυνση αναβίωσης του, να προχωρήσει άμεσα, μέσα στον Γενάρη, η υλοποίηση των αποφάσεων της Γ' Συνδιάσκεψης και η διοργάνωση της Δ' Συνδιάσκεψης, όπου τα μέλη μέσα από αντιπροσωπευτικές διαδικασίες θα καθορίσουν τη θέση του σε όλα τα επίμαχα θέματα.

Κοινή μας αντίληψη, παρά τις μεταξύ μας διαφορές εκτίμησης για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι η μικρή περιπετειώδης αλλά αξιόλογη ιστορία του, η στήριξή του στα κινήματα του άρθρου 16 και του Δεκέμβρη, η αρχική ενωτική και κινηματική δυναμική του, η ελπίδα που είναι ακόμα ζωντανή σε πολλά μέλη του, του επιτρέπουν να παίξει ένα σημαντικό ρόλο σε αυτή τη φάση που το ζητούμενο πια είναι η ευρύτερη συνάντηση και δυναμική επανεμφάνιση όλης της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Αυτή όμως η δράση του δεν μπορεί να αποσκοπεί απλώς στη διατήρηση ενός εκλογικού σχήματος και μάλιστα σε ανταγωνισμό προς άλλα σχήματα της αριστεράς. Η σημαντική συμβολή του σήμερα μπορεί να είναι στην μορφοποίηση μιας ευρύτερης αριστερής ενότητας που ξεπερνάει κατά πολύ τα σύνορά του, στην ενσωμάτωση των τοπικών ή κλαδικών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερες τοπικές ή κλαδικές συμπαρατάξεις της αριστεράς.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους άλλους σχηματισμούς της ριζοσπαστικής αριστεράς.

8. ΜΕΤΩΠΟ: Ο ΥΠ' ΑΡΙΘΜΟΝ 1 ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ
Υπ' αριθμόν ένας στόχος της κοινής μας προσπάθειας είναι η οικοδόμηση ενός πλατειού πολιτικού και κοινωνικού λαϊκού Μετώπου, το οποίο θα μπορεί να στηρίξει την προοπτική μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας ως εναλλακτική πολιτική λύση απέναντι στο σύστημα.
Στις σημερινές συνθήκες του Μνημονίου, του διεθνούς οικονομικού ελέγχου και της επικυριαρχίας της τρόικας, δεν είναι αρκετή, δεν φτάνει, δεν μπορεί να εμπνεύσει μια πολιτική που περιορίζεται στην «ενότητα της αριστεράς». Ακόμα κι αν είχε επιτευχθεί η κοινή δράση της Αριστεράς σε ορισμένα ζωτικά ζητήματα, ακόμα και τότε, θα ήταν αναγκαία η προσπάθεια οικοδόμησης ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αλλαγής.

Ένα ευρύ μέτωπο στο οποίο θα έβρισκε την θέση κάθε ένας που θέλει να αγωνιστεί για την αποτίναξη του Μνημονίου, για το τέλος του φαύλου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος για να ανοίξει ο δρόμος σε μια ολόπλευρη οικονομική, πολιτική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας με επίκεντρο τις ανάγκες του λαού και των εργαζομένων.
Η σημερινή αριστερά αν και πολύ απέχει από την δημιουργία και συγκρότηση ενός τέτοιου Μετώπου, οφείλει να συμπαραταχθεί και να διαδραματίσει έναν ρόλο, να κατακτήσει με την προσφορά της αξιοπιστία και να καταστεί χρήσιμη στην κοινωνία και τη χώρα.
Το πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο που είναι αναγκαίο θα αποτελείται, λογικά, από πολιτικές δυνάμεις που συμφωνούν σε κομβικούς στόχους, από κοινωνικές δυνάμεις και συλλογικότητες (ποικίλες ομάδες, σωματεία, σύλλογοι, κινήσεις, περιοδικά, αυτοδιοικητικά σχήματα, ομάδες νεολαίας, επιτροπές αγώνα κλπ) καθώς και από πολίτες που θέλουν να προσφέρουν ότι μπορούν στον κοινό αγώνα.
Αυτό το ευρύ μέτωπο αλλαγής μπορεί να προκύψει ως καρπός πολλών προσπαθειών και συνεννοήσεων ανάμεσα σε υπαρκτές δυνάμεις και σε αυτές που θα γεννηθούν στο έδαφος της κοινής πάλης που αναπτύσσεται στην νέα καθεστωτική φάση που έχουμε εισέλθει από τις αρχές του 2010. Δεν μπορούμε να κάνουμε τους μάντεις ή τους μελλοντολόγους. Υπογραμμίζουμε μιαν ανάγκη που πηγάζει από τις βασικές εκτιμήσεις και τάσεις της περιόδου. Και σ' αυτήν θα προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε όσο μας αναλογεί.

9. ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ: ΕΝΑ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
Οι περισσότεροι από όσους έχουμε βρεθεί στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής συναντηθήκαμε αμέσως μετά την Γ' Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Τρεις ήταν οι βασικοί λόγοι για αυτό:
Πρώτο, η αντίληψη μας ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας διαμορφώνεται σε επίκεντρο του μεγάλου προβλήματος της Ελλάδας και ότι από την αριστερά απαιτείται μια συγκρουσιακή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη αντίθεση με απόψεις για «προγραμματική αντιπολίτευση» και «αριστερό ευρωπαϊσμό», που αναπτύσσονταν στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερο, η θέση μας για την εφαρμογή των αποφάσεων των Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων, που θα έδιναν με τη δημοκρατική συγκρότηση και με τη συμμετοχή των μελών νέα δυναμική στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλήρης διαφωνία μας με τις λογικές του συσχετισμού δύναμης και των προνομίων που οδήγησε σε παραλυτικές διαπραγματεύσεις ένα χώρο που παρήγαγε πολιτική στη βάση της συνεργασίας.
Τρίτο, η συνειδητοποίηση της επείγουσας ανάγκης μιας μετωπικής – λαϊκής συσπείρωσης, μιας ευρύτατης συσπείρωσης πολιτικών και κοινωνικών πολύ πέρα από τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι θέσεις αυτές, που σήμερα είναι πλέον αυτονόητες για κάθε αριστερό αγωνιστή, αντιμετωπίστηκαν από κάποιους κοντόφθαλμα και επιθετικά.

Συνολικά όμως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής και με τις πολιτικές θέσεις που επεξεργάστηκε στη συνέχεια, όπως για την ανάγκη να φύγει η Κυβέρνηση Παπανδρέου, για το ζήτημα του χρέους κ.α. μπόρεσε να έχει ένα βαθμό ηγεμονίας στην επεξεργασία των πολιτικών θέσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς. Όχι όμως στην οργάνωσή της και την απήχησή της στην κοινωνία. Παράλληλα στις περιφερειακές εκλογές της Αττικής αποτύχαμε να αναδείξουμε τη μετωπική μας λογική και να απαντήσουμε πειστικά στους αριστερούς ότι δεν είμαστε διασπαστική δύναμη και στην ευρύτερη κοινή γνώμη ότι δεν ανήκουμε στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα.
Όλη αυτή η εμπειρία, θετική και αρνητική, ενός χρόνου, που ήταν και μια διαδικασία προβληματισμού για την ταυτότητά μας, μας διευκολύνει να την προσδιορίσουμε σήμερα με ευθύνη και σαφήνεια.
Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δεν είναι το ίδιο η πλατιά συμπαράταξη, το πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο, που επιδιώκουμε. Είναι η πρωτοβουλία για το μέτωπο, δηλαδή τη συσπείρωση ευρύτατων δυνάμεων, πολλαπλής πολιτικής προέλευσης ή και κοινωνικών δυνάμεων στον διπλό στόχο: απομάκρυνση της κυβέρνησης – ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη.
Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δεν είναι ένα ακόμα κόμμα ή σχήμα της αριστεράς. Είναι πρωτοβουλία για τη συνάντηση ευρύτερων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, προκειμένου να αποτελέσουν την σπονδυλική στήλη ενός μεγάλου λαϊκού μετώπου.
Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής είναι ένα ανοικτό πολιτικό σχέδιο. Είναι ταυτόχρονα εστία παραγωγής ιδεών, προτάσεων, κινηματικών δράσεων.
Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δεν μπορεί να ανθίσει παρά μόνο σε συνθήκες εντελώς διαφορετικές από καταστάσεις που τις χαρακτηρίζουν το τέλμα, η αμηχανία, η στασιμότητα, η ιεραρχία, η επιβολή. Είναι μια πρωτοβουλία που μπορεί να ανθίσει μόνο σε συνθήκες συντροφικότητας, διαφάνειας, αλληλοεκτίμησης.
Η πρωτοβουλία μας συσπειρώνει οργανώσεις, ομάδες, αγωνιστές. Με αυτή την έννοια χρειάζεται κανόνες λειτουργίας, οι οποίοι, μαζί με την πολιτική του πλατφόρμα, εξασφαλίζουν ένα χώρο δημοκρατικής συνάντησης και συγκρότησης, ένα χώρο δημοκρατικής έκφρασης, που επιθυμούμε να είναι πρότυπο και υπόδειγμα για ευρύτερες μετωπικές συσπειρώσεις.

Τοποθέτηση της ΚΟΕ στη Γραμματεία του Σύριζα 14/2/2011

2011-02-18T16:22:00.001+02:00

Είναι σημαντική η συζήτηση, ακόμη κι αν γίνεται με λάθος τρόπο ή δεν κουβεντιάζονται όλα όπως πρέπει. Είναι σημαντική ενάντια στο κλίμα απαξίωσης της αριστεράς.

Το πρώτο: Αυξάνει η οργή, η αγανάκτηση, τα κινήματα, και αναπτύσσεται ταυτόχρονα μία βίαιη πολιτικοποίηση, υπάρχει μια ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Την ίδια στιγμή δεν έχει ένα πολιτικό εκφραστή και ακόμα περισσότερο υπάρχει μία απαξίωση της αριστεράς. Αυτό είναι κακό σημάδι την ίδια στιγμή που είναι θετικό αυτό που αναπτύσσεται αυθόρμητα έξω στην κοινωνία. Ξεκινάμε λοιπόν απ’ αυτό και γι αυτό το λόγο βρισκόμαστε σήμερα εδώ πέρα. Μας πιέζει μία πραγματικότητα.

Το δεύτερο: Εάν αυτή η πραγματικότητα πάει να επιλυθεί στη βάση ενός εκβιασμού, που είναι υπαρκτός όμως, που μπορεί να είναι εκλογές, διότι …μύρισε η άνοιξη, μύρισαν κι οι εκλογές, εμείς δεν συμμετέχουμε. Δεν θέλουμε να συμμετέχουμε. Αν αυτό που προτείνεται εδώ μέσα είναι η ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τις εκλογές, εμάς δεν μας συγκινεί μια τέτοια επανεκκίνηση, μία τέτοιου είδους επανεκκίνηση.

Το τρίτο: Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα πολιτικά και κοινωνικά που δεν μπορούμε να μην τα λάβουμε υπόψη μας. Έχουμε μία νέα εποχή -και πέρα από τα νέα καθήκοντα- θα εμφανιστούν νέα υποκείμενα και πρέπει να γίνουμε κι εμείς προπομποί νέων υποκειμένων. Και πρέπει να το κουβεντιάσουμε το θέμα αρκετά, το αν και πως μπορούμε να συνεισφέρουμε. Και αυτό θα είναι μία μεγάλη συζήτηση που έχει τεράστια αξία, και για τα σημερινά υποκείμενα που συναποτελούν τον Σύριζα αλλά και γενικότερα για την κατάσταση της αριστεράς, της ανασυγκρότησης και της ανασύνθεσής της. Σε αυτή την κατεύθυνση είμαστε υπάλληλοι, στρατιώτες, φανατικοί υποστηριχτές…

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις διαμορφωμένοι χώροι και τρεις γέφυρες. Ο ένας χώρος είναι το ΚΚΕ, ο δεύτερος είναι ο Σύριζα, ο τρίτος είναι η Ανταρσύα. Υπάρχει κι ένας τέταρτος χώρος που είναι τα κοινωνικά κινήματα. Ανάμεσά τους υπάρχουν και κάποιες καταστάσεις που ενώνουν και γεφυροποιούν. Τα κοινωνικά κινήματα είναι υπαρκτή κατάσταση σήμερα και είναι πολύ πιο πάνω από τα πολιτικά υποκείμενα. Άσχετα αν αυτή τη στιγμή δεν έχουν πολιτική έκφραση. Αυτό το γεγονός μας πιέζει, μας πιέζει ευχάριστα, την ίδια στιγμή που μας βάζει σε ένα κακό κάδρο.

Γέφυρα είναι το Αριστερό Βήμα με τον τρόπο που επηρεάζει. Η Σπίθα είναι μια άλλη γέφυρα –το τι ενώνει είναι άλλο θέμα. Μια τρίτη μικρότερη γέφυρα -για να είμαστε ειλικρινείς και να βλέπουμε τον εαυτό μας, χωρίς την μεγάλη του σκιά- η προσπάθεια που έκανε ή προσπάθησε να κάνει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής και μπορεί να συνεχίσει να την κάνει.

Θέλουμε να μιλήσουμε σε αυτά τα υποκείμενα; Ας αφαιρέσουμε τη Σπίθα γιατί είναι μία μεγάλη συζήτηση, πιάνει και αριστερούς, περιλαμβάνει και δεξιούς και διάφορο κόσμο…

Το τέταρτο σημείο: Δεν είναι μόνο οργανωτικές οι διαφορές. Οι οργανωτικές διαφορές αφορούσαν πολιτικά ζητήματα. Και υπήρχαν πολλές πολιτικές διαφορές. Θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί; Ίσως. Κάποιες. Έχει σημασία σε ποιο χρόνο εκφράζονται αυτά τα πράγματα, ποιες αντιθέσεις κυκλοφορούν έξω και πως απαντάμε. Για παράδειγμα, η πολυγλωσσία δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσες συνιστώσες υπήρχανε είτε εδώ, είτε στον ΣΥΝ. Αλλά με το αν είχε εκφραστεί και συμφωνηθεί ένα πολιτικό σχέδιο. Πολυγλωσσία είχαμε σε διάφορα πράγματα. Είχαμε στην εξέγερση του Δεκέμβρη, είχαμε μπροστά στις ευρωεκλογές, είχαμε μετά από αυτές μπροστά στις βουλευτικές κλπ. Πολυγλωσσία γιατί πραγματικά είχαμε σημαντικές πολιτικές διαφορές. Για παράδειγμα το αν θα κάνουμε και τι είδους αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ όταν βοούσε η κρίση, ήταν θέμα πολιτικής άποψης, αντίληψης, εκτίμησης. Αυτές οι διαφορές δεν ήταν θέμα μία ηγεμονικής αντίληψης που εκφράστηκε από ένα κόμμα ή μια συνιστώσα. Δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε αυτά τα πράγματα.

Επειδή ισχύει το «να προσπαθήσουμε», η οποιαδήποτε επανεκκίνηση δεν θα αφορά πρώτα και κύρια ούτε και μόνο τον Σύριζα. Πρέπει να είναι εν κινήσει, πρέπει η ματιά του Σύριζα να είναι πέρα και έξω από τον εαυτό του.

Να δοκιμαστούμε λοιπόν σε κρίσιμα πολιτικά ζητήματα. Κρίσιμο πολιτικό ζήτημα είναι τι θα γίνει στην ΕΕ, τι θα γίνει με το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας. Εδώ δεν θα μιλήσουμε για δικαίωση ή όχι, ας μην τσιτώσουμε τα πράγματα. Πρέπει όμως να δούμε. Εδώ είχαμε ένα δογματισμό. Δεκτός από την πλευρά των δυνάμεων που είναι με την Ευρώπη με ένα ορισμένο τρόπο. Αυτός όμως ο δογματισμός δεν βοήθησε καθόλου. Δεν βοήθησε να λυθεί το ζήτημα καταρχάς. Επιπλέον σε αυτή τη φάση αυτός ο δογματισμός θα είναι πραγματικά επικίνδυνος. Αναγκαστικά λοιπόν θα έχουμε ένα διχασμό που θα έχει να κάνει με το οργανωτικό ή με την ηγεμονία, αλλά κυρίως ένα διχασμό για το που θα πάει αυτή η ιστορία της αντίστασης απέναντι στο μνημόνιο, στην τρόικα, στην κυβέρνηση. Θα υπάρξουν δηλαδή πραγματικά δύο ριζικά αντίθετες γραμμές και θα εκφράζονται συνεχώς και διαρκώς.

Θα υπάρχουν θέματα που μπορεί να υπάρξει μια σύνθεση. Παράδειγμα το μεταναστευτικό. Όμως έχει σημασία ποια ατζέντα βάζεις. Αν βάζεις πρώτο στην ατζέντα σου το μεταναστευτικό ή για παράδειγμα το πώς χτυπιέται η εργατική τάξη και πώς αυτή η τάξη μπορεί να συμμαχήσει με τους μετανάστες. Αυτά τα πράγματα είναι σοβαρά.

Μπορείς να βάλεις στην ατζέντα σου πρώτο το «Δεν πληρώνω» ή το κίνημα των εργαζομένων. Το λέω μιας και εμείς συμμετέχουμε, ωθήσαμε το «Δεν πληρώνω». Αυτή η αντιπαράθεση πρέπει να είναι δεκτή. Τι βάζεις πρώτα στην ατζέντα σου. Γιατί αν έχουμε τόσες πολλές δυνάμεις, μπράβο να κάνουμε πολλά πράγματα. Αλλά οι δυνάμεις είναι συγκεκριμένες. Αυτό που προσλαμβάνει η κοινωνία είναι συγκεκριμένο και εμείς πρέπει να δώσουμε ένα μήνυμα και ένα σήμα να μην έχουμε άστοχες κινήσεις.

Και από αυτή την άποψη έχει μεγάλη σημασία αυτή η κουβέντα. Σωστή η τοποθέτηση του Α. Τσίπρα, να το δούμε βήμα – βήμα, να δοκιμαστούμε βήμα – βήμα.

Τι θα κάνουμε για παράδειγμα στις 23/2; Έχει σημασία ο τρόπος που θα κατέβουμε. Θα μπορούσαμε να πούμε (και να το κάνουμε όμως) ότι δεν κατεβαίνουμε σαν Σύριζα ή σαν ΣΥΝ, ή σαν ΚΟΕ. Εμείς δεν θέλουμε να κατέβουμε σαν ΚΟΕ. Θα θέλαμε να σπρώξουμε και να δώσουμε ζωή με πολλές άλλες δυνάμεις στο «Δεν πληρώνω», θα θέλαμε να σπρώξουμε τις απεργιακές κινήσεις των μέσων μαζικής μεταφοράς. Με τέτοια πράγματα μπορούμε να δείξουμε πραγματικά ότι θέλουμε να αλλάξουμε. Επίσης, αν λέμε σαν Σύριζα ότι είμαστε με τα κοινωνικά κινήματα, να πάμε στην Κερατέα, να πούμε ελάτε μαζί μας έξω απ τη Βουλή. Δηλαδή κάποιες κινήσεις που πραγματικά να φαίνονται και να είναι ένας διαφορετικός τρόπος κίνησης των δυνάμεων του Σύριζα, του Σύριζα συνολικά.

Το δεύτερο: Τι λέμε απ’ τα τώρα για την Ε.Ε. Όχι τι λέμε γενικά. Ποια πολιτική τοποθέτηση έχουμε, πως θα υποδεχτούμε , θα αποδεχτούμε ή όχι όλη την ιστορία του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας. Πως θα το μπλοκάρουμε. Να έχουμε μία τοποθέτηση γύρω απ αυτό το ζήτημα.

Υπάρχουν λοιπόν αυτά τα δυο πράγματα τα οποία είναι σημαντικά. Αν θα γίνει μία επανεκκίνηση με μία επιτροπή πενταμελή, επταμελή, εντεκαμελή, δεν είναι το πρωτεύον αυτή τη στιγμή. Θα βοηθήσει, αλλά δεν νομίζω ότι από εκεί μπορούμε να μιλήσουμε για την επανεκκίνηση.

Και το τελευταίο σημείο που θέλω να πω, εμείς είμαστε σε μία διαδικασία εσωτερική, σκεφτόμενοι όλο το πακέτο των τελευταίων δύο χρόνων: Σύριζα, Μέτωπο, συνθέσεις, αντιπαραθέσεις.

Είμαστε υπέρ την άποψης και της κατεύθυνσης των ανοικτών πολιτικών σχεδίων, και για το Μέτωπο και για τον Σύριζα. Αν αυτά μπορούν να συνδεθούν, να πάρουν σάρκα και οστά, με ένα ορισμένο τρόπο να πάρουν αέρα κλπ, δεν μπορούμε να το λύσουμε απ’ τα τώρα. Όλη αυτή η διαδικασία είναι στο περπάτημά της. Από αυτή την άποψη δεν τοποθετούμαστε με τελεσίδικο και ολοκληρωτικό τρόπο, δεν σηκώνουμε τα φλάμπουρα και τις σημαίες ότι είμαστε με τον Σύριζα, ή ότι είμαστε με το Μέτωπο ή μόνο με το Μέτωπο. Βλέπουμε το στοιχείο της συμπαράταξης, ευρύτερα της αριστεράς, και στρατηγικά και άμεσα, ταυτόχρονα δηλαδή. Ποιος μπορεί να συνεισφέρει σ’ αυτό το πράγμα και ποιος μπορεί να συγκινήσει.

Είμαστε δηλαδή και με τον Σύριζα και με το Μέτωπο και με διαδικασίες οι οποίες μπορεί να μας φέρουν πιο κοντά σε επαφή για παράδειγμα με την Ανταρσύα ή και άλλα πράγματα. Σε αυτή τη διαδικασία βρισκόμαστε σε αυτή την περίοδο. Και δεν θέλουμε να απαξιώσουμε ή να κριτικάρουμε αυτή τη στιγμή την γραμματεία. Θα προσπαθούμε δηλαδή να είμαστε ισορροπημένοι. Η κοινωνία καταγράφει συνεχόμενη απαξία προς την αριστερά. Θέλει μία προσοχή αυτό το πράγμα, και πρέπει να το διαφυλάξουμε.

ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ 24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ-ΚΟΡΙΝΘΟΥ, δελτίο τύπου Κ.Ο.Ε Αχαίας

2011-02-02T15:46:00.001+02:00

Μετά τις προχθεσινές ανεπανάληπτες στιγμές αποικιοκρατικής συμπεριφοράς του Γάλλου μάνατζερ απέναντι σε εργαζόμενους, βουλευτές και περιφερειακούς συμβούλους της περιοχής μας, ο καθένας έχει καταλάβει πόσο «άερα» έχουν πάρει οι μεγάλες εταιρείες από την κυβέρνηση του Μνημονίου και από τα μέτρα που υιοθετεί ενάντια στα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού αλλά και ενάντια στα κυριαρχικά δικαιώματα της ίδιας της χώρας.
Οι εργαζόμενοι της VINCI και το Σωματείο τους στέκονται παραδειγματικά απέναντι σε ένα κολοσσό κεφαλαίων, διεκδικώντας ανάκληση απολύσεων και την συνέχιση του έργου. Το ουσιαστικό στο κάλεσμα τους είναι Εργατικά Κέντρα, ΟμοσπονδίεςΣωματεία, Εργαζόμενους και Άνεργοι, να συμπαρασταθούν στον αγώνα τους, να ενισχύσουν τον συντονισμό και την ενότητα τους.
Είμαστε μαζί τους, όλοι δίπλα τους στην αυριανή απεργία!

Δελτίο τύπου της ΚΟΕ για την καταστολή και τη φασιστικοποίηση

2011-02-02T14:57:00.000+02:00

Όχι στην καταστολή και τη φασιστικοποίηση
Το τελευταίο διάστημα εντείνεται η καταστολή και κλιμακώνεται η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, της νεολαίας και των μεταναστών. Πρόκειται για μια συντονισμένη επίθεση που ενορχηστρώνει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου με την αμέριστη βοήθεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ. Σκοπός της επίθεσης είναι να φοβίσει την κοινωνία και να καταστείλει το ολοένα και διογκούμενο κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι από την κυβέρνηση και τα. συνεργαζόμενα ΜΜΕ ανοίγει η συζήτηση περί «νομιμότητας» και «τάξης». Η κυβέρνηση, που κουρελιάζει το Σύνταγμα και απαξιώνει όλο και περισσότερο το Κοινοβούλιο, με μια καλοστημένη επικοινωνιακή επιχείρηση θα προσπαθήσει να θέσει εκτός νόμου όσους αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, όσους αγωνίζονται ενάντια στο Μνημόνιο, την τρόικα και τους υπηρέτες της.
Τα σχέδια κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, η φάμπρικα ποινικών διώξεων που «στήθηκε» ενάντια σε όσους βρέθηκαν δίπλα στην απεργία πείνας των 300 μεταναστών, ο απρόκλητος ξυλοδαρμός πολιτών από ομάδες ΔΙΑΣ και μονάδες των ΜΑΤ στην Καβάλα, επειδή διαμαρτυρήθηκαν για συγκέντρωση φασιστών και ο αναίτιος ξυλοδαρμός του φοιτητή στην Τρίπολη κατά την διάρκεια ενός «περίεργου» αστυνομικού ελέγχου, αποτελούν μόνο τα τελευταία επεισόδια έντασης της κρατικής καταστολής.
Απέναντι στην προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού πρέπει να αντιτάξουμε τον ανυποχώρητο αγώνα για να φύγει η Τρόικα και η κυβέρνηση, τον ανυποχώρητο αγώνα για να μην περάσει η καταστολή και η φασιστικοποίηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των 300 μεταναστών - απεργών πείνας
Να σταματήσει κάθε δίωξη ενάντια σε όσους είναι αλληλέγγυοι στους 300 απεργούς πείνας.
Κάτω τα χέρια από το άσυλο - Το άσυλο ανήκει στο λαό
Μαζικός αγώνας ενάντια στην καταστολή και τη φασιστικοποίηση

OΛΟΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΝΤΡΑΚΟΜ-ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟΥΣ, δελτίο τύπου Κ.Ο.Ε Αχαίας

2011-02-02T14:47:00.002+02:00

Η Κ.Ο.Ε στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων της ΙΝΤΡΑΚΟΜ και την απόφαση τους να προχωρήσουν από σήμερα σε 48ώρη απεργία, απαντώντας στις 100 περίπου τρομοκρατικές απολύσεις στις οποίες προχώρησε η εργοδοσία τις τελευταίες μέρες, όπως και στην μείωση των μισθών μέσα από ατομικές συμβάσεις.
Είναι προφανές ότι η εργοδοσία αποφάσισε να προχωρήσει σε μια εφ’ όλης της ύλης, χωρίς προηγούμενο επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων. Επίθεση που αποτελεί συνέχεια και κλιμάκωση της μη πληρωμής υπερωριών, των μηδενικών αυξήσεων που είχε επιβάλει για τέσσερα χρόνια, των συνεχόμενων απολύσεων. Ανοίγει νέο κύκλο συμπίεσης των εργασιακών δικαιωμάτων, χωρίς ημερομηνία λήξης. Είναι προμήνυμα συνολικότερα για τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Όλοι δίπλα στους εργαζόμενους για την άμεση επαναπρόσληψη των απολυμένων και για να αποτραπούν δυναμικά και μαζικά άλλες απολύσεις. Όλα τα σωματεία του κλάδου να σταθούν σε αυτόν τον αγώνα ενεργητικά και έτοιμα για κλιμάκωση μαζί με το Σωματείο των εργαζομένων της Ιντρακόμ.

Κανείς μόνος του απέναντι στο μεγάλο Κεφάλαιο, κανείς μόνος του απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία!

Να μην επιτρέψουμε η Αχαια να γίνει αποικία, δελτίο τύπου Κ.Ο.Ε Αχαίας

2011-01-30T18:36:00.004+02:00

Η ΚΟΕ καταγγέλει τον εκβιασμό και τον εμπαιγμό των εμπλεκομένων στη κοινοπραξία (τράπεζες, γαλλική εταιρία vinci ,Ακτορας ....) που έχουν αναλάβει το έργο του αυτοκινητόδρομου Ελευσίνα –Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα. Με πρώτα θύματα τους εργαζόμενους λειτουργούν ως κράτος εν κράτη. Η κοινοπραξία παραβιάζει εδώ και καιρό κάθε εργατικό δίκαιο με άθλιες συνθήκες δουλειάς ,που πολλές φορές οδήγησαν σε εργατικά ατυχήματα παρολίγο θανατηφόρα, επίβάλει στους εργαζόμενους να δουλεύουν σε πάνω απο μια ειδικότητες χωρίς να πληρούν τις προυποθέσεις , πιέζουν τους εργαζόμενους εκμεταλλευόμενοι τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας που και στο κατεσκευαστικό τομέα χτυπάνε κόκκινο .
Οι κατασκευαστικές εταιρίες, που συμμετέχουν με μόλις τα 7% του κόστους στο έργο, δε φαίνεται να πτοούνται απο την επιθεώρηση εργασίας που έκρινε παράνομες τις τελευταίες απολύσεις μιας και ξεπερνούσαν το 5% και τώρα απειλούν με καινούργιες απολύσεις που και πάλι αναλογούν σε ποσοστό μεγαλύτερο απο εκείνο που ορίζει ο νόμος.
Η αποικιοκρατική τους στάση δε τελειώνει μόνο στα χαράτσια των διοδίων. Ολες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η παρούσα κυριολεκτικά ξεβρακώνονται μπροστά στις εταιρίες. Δεν έχουν λόγο για το χαράτσι των διοδίων ,δεν έχουν λόγο για τα περιβαντολογικά προβλήματα που δημιουργούνται ,δεν έχουν λόγο για τις παράνομες απολύσεις,δεν έχουν λόγο για το πότε θα δοθεί και αν θα δοθεί ο δρόμος,δεν έχουν λόγο για το δρόμο καρμανιόλα και τα δεκάδες ατυχήματα που προκαλεί η άθλια κατάσταση λόγο έργων του δρόμου. Αν είναι έτσι νομίζουμε οτι μπορούμε να τα καταφέρουμε πολυ καλύτερα μόνοι μας.Δε χρειαζόμαστε κανένα Πρετεντέρη να μας πει τι θα κάνουμε ,δε χρειάζόμαστε κανένα πολιτικό να μας τονίζει πόσο αδιέξοδη είναι η κατάσταση και μονόδρομος το ξεπούλημα των πάντων . Το δρόμο το δείχνουν οι αγωνιζόμενοι λαοί του αραβικού κόσμου που αυτοι καθορίζουν πια τι είναι λογικό και εφικτό και όχι τα κανάλια και οι δοσίλογοι πολιτικοί.

Συμπαραστεκόμαστε και είμαστε αλληλέγγυοι στις κινητοποιήσεις του σωματείου «ΓΑΛΑΡΙΑ» και καλούμε τους φορείς καθώς και τη Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας να πάρει θέση και να αποδείξει οτι δε διοικεί τούτο το τόπο μια γαλλική εταιρία.
Καλούμε το Εργατικό Κένρτο Πάτρας καθώς και το Εργατικό κέντρο Αιγίου να στηρίξουν με κάθε τρόπο το σωματείο και να παίξουν καθοριστικό ρόλο να ενωθούν με τις φωνές των εκατοντάδων άλλων εργαζομένων στη περιοχή που βιώνουν την εργοδοτική τρομοκρατία.

Η μπόρα έρχεται... ,Ανησυχεί και περιχαρακώνεται ο Ριζοσπάστης. Ρούντι Ρινάλντι ,"Δρόμος της Αριστεράς'',φύλλο 47

2011-01-13T18:17:00.004+02:00

Σε μια στιγμή που η οργή και η απόγνωση των εργατικών στρωμάτων και της νεολαίας αυξάνονται περισσότερο από ποτέ, σε μια στιγμή που καταιγιστικά μέτρα παίρνονται το ένα πίσω από το άλλο, για την εφαρμογή του Μνημονίου και των αναδιαρθρώσεων που επιτάσσει η καπιταλιστική κρίση, ιδιαίτερα, σε μια στιγμή που φαίνεται πως η διάθεση και η δράση του λαϊκού παράγοντα μπορεί να ξεπεράσει τα γνωστά όρια και αποκτά ξανά τις διαστάσεις του μαζικού κινήματος (πανεργατικές απεργίες και ιδιαίτερα αυτές τις 5/5 και 15/12, Κερατέα, κίνημα για τα διόδια), ο χώρος του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ επιδίδεται σε μια συστηματική επίθεση σε οποιαδήποτε κίνηση κινείται στα αριστερά του, θέτει συγκεκριμένα αιτήματα αιχμής, απαιτεί συντονισμό των αγώνων.
Παρομοίως, διαχωρίζεται και επιτίθεται ενάντια σε κάθε αυθόρμητη εκδήλωση της οργής του κόσμου. Σε επίπεδο πρακτικής συνεχίζει τις περιχαρακωμένες, διαφορετικές, ξεχωριστές συγκεντρώσεις, πρωτοβουλίες, οικοδομώντας ένα μέτωπο γύρω από τον εαυτό του και τη στενή επιρροή του, τη στιγμή που οι συνθήκες απαιτούν την πιο πλατιά συσπείρωση δυνάμεων για την ανατροπή της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έχουν πληθύνει τα δημοσιεύματα ενάντια στην ΚΟΕ, το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φυσικά η εφημερίδα Δρόμος είχε την τιμητική της με επανωτά άρθρα και εκτεταμένα σχόλια. (21/12, 28/12, 30/12και 2/1/2011). Σχόλια που καταφεύγουν σε λαθροχειρίες, σε βολικές παραποιήσεις. Αλλά δεν πειράζει. Έστω και έτσι, θα γίνει ένας «διάλογος», μια ουσιαστική αντιπαράθεση και ελπίζουμε στο τέλος ο αναγνώστης να ξεδιαλύνει ορισμένα ζητήματα ουσίας.

Ένα ζήτημα ουσίας
Κατ’ επανάληψη έχουμε υποστηρίξει πως το 2010, με την υπαγωγή της χώρας στην εποπτεία της Τρόικας, εισήλθαμε σε ένα ειδικό καθεστώς, μια νέα καθεστωτική φάση με ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Μάλιστα με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς (ευρωκομμουνιστικής προέλευσης) αντιπαρατεθήκαμε γύρω από το ζήτημα, γιατί και αυτές υποτιμούσαν τα ειδικά χαρακτηριστικά της νέας φάσης και επέμεναν ότι είναι μια συνηθισμένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση και τίποτα παραπάνω.
Έχουμε επισημάνει δύο μεγάλα κενά στην πολιτική στάση και γραμμή του ΚΚΕ: Το πρώτο έγκειται στο ότι δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη όσα έγιναν το 2010. Το Μνημόνιο, η Τρόικα, και όσα βιώνονται ως «χούντα», ως «κατοχή», ως κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, υποβάθμισης του κοινοβουλίου, ως ειδικό καθεστώς εποπτείας και άμεσου οικονομικού ελέγχου, ή όπως έχουν άλλοι χαρακτηρίσει και επίσημα μπανανίας και μισοαποικίας, δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν πολύ το ΚΚΕ.
Αυτή η νέα καθεστωτική φάση ορίζει μια ιδιαίτερη πολιτική κατάσταση που χρήζει όχι μόνο καταγγελίας, αλλά συγκεκριμένης πάλης ενάντιά της. Ως ειδική μορφή αντιθέσεων που προσλαμβάνει η πορεία και η εμβάθυνση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης σε έναν αδύναμο κρίκο, ως ειδική μορφή διεθνούς πειραματισμού για τη διαχείριση της κρίσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Διεθνείς τοκογλύφοι, μονοπώλια, ελληνική αστική τάξη και κυρίαρχο πολιτικό σύστημα συμβαδίζουν στην επιβολή όλων των «γιατρικών» για την «έξοδο από την κρίση». Από την άλλη πλευρά, το 2010 είχαμε πολλαπλές εκδηλώσεις της ανάγκης αλλά και της δυνατότητας να δοθεί διέξοδος στη λαϊκή οργή, μια λύση, μια φωνή, ένα μέτωπο ανατροπής, εδώ και τώρα, των μέτρων που στραγγαλίζουν την επιβίωση και το μέλλον, πέρα από τα όρια του πολιτικού συστήματος.

Έλλειψη επίκαιρης πολιτικής αιχμής και στόχευσης
Το δεύτερο κενό έγκειται στο άλμα που κάνει το ΚΚΕ όταν εμφανίζει σχεδόν σαν άμεση λύση το σοσιαλισμό, με τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία. Με αυτό το άλμα -φάσεων, περιόδων, συσχετισμών, κοινωνικοοικονομικών μπλοκ, συμμαχιών κ.λπ.- καλύπτεται η παντελής έλλειψη κάθε πολιτικής αιχμής και στόχευσης που, σήμερα, θα δημιουργούσε προβλήματα και αναστατώσεις στην αστική τάξη και καλύτερους όρους για το λαϊκό κίνημα. Αιχμές και συνθήματα άμεσης υλοποίησης, όπως η έξοδος από την Ευρωζώνη άμεσα και από το ευρώ, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, η ακύρωση των συμφωνιών με ΔΝΤ-Ε.Ε., το διώξιμο της κυβέρνησης Παπανδρέου κ.λπ. είναι ορισμένα παραδείγματα. Η επίδειξη περιχαρακωμένης δύναμης και σύνεσης δεν είναι τόσο ενοχλητική. Μιλάμε πάντα για την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ αυτή την περίοδο και όχι για τις επιμέρους αγωνιστικές ενέργειες.

Άλλο παράδειγμα είναι το ότι δεν υπάρχει απάντηση στα ερωτήματα του λαού για το χρέος. Δεν επιτρέπεται η Αριστερά να έχει προτάσεις για τις συγκοινωνίες, για τις τράπεζες (όπως πρόσφατα το ΠΑΜΕ πρόβαλε ένα σωστό πλαίσιο διεκδικήσεων) και να απουσιάζει μια συνολική πρόταση για το χρέος, όταν γύρω από αυτό η αστική τάξη στήνει όλο το σκηνικό. Δεν επιτρέπεται να λέμε το χρέος δεν είναι το πρόβλημα, το ζήτημα είναι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις ειδικά σε μια φάση που το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ασκεί την ιμπεριαλιστική του πολιτική μέσω της χρέωσης και της διεθνούς τοκογλυφίας. Δεν δίνεται, έτσι, προσανατολισμός μεταβατικής προοπτικής, δηλαδή ότι υπάρχει κοινωνική, οικονομική, πολιτική διέξοδος για τη χώρα, η οποία σαν τέτοια έχει σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά και εντάσσεται στη μακρά πορεία προς το σοσιαλισμό. Υπάρχει εκκωφαντική σιωπή γύρω από το αίτημα να φύγει άμεσα η κυβέρνηση, να ανατραπεί το ετοιμόρροπο πολιτικό σύστημα, να επισημανθούν στοιχεία ενός νέου πολιτικού συστήματος, μιας νέας μεταπολίτευσης, μιας νέας πολιτικής φάσης. Επιπρόσθετα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στις 15/12 ήταν στο χέρι του ΚΚΕ η δημιουργία μείζονος πολιτικού ζητήματος για το σύστημα. Αν αποφάσιζε να μη μετάσχει στη Βουλή για το νομοσχέδιο και στη συνέχεια πήγαινε με κάθε επισημότητα στον πρόεδρο της δημοκρατίας εγκαλώντας για εξευτελισμό της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, για κοινοβουλευτικό πραξικοπηματισμό. Στην περίπτωση αυτή, η αναμέτρηση που έγινε στις 15/12 στους δρόμους με τους διαδηλωτές θα αποκτούσε άλλο χαρακτήρα, άλλο περιεχόμενο, άλλη δυνατότητα και άλλη προοπτική. Η πραγματικότητα δίνει πολλές ευκαιρίες και παραδείγματα για το ξετύλιγμα μιας συνεκτικής πάλης με ενιαία και αδιαίρετα τα αντιμπεριαλιστικά και αντικαπιταλιστικά καθήκοντα. Η πολιτικοποίηση της πάλης όμως, η κύρια αιχμή, απαιτούνται περισσότερο από ποτέ.

Επί του συγκεκριμένου η κριτική μας στο ΚΚΕ συνοψίστηκε στα εξής: 1) Χρειάζεται πολιτικός αγώνας. Δηλαδή αγώνας που να θέτει στο επίκεντρο την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα, το πολιτικό καθεστώς, τη πολιτική εξουσία. 2) Ο πολιτικός αγώνας διεξάγεται με αιχμές. Αυτές προσανατολίζουν, αναδεικνύουν τα επίδικα, αποτελούν κλειδί για τη συνειδητοποίηση/ πολιτικοποίηση του κινήματος. 3) Οι αιχμές δεν επιλέγονται αυθαίρετα ούτε ορίζονται αυτόματα από τα προγράμματα μας ή τα ιδεολογικά μας προτάγματα. Ορίζονται κατά πρώτον από την πραγματικότητα και την ανάγκη του κινήματος. Κανείς δεν μπορεί να παρακάμψει τις ανάγκες του κινήματος ή να κάνει ότι τις αγνοεί, επειδή δεν συμπίπτουν με τα ιδεολογήματα ή τα στερεότυπά του για τη διεξαγωγή του πολιτικού αγώνα.

Ανάμεσα στις άμεσες διεκδικήσεις έστω κι αν αυτές έχουν πολιτική χροιά (εδώ που φτάσαμε και η παραμικρή διεκδίκηση βρίσκει απέναντι της το Μνημόνιο και αποκτά πολιτικές διαστάσεις), ανάμεσα στη φάση της ενεργητικής αντίστασης – της στρατηγικής ισορροπίας και της τελικής αντεπίθεσης (που ορίζουν διαφορετικά επίπεδα ταξικού συσχετισμού ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη) και στην εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας υπάρχει μεγάλη απόσταση, εντός της οποίας ορίζεται το πεδίο της στρατηγικής και της πολιτικής. Και εδώ υπάρχει και αμηχανία και σιωπή και σύγχυση όχι μόνο από το ΚΚΕ, αλλά και από ολόκληρη την Αριστερά (και αυτή η συζήτηση θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα και γόνιμη παρά οι αντιπαραθέσεις και οι περιχαρακώσεις σαν αυτές που επιδιώκει ο Ριζοσπάστης).

Το σχήμα που ακολουθεί ο Ριζοσπάστης - Λαθροχειρίες
Όταν παρουσιάζονται οι θέσεις του Δρόμου από τον Ριζοσπάστη, προκειμένου στη συνέχεια να ανασκευαστούν, έχουν κιόλας υποστεί μια πρώτη χειρουργική επέμβαση, μια παραποίηση.
Γράφει ο Ριζοσπάστης: «Η σημερινή πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη επίθεση και κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας». Τι θέλουν να πουν μ’ αυτό; Ότι η κυβέρνηση καταπιέζεται από τους «ξένους». Ότι οι αστοί, τα μονοπώλια, όπως και ο λαός καταπιέζονται από τους ξένους. Εξαφάνισαν, λοιπόν, την ταξική αντίθεση και τη μετέτρεψαν σε εθνική ή, καλύτερα, αστικοεθνική. (28/12)
Ολόκληρη η φράση στο κείμενό μας είχε ως εξής:
«Η σημερινή πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη επίθεση και κατάλυση δικαιωμάτων των εργαζομένων, κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας, μετατροπής της Βουλής σε ένα μηχανισμό μετάφρασης και πρωτοκόλλησης αποφάσεων της Τρόικας, εκχώρησης και κυριαρχικών δικαιωμάτων στους δανειστές της χώρας, δείχνει ποιο πρέπει να είναι το πλαίσιο κάποιων άμεσων αιτημάτων, κάποιων αιχμών στην πολιτική των αριστερών κομμάτων». (Δρόμος 24/12)

Πρώτη λαθροχειρία. Ο συντάκτης πήρε ένα απόσπασμα από ολόκληρη τη φράση, την παραποίησε και την απέδωσε όπως την απέδωσε και έβγαλε τα εντελώς αυθαίρετα συμπεράσματα (π.χ. φτηνοκατασκευές του είδους «η κυβέρνηση πιέζεται από τους ξένους», «εξαφάνιση ταξικής αντίθεσης» και άλλα).
Στη συνέχεια, δείτε πώς παρουσιάζει τις προτάσεις –παραλείποντας τη θέση για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ- που απορρέουν από αυτήν την εκτίμηση:
(...) «Αιτήματα όπως ‘‘να φύγει τώρα η Τρόικα’’, ‘‘να αρνηθούμε την πληρωμή του χρέους και να φύγουμε από την Ευρωζώνη’’, ‘‘να αγωνιστούμε για μια νέα μεταπολίτευση σε όφελος του λαού’’ κ.λπ. λείπουν εντελώς από τη γραμμή, τον τόνο, τη συνθηματολογία του ΚΚΕ».
Τι λέει με απλά λόγια; Η πρόταση αυτών που κατηγορούν το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, τον Ριζοσπάστη για μη πολιτικοποίηση των αγώνων είναι να φύγουν οι ψεύτες και οι κλέφτες και όχι τα μονοπώλια, τα κόμματά τους (αυτοί είναι οι ψεύτες και οι κλέφτες), πρόταση υποταγής του κινήματος σε άλλη αστική διακυβέρνηση, που θα διώξει την Τρόικα, θα αρνηθεί την πληρωμή του χρέους, θα φύγει από την Ευρωζώνη. (Ριζοσπάστης 28/12)

Ποια ήταν η δική μας πρόταση; «Αιτήματα όπως ‘‘να φύγει τώρα η Τρόικα’’, ‘‘να πέσει άμεσα η κυβέρνηση του ψέματος και της τρομοκρατίας’’, ‘‘να αρνηθούμε την πληρωμή του χρέους και να φύγουμε από την Ευρωζώνη’’, ‘‘να αγωνιστούμε για μια νέα μεταπολίτευση σε όφελος του λαού’’ κ.λπ. λείπουν εντελώς από την γραμμή, τον τόνο, τη συνθηματολογία του ΚΚΕ». (Δρόμος 24/12)
Η αντιπαράθεση συνεχίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο σ’ όλο το κείμενο. Ο Ριζοσπάστης, στην προσπάθειά του να στηρίξει τη θέση ότι ο Δρόμος κάνει κριτική στο ΚΚΕ από «πλευράς ΠΑΣΟΚ», ότι είναι δύναμη που θέλει να βοηθήσει το καπιταλιστικό σύστημα, συγκαλύπτει, διαστρέφει τη θέση-αιχμή του Δρόμου ότι πρέπει να πέσει άμεσα η κυβέρνηση του ψέματος και της τρομοκρατίας. Η κοπτοραπτική της διαστρέβλωσης έχει πλέον την τιμητική της. Η ευπρέπεια στην αντιπαράθεση χάνεται.

Ποια είναι η δυσκολία του ΚΚΕ
Ας σοβαρευτούμε, όμως. Η δυσκολία του ΚΚΕ προέρχεται από το γεγονός ότι το αίτημα «να φύγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και όλος ο πολιτικός κόσμος του Μνημονίου» απουσιάζει από τη συνθηματολογία του. Αυτό όμως σήμερα είναι το νευραλγικό. Η απαίτηση για συγκεκριμένο αντικυβερνητικό αγώνα προσανατολίζει. Δείχνει πού πρέπει να στραφούν τα πυρά του κινήματος. Πώς δημιουργούνται δυσκολίες για την άρχουσα τάξη. Μια κυβέρνηση που μπαίνει στο στόχαστρο του λαϊκού κινήματος και πέφτει κάτω από την ανάπτυξη λαϊκών αγώνων ή ακόμα και μεγάλων ξεσπασμάτων-εξεγέρσεων δεν είναι διόλου μικρό πράγμα για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Αν, λοιπόν, ακολουθηθεί ένας τέτοιος δρόμος και τεθεί ένας τέτοιος στόχος (πλάι σε μια σειρά άλλους), τότε θα αλλάξει η εικόνα όλου του κινήματος. Προϋποτίθεται όμως αντίστοιχη αλλαγή γραμμής του ΚΚΕ.

ΣύνοψηΗ άρνηση να τεθούν πολιτικοί στόχοι που πραγματικά να «πονάνε» σήμερα και τώρα το σύστημα (σαν αυτούς που αναφέρθηκαν), η πολιτική συμπεριφορά και οι αποστάσεις που παίρνει ο χώρος του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ από άλλες δυνάμεις και κινητοποιήσεις που έχουν μαζικό χαρακτήρα και ιδίως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του, η άρνηση να οικοδομηθεί ένα πλατύ μέτωπο αποτροπής της εξαθλίωσης του λαού μέσω της πολιτικής του χρέους, η επίθεση που πραγματοποιεί σε δυνάμεις που κινούνται στα αριστερά του δείχνουν μια πολιτική συμπεριφορά που παρά τα παχιά λόγια για ταξικούς πολέμους ενάντια στο κεφάλαιο κ.λπ. δεν πιέζει, δεν ενοχλεί πολύ, δεν προκαλεί ανησυχία.
Η ανησυχία της αστικής τάξης (στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά) την τρέχουσα περίοδο προκαλείται από τα ξεσπάσματα της λαϊκής οργής και όχι από την πολιτική της Αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της. Φαίνεται όμως πως και το ΚΚΕ εκτιμά ότι υπάρχουν οι όροι να αναπτυχθούν κινήματα και κινήσεις και μάλιστα με μαζικά χαρακτηριστικά που θα ξεπερνούν τη γραμμή και τα όρια που το ίδιο νομίζει ότι σηκώνει η κατάσταση. Δεν απεργεί μόνο το ΠΑΜΕ, δεν υπάρχει μια μοναδικότητα και αποκλειστικότητα στον αγώνα και, κυρίως, στις γενικές απεργίες - που είναι κάτι διαφορετικό από μια κομματική πετυχημένη συγκέντρωση. Οι δυνάμεις της οργανωμένης Αριστεράς μάλλον είναι μια μειοψηφία και επίσης οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν είναι ούτε οι μόνες ούτε αυτές που πλειοψηφούν. Προετοιμάζεται επομένως μέσω της περιχαράκωσης από τέτοιες εξελίξεις και διαστρεβλώνοντας ή συκοφαντώντας δυνάμεις και κινήσεις. Το άρθρο του Θανάση Γκώγκου απηχεί αυτές τις ανησυχίες:

Ένα επιπλέον στοιχείο αλλά όχι νέο, που πρέπει να αξιολογηθεί, είναι ο συντονισμός στην επίθεση απέναντι στο ΚΚΕ και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα με την ίδια επιχειρηματολογία από ορισμένα ΜΜΕ και αριστερίστικες ομάδες. (Ριζοσπάστης 2/1/2011)
Και η ανακοίνωση της Ν.Ε. Λαρίσης του ΚΚΕ περίπου το ομολογεί:
Αυτή τη στιγμή το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ΚΟΕ, τους έχει επιλέξει η αστική εξουσία για να αντικαταστήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ που απέτυχε να χτυπήσει το ΚΚΕ, να του αποσπάσει κύρος και δύναμη. Έτσι προβάλλονται με κάθε ευκαιρία και αυτό συμβαίνει τόσο σε κεντρικά Μέσα ενημέρωσης αλλά και στον τοπικό Τύπο και τα ντόπια τηλεοπτικά κανάλια, την ίδια στιγμή που αποσιωπούνται η δράση και οι κινητοποιήσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ.
Σύγχυση ή κάτι άλλο;
Το φινάλε των άρθρων του Ριζοσπάστη στην αντιπαράθεση προς το Δρόμο και τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, είναι μπερδεμένα, δυσνόητα ή και αποκαλυπτικά.

Παράδειγμα πρώτο:«Και συνεπείς στο ρόλο που έχουν αναλάβει, τους έχουν αναθέσει, δεν έχει και μεγάλη διαφορά, πασχίζουν να τον εκπληρώσουν. Στο ζήτημα αντιμετώπιση της κρίσης σε όφελος των μονοπωλίων ή σε όφελος του λαού βρίσκονται στη μέση, δηλαδή με την Ελλάδα ενάντια στους ξένους. Που σημαίνει ανάπτυξη για την Ελλάδα, δηλαδή για τα μονοπώλια και όχι για το λαό, δηλαδή την Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας» (άρθρο με υπογραφή Ι.Λ. στο Ριζοσπάστη 28/12). Βγάλατε συμπέρασμα; Καταλάβατε τι θέλει να πει ο ποιητής; Ούτε εμείς. Μάλλον σύγχυση στο κρανίο…

Παράδειγμα δεύτερο«Στις σημερινές συνθήκες το ΚΚΕ διεξάγει σκληρό μακροχρόνιο αγώνα, για να εδραιωθεί και να βαθύνει ο αντιιμπεριαλιστικός αντιμονοπωλιακός προσανατολισμός του λαϊκού κινήματος, κόντρα στις προτάσεις ενσωμάτωσης, διαχείρισης και ταξικής συνεργασίας. Η απάντηση πρέπει να είναι μία: Καμία αναστολή και περιορισμός αγώνων, καμία ευθυγράμμιση με κινητοποιήσεις που επιδιώκουν μέσω αγώνων, το προσκύνημα της τάξης μας. Τώρα κλιμακώνεται ο πραγματικός πόλεμος» (άρθρο Θανάση Γκόκου στο Ριζοσπάστη 2/1/2011). Ποιες είναι οι κινητοποιήσεις που μέσω αγώνων επιδιώκουν το προσκύνημα της εργατικής τάξης; Ή μήπως ομολογείται ένας φόβος για μη ελεγχόμενες από το κόμμα κινητοποιήσεις και αγώνες;

Δελτίο τύπου της ΚΟΕ για την απελευθέρωση των συλληφθέντων της διαδήλωσης, 17/12/2010

2010-12-17T20:26:00.001+02:00

Ελεύθεροι και οι τελευταίοι 6 συλληφθέντες διαδηλωτές

Σήμερα Παρασκευή 17/12 το μεσημέρι, με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, αφέθηκαν ελεύθεροι και οι τελευταίοι 6 συλληφθέντες της προχτεσινής μεγαλειώδους απεργιακής διαδήλωσης, την οποία επιχείρησε να διαλύσει η «κυβέρνηση» της τρόικας με όργανο την αστυνομία του Παπουτσή.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Γιώργου Μ., που συνελήφθη όταν ομάδες «Δίας» και «Δέλτα» έπεσαν με τις μηχανές τους, απρόκλητα και δολοφονικά, πάνω στο μπλοκ της κίνησης εργαζομένων Δικαίωμα: Στη διάρκεια του πρώτου σταδίου της ανάκρισης αποδείχτηκε με αναμφισβήτητα ντοκουμέντα ότι αυτοί που επιτέθηκαν δεν ήταν οι διαδηλωτές, όπως ισχυρίζονται οι ψευδορκούντες αστυνομικοί, αλλά οι μηχανόβιοι ένστολοι υπάλληλοι του Παπουτσή. Επιπλέον κατέρρευσαν οι ψευδολογίες των αστυνομικών ότι ο συλληφθείς φορούσε μάσκα ή κουκούλα.

Οι αστυνομικοί της ομάδας «Δέλτα» που επιτέθηκε στο Δικαίωμα θα δώσουν λόγο τόσο για τις στημένες κατηγορίες που προσπάθησαν να προσάψουν στον Γιώργο Μ., όσο και για την απρόκλητη και δολοφονική επίθεσή τους ενάντια σε εργαζόμενους και νεολαίους που ασκούσαν και θα ασκούν το δικαίωμά τους να διαδηλώνουν – μέχρι να φύγει αυτή η κατοχική συμμορία. Η απελευθέρωση και των τελευταίων 6 συλληφθέντων αποτελεί μια μικρή μεν, αλλά πρώτη επιτυχία απέναντι στους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς της «κυβέρνησης» των υπαλλήλων της τρόικας, οι οποίοι επιχείρησαν με ένα όργιο απίστευτης τρομοκρατίας να φοβίσουν το λαό ώστε να μην ξαναβγεί στους δρόμους.

Να παραιτηθεί άμεσα ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν πρόεδρος των ΜΑΤ Παπουτσής που στήνει σκευωρίες και, με την εντολή του στην αστυνομία να βαράει στο ψαχνό, αναζητά νεκρό. Παρά τα ψέματα και την τρομοκρατία, η λαϊκή οργή δεν λυγίζει, και κάνει πιο επιτακτική παρά ποτέ την ενοποίηση όλων των αγώνων σε ένα κεντρικό πολιτικό στόχο: Να φύγει η καταστροφική και επικίνδυνη για το λαό και τη χώρα «κυβέρνηση» των υπαλλήλων της τρόικας!

17/12/2010
Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Δελτίο τύπου της ΚΟΕ για τις διαδηλώσεις της 15ης Δεκεμβρίου

2010-12-17T12:11:00.001+02:00

Ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού και η κυβέρνηση των μεταφραστών δεν μπορεί να το σταματήσει. Ξεχείλισε ο θυμός και η αγανάκτηση για την πιο άγρια πολιτική που έζησε ποτέ ο τόπος. Το υπηρετικό προσωπικό της Τρόικας υπερψήφισε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα το νομοσχέδιο του εργασιακού μεσαίωνα.

Την επόμενη ημέρα, η κυβέρνηση των υπαλλήλων του ΔΝΤ έβγαλε στο δρόμο χιλιάδες νταήδες κρατικούς και παρακρατικούς, χτύπησε ανελέητα τη διαδήλωση, έκανε συλλήψεις με στημένες κατηγορίες, επιχείρησε να τρομοκρατήσει το λαό με γκλομπ, μηχανοκίνητες εφορμήσεις και χημικό πόλεμο, για να μην κατέβει ξανά στο δρόμο.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει χάσει κάθε κοινωνική νομιμοποίηση. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι μιλούν για χούντα έξω από κάθε όριο εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και κοινοβουλευτικής λειτουργίας.

Η ΚΟΕ καταγγέλλει τους ανελέητους ξυλοδαρμούς διαδηλωτών από άνδρες των ΜΑΤ, από μηχανόβιους αλήτες της ομάδας ΔΙΑΣ και από παρακρατικούς ασφαλίτες. Είναι ξυλοδαρμοί που ποτέ δεν θα γίνουν θέμα στα ΜΜΕ. Ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν πρόεδρος των ΜΑΤ, με την εμπρηστική συμπεριφορά του και με την εντολή του προς τις δυνάμεις καταστολής να βαράνε στο ψαχνό, αναζητά νεκρό. Είναι προτιμότερο να παραιτηθεί άμεσα.

Η ΚΟΕ χαιρετίζει τις μεγάλες διαδηλώσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας. Η λαϊκή οργή είναι τόσο μεγάλη που δεν λυγίζει και δεν υποχωρεί. Είναι επιτακτική ανάγκη οι αγώνες, οι απεργίες, οι επιμέρους κινητοποιήσεις να συναντηθούν σε έναν κεντρικό πολιτικό στόχο: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να φύγει.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Κ.Ο.Ε ΑΧΑΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 15ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

2010-12-16T11:49:00.001+02:00

Οι χιλιάδες λαού που διαδήλωσαν χθές στην πόλη μας όπως σε όλη την χώρα, την οργή και την αγανάκτηση τους για τη Χούντα του Μνημονίου, έδωσαν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τον παρατεταμένο αγώνα ενάντια στην συμμορία Τρόικας και Κυβέρνησης. Μία πορεία που όταν η κεφαλή της έφτανε στην Πλατεία Όλγας το τέλος της ήταν ακόμα στην Πλατεία Γεωργίου, μία πορεία που έδωσε απαντήσεις σε πολλούς και ελπίζουμε να προκαλέσει ερωτήματα σε όσους νοιάζονται το λαικό κίνημα της περιοχής μας.
Ο όγκος και ο παλμός χιλιάδων εργαζόμενων και νέων, αποδεικνύουν ότι ένας νέος γύρος αγώνων και έντασης της λαικής πάλης μπορεί να ξεκινήσει, μπορεί να ξεδιπλωθεί μαζικά, μαχητικά για να διώξουμε απο τη χώρα τα αρπαχτικά του ΄ΔΝΤ και της Ε.Ε, για να χτυπηθεί μια και καλή το πολιτικό σύστημα της υποδούλωσης.

Το μήνυμα που δόθηκε χθες στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας ήταν ξεκάθαρο. Και χωρίς την ηγεσία του Δ.Σ , ηγεσία που δεν τόλμησε να κάνει ούτε μια κριτική στον Παναγόπουλο και στην ξεδιάντροπη στάση του, οι εργαζόμενοι, τα σωματεία, οι νέοι της πόλης διοργάνωσαν και περιφρούρησαν μόνοι τους μια τεράστια διαδήλωση. Οι αποδοκιμασίες στο πρόσωπο του Προέδρου του Ε.Κ.Π ήταν τέτοιες που δεν άφησαν να ακουστεί καμία ομιλία ΄΄θεάτρου και θεάματος΄΄. Ο κόσμος δεν σηκώνει πια τα ψεύτικα λόγια, τώρα οι πράξεις θα κερδίζουνε τις συνειδήσεις.
Η στιγμή που η μεγάλη πορεία έφτασε στην Πλ.Γεωργίου, όπου και ήταν συγκεντρωμένος ο εργαζόμενος κόσμος που κινητοποιήθηκε με το ΠΑΜΕ, θα μπορούσε να ήταν ιστορική. Ας αναλογιστούμε τη λαοθάλασσα που θα γέμιζε την Πάτρα, την δύναμη του απλού κόσμου ενωμένη πέρα και πάνω απο κάθε μηχανισμό. Τελικά πόσο ακόμα θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε την πολλαπλασιαστική δύναμη που πάει χαμένη;

Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουμε ευθύνη να στηρίξουμε , να συντονίσουμε, να οργανώσουμε και να ενώσουμε το μεγάλο οργισμένο ποτάμι, για να αποδείξουμε ότι η ανάγκη της κοινωνίας να βρει μέσα απο την οργή της προοπτική, θα γίνει οργάνωση του λαού και μέτωπο πραγματικό στους κοινωνικούς και στους πολιτικούς αγώνες.

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010 - ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

2010-12-16T10:23:00.003+02:00

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΜΗΝ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ-ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ ΤΡΟΙΚΑΣ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

2010-12-14T23:20:00.003+02:00

OΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Μπορούμε να τους διώξουμε.
Να φύγει η χούντα! Φτάνει πια.
Να διώξουμε τη συμμορία!

ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΤΡΑΣ!

Προκήρυξη Κ.Ο.Ε για την Απεργία της 15ης Δεκέμβρη, 10/12/2010

2010-12-11T16:48:00.001+02:00

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ!

ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ

Γεμίσαμε παντού ανασφάλεια, απολύσεις, ανεργία. Γεμίσαμε προβλήματα αλλά γεμίσαμε και οργή. Αυτοί δεν πρόκειται να σταματήσουν μέχρι να πετύχουν την πλήρη εξαθλίωση της κοινωνίας. Το σύνταγμα της χώρας και οποιαδήποτε έννοια δημοκρατίας έχουν καταπατηθεί. Ο Στρος Καν, ο Όλι Ρεν, οι τροϊκανοί επιτηρητές έχουν κάνει τη βουλή καφενείο τους. Ο Στρος Καν αντέγραψε το δικτάτορα Παπαδόπουλο λέγοντας ότι είναι ο γιατρός που θέλει να σώσει εμάς τους άρρωστους και δίπλα του η τραγική φιγούρα του (υποτιθέμενου) πρωθυπουργού να χαμογελάει δουλικά και να κάνει κομπλιμέντα στον «φίλο και σοσιαλιστή Ντομινίκ».

Καθημερινά, όμως, αναπτύσσονται μικροί και μεγαλύτεροι αγώνες. Σε εταιρίες που κλείνουν, που απολύουν, που δεν πληρώνουν και όπου εργαζόμενοι απαντάνε με επισχέσεις εργασίας και απεργίες. Στις δημόσιες συγκοινωνίες, τους Δήμους, τα νοσοκομεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες που διαλύονται αλλά και που οργανώνονται και απεργούν. Στο χώρο του τύπου όπου οι εργαζόμενοι απαντάνε με συντονισμό και καθημερινές μάχες. Στα λιμάνια και τα καράβια. Σε γειτονιές όπου δραστηριοποιούνται κινήσεις και πρωτοβουλίες αγώνα. Στα διόδια και αλλού που μεγαλώνει το κίνημα «δεν πληρώνω». Σε σχολεία και πανεπιστήμια που μπαίνουν στο στόχαστρο της αγοράς και της κυβέρνησης. Ενώ πρόσφατα οι νέοι έδωσαν σε όλη την Ελλάδα το δικό τους τόνο με κινητοποιήσεις αγανάκτησης που χτυπήθηκαν άγρια από τα ΜΑΤ.

Θα τους ανατρέψουμε; Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα; Λέμε ξεκάθαρα: Ναι. Πρέπει όμως να πολλαπλασιαστούν οι μικροί και μεγάλοι αγώνες. Αλλά και να συντονιστούν, να ενωθούν για να γεννηθεί μια νέα ελπίδα. Τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος πέρα από τη θανατηφόρα θηλιά του χρέους και του μνημονίου, πέρα από την υποταγή στις «αγορές», το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη. Λένε ψέματα. Υπάρχει άλλος δρόμος για τη χώρα και είναι αυτός της αμφισβήτησης κάθε πολιτικής που πνίγει και εξαθλιώνει το λαό. Είναι ο δρόμος της οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Πρέπει να αρνηθούμε να πληρώσουμε το χρέος τους γιατί δεν το δημιουργήσαμε εμείς αλλά οι κυβερνήσεις, οι πολυεθνικές, οι πολιτικές τους. Να αρνηθούμε να πεθάνουμε για τη σωτηρία της ευρωζώνης. Για να σταθούμε στα πόδια μας, για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας οι εργαζόμενοι, ο λαός, η χώρα, πρέπει να διώξουμε την τρόικα και την αντιπροσωπεία της που λέγεται κυβέρνηση. Αυτό μπορεί να γίνει με τον παρατεταμένο πολιτικό και κοινωνικό αγώνα, με τη συνάντηση όλων των αντιστάσεων, με την ευρύτερη δυνατή οργάνωση και ενότητα του λαού. Με ένα μεγάλο ξεσηκωμό που θα σαρώσει το καθεστώς της χρεοκοπίας.

Σήμερα που θα είχαμε ανάγκη μια ΓΣΕΕ να οργανώνει τον αγώνα των εργαζομένων, να στηρίζει τα σωματεία και τις καθημερινές μάχες, να είναι το στρατηγείο της αντίστασης, αντιμετωπίζουμε την τραγική και προκλητική εικόνα του Παναγόπουλου και ενός συνδικαλισμού κομμένου και ραμμένου στα μέτρα του ΔΝΤ και του ΣΕΒ. Δεν πάει άλλο με αυτόν το συνδικαλισμό και αυτές τις φιγούρες που δυσφημούν κάθε έννοια συνδικαλισμού και εργατικού κινήματος. Θέλουμε ΓΣΕΕ εργατών και όχι των τροϊκανών και των εργοδοτών. Ο Παναγόπουλος έχει κάνει κατάληψη στη ΓΣΕΕ και πρέπει να εκδιωχτεί μαζί με το μοντέλο κυβερνητικού «συνδικαλισμού» που εκφράζει. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε αυτόν ούτε τις υπογραφές του. Να τις πάρει τώρα πίσω και να φύγει, ας γίνει υπουργός μια ώρα αρχύτερα. Σε αυτό πρέπει να συμμαχήσουν όλοι οι εργαζόμενοι και όλοι οι τίμιοι και υγιείς συνδικαλιστές. Για μια ενωτική και αγωνιστική οργάνωση των εργαζομένων, μακριά από τις λογικές της υποταγής αλλά και από τις πρακτικές της διάσπασης των εργαζομένων και των κινητοποιήσεων που ακολουθεί το ΠΑΜΕ.

Δεν είμαστε μόνοι μας. Βλέπουμε τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη. Στην Αγγλία οι νέοι εξεγέρθηκαν. Στην Ιταλία το ίδιο. Στη Γαλλία το ασφαλιστικό ίσα που τα κατάφεραν να το περάσουν αλλά καταδικάστηκαν από την κοινωνία. Στην Ιρλανδία η κυβέρνηση είναι σε κρίση επειδή ακολουθεί το δρόμο του Παπανδρέου. Σε Ισπανία και Πορτογαλία οι πιο μεγάλες απεργίες των τελευταίων δεκαετιών. Τι έχουν να πουν μπροστά στην κατάρρευση της Ιρλανδίας με τον ελάχιστο δημόσιο τομέα, όλοι αυτοί που λέγανε ότι φταίει για την κρίση το «μεγάλο δημόσιο»; Κι εκεί μαζί τα φάγαμε, Πάγκαλε; Τι έχουν να πουν μπροστά στον κλειστό πύργο του Άιφελ και τον κατειλημμένο πύργο της Πίζας αυτοί που κατηγορούσαν τους εργαζόμενους της Ελλάδας ότι δυσφημούν τη χώρα με την κινητοποίηση στην Ακρόπολη; Τι λένε αυτοί που μάλωναν τους «ταραξίες» νέους της Ελλάδας, τώρα που η «ήσυχη» αγγλική νεολαία εισβάλει στα υπουργεία;

Στις 15 Δεκέμβρη απεργούμε και διαδηλώνουμε. Όλοι μαζί! Εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μαθητές, φοιτητές. Δηλώνουμε δυναμικό παρόν. Μας φοβούνται όταν είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι. Να βουλιάξουμε όλες τις πόλεις με μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις. Να σπάσουμε το φόβο και την υποταγή. Να αμφισβητήσουμε το μονόδρομο της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης. Για μια ζωή με δικαιώματα, επιλογές, αξιοπρέπεια και προοπτική. Για εμάς και τα παιδιά μας, για το μέλλον του λαού και της χώρας.